Πάμε στο δωμάτιο και καθόμαστε κάτω να διαβάσουμε παραμύθια ή να παίξουμε, περίπου μισή ώρα. Μετά τον βάζουμε στο κρεβάτι για να σβήσουμε το φεγγαράκι-΄΄ενα απο το ΙΚΕΑ- και να κοιμηθούμε. Με τα πολλά ξαπλώνει αλλά...όλο γυρίζει απο εδω κι απο εκεί, τωρα τελευταία λέει οτι έκανε κακά- με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε στο δωμάτιο που τον αλλάζουμε-το δωμάτιο μας δηλαδή-αλλά συνήθως δεν έχει κάνει, επιστρέφουμε, ξανά τραγουδάκι, ξανά νομίζω οτι κοιμήθηκε πάω να φύγω και φωνάζει μαμά, γυρίζω και του λέω "κοιμήσου" και νάνι νάνι, ξαναφωνάζει και σηκώνεται στα κάγκελα του κρεβατιού να τον αγκαλιάσω και να με φιλήσει, ξαναπέφτει, θυμάται τη μπάλα ή το Μπαρμπα Μπρίλιο και μιλάει μόνος του, σταματάω το τραγούδι, μένει λίγο αμίλητος και ξαναφωνάζει, νομίζω οτι κοιμάται και πάω να φύγω, ξαναφωνάζει δεν του απαντάω, πάει να κλάψει, ξαναμπαίνω και ουτω καθεξής. Αυτό συνέβη σήμερα που ήταν μια δύσκολη βραδιά, αλλά δεν ήθελα να τον κάνω να κλάψει.
Σκέφτομαι μήπως αρχίζει να είναι στην ηλικία που δεν πρέπει να κοιμάται το μεσημέρι, γιατί δε νυστάζει το βράδυ. Δηλαδή σήμερα ξύπνησε στις 9.30 το πρωί, κοιμήθηκε στις 3.30 με 5.30 το μεσημέρι και στις 9.45 ξαναπήγαμε στο δωμάτιο. Ξέρετε νομίζω οτι ο ύπνος είναι καλός για αυτόν ,αλλά τον περιμένουμε πως και πως και εμείς το μεσημέρι για να χαλαρώσουμε και να κάνουμε καμμιά δουλειά...Αλλά πάλι να τον παίρνει ο ύπνος στις 11.30 το βράδυ δεν ειναι σωστό νομίζω...
Αναρωτιέμαι αν όλα τα παιδιά σε αυτή την ηλικία θέλουν συνεχώς παρέα για να κοιμηθούν και συνεχώς φωνάζουν τη μαμά ή το μπαμπά-αναλόγως ποιός τα κοιμίζει- κάτι το οποίο πρέπει να τους κόψουμε ή αν το δικό μας λόγω υιοθεσίας και μη απόλυτης ασφάλειας το ζητά. Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να κοπεί ίσως και με κλάμα.Στη δεύτερη όμως;

A: Σίγουρα η περίπτωση σας ειναι ιδιαίτερη γιατι έχετε υιοθετήσει πρόσφατα το αγοράκι σας. Παρόλ' αυτό υπάρχουν τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση.
 Νομίζω οτι είναι μικρός να κόψει τον μεσημεριανό ύπνο αλλά αυτό που θα μπορούσατε να κάνετε είναι να κοιμάται λίγο λιγότερο. Γιά να μην γκρινιάζει πολύ θα τον ξυπνάτε σταδιακά πιο νωρίς. Δηλαδή 5 λεπτά πριν τις 2 ώρες, μετά 10' και τελικά να τον αφήνετε να κοιμηθεί ας πούμε μετά απο μία εβδομάδα μιάμιση ώρα αντί για 2. Αυτό θα βοηθήσει να κοιμάται λίγο πιο νωρίς και πιό εύκολα το βράδυ. Βεβαίως δεν γίνεται από την μία ημέρα στην άλλη.
Συχνά υπάρχουν παιδιά που δεν κοιμούνται εύκολα το βράδυ, δεν είναι μόνο το δικό σας. Όμως η καλές συνήθειες γύρω από τον ύπνο ξεκινάνε σε πιό μικρή ηλικία οπότε εσείς θα πρέπει να τις αρχίσετε τώρα που σίγουρα θα είναι πιο εύκολο από αργότερα. Χρειάζεται υπομονή και σταθερότητα, δηλαδή κάθε βράδυ να κάνετε περίπου το ίδιο πράγμα. Γενικά αυτά που κάνετε είναι σωστά. Όμως δεν πειράζει να κλαίει και λίγο το παιδάκι σας,(θα τον βεβαιώνετε ότι τον αγαπάτε, ότι είσαστε στο διπλανό δωμάτιο και ότι τώρα είναι η ώρα του ύπνου.) Όχι βέβαια να σπαράζει στο κλάμα, γιατί τώρα το πιό σημαντικό είναι να νιώσει ασφάλεια και να δημιουργήσετε μια σχέση εμπιστοσύνης με το γιό σας. Δεν είναι εύκολο να φύγει απο το χώρο που είχε μάθει να ζει επί 2 χρόνια και να βρεθεί αλλού όπου όλα είναι καινούργια. Θέλει το χρόνο του.

Το θέμα του ύπνου συχνά ειναι περίπλοκο και δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις . Ελπίζω να έχετε βρει τον ρυθμό σας τον τελευταίο μήνα. Είμαι στη διάθεση σας για περισσότερη βοήθεια εάν το θέλετε.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Καλημέρα σας, έχω μια κόρη 3 χρονών (μοναχοπαίδι) πηγαίνει παιδικό σταθμό και γενικά δεν είχα φοβερά προβλήματα με τη συμπεριφορά της και με την προσαρμογή της στο σχολείο. Είναι πανέξυπνη και πολύ κοινωνική αλλά για κορίτσι θα έλεγα ότι είναι ζωηρούλα και πεισματάρα. Εδώ και λίγες μέρες έχω παρατηρήσει (χωρίς να έχει γίνει καμία αλλαγή στο σπίτι) έχει αλλάξει η συμπεριφορά της και στο σπίτι και στο σχολείο όπως μου είπε η δασκάλα. Δεν ακούει όταν της μιλάμε, κάνει το δικό της ακόμη και ζημιές που δεν έκανε, όπως μου είπε και η δασκάλα ξαφνικά είναι πολύ υπερκινητική και πολύ ζωηρή  και επίσης φέρνει από το σχολείο συμπεριφορές που κάνουν τα αγόρια και μου είπε η δασκάλα ότι κάνει πιο πολύ παρέα με τα αγόρια.
Επίσης, θα ήθελα να πω πως έχει δεν κοιμάται καλά τη νύχτα ξυπνάει 2-3 φορές και ξέρω ότι θέλει να έρθει στο κρεβάτι μας (την έχω ρωτήσει και μου το έχει πει γιατί έτσι κοιμάται από 9 μηνών, έχω φοβερό θέμα με τον ύπνο), έχουμε δοκιμάσει τα πάντα αλλά δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα. Φτιάχνει για λίγες μέρες και μετά πάλι τα ίδια.
Συγνώμη που έχω θέσει δύο ζητήματα ταυτόχρονα αλλά μπορεί να είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.
Πιστεύετε ότι είναι μία φάση της ηλικίας της ή κάτι άλλο? Πότε τα παιδιά κοιμούνται όλη νύχτα?
Περιμένω με ανυπομονησία τη συμβουλή σας.

A: Αγαπητή Χριστίνα, η κόρη σου είναι ζωηρή και αυτό δεν είναι κακό. Όμως θα πρέπει να σκεφτείς γιατί υιοθετεί επιθετικές συμπεριφορές στο σχολείο. Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι οτι μ' αυτόν τον τρόπο αποκτά έναν έλεγχο πάνω στα άλλα παιδιά και ίσως μια αίσθηση "δύναμης" απέναντι σε παιδιά και μεγάλους. Θα σου πρότεινα να της δώσεις διεξόδους να εκτονώνει τη σωματική της ενέργεια (ίσως κολυμβητήριο ή κάποια άλλη σωματική άσκηση) κι αυτό μπορεί να την βοηθήσει και στον ύπνο το βράδυ. Επίσης θα σου πρότεινα μέσω διαβάσματος παραμυθιών ή άλλου είδους συζήτησης να της μάθεις τρόπους να κερδίζει την προσοχή χωρίς να έχει αντιδραστική συμπεριφορά. Ενημέρωσέ μας ξανά για το πως προχωράτε...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

(και σε όλα τα υπόλοιπα καθώς μεγαλώνει). Οταν νύσταζε έπρεπε να την πάμε κατευθείαν στο κρεβατάκι της και να την αφήσουμε μόνη της και έτσι κοιμόταν μέχρι και πριν μια εβδομάδα πριν που έγινε 19 μηνών.Ποτέ δεν θέλησε κούνημα για να κοιμηθεί. Στους ίδιους ρυθμούς είχα μάθει και την αδερφή της (με λίγη προσπάθεια παραπάνω γιατί ήταν πιο δύσκολη)με αποτέλεσμα κάθε βράδυ να τις αφήνουμε στα κρεβάτια τους και να κοιμούνται μόνες τους μέσα σε 10 λεπτά. Δεν κλαίγανε, δεν φωνάζανε. Ξαφνικά όμως αυτή που 19 μήνες τώρα κοιμάται ολομόναχη, εδώ και μία εβδομάδα έχει αλλάξει εντελώς. Αρνείται να πάρει την πιπίλα της, αρνείται να πιει το βραδινό της γάλα στο μπιμπερο (ενώ το ρπωί το πίνει) και το κυριότερο απ' όλα αρνείται να κάτσει στην κούνια της για να κοιμηθεί. Ενω νυστάζει, ουρλιάζει και προσπαθεί να βγει (μέχρι που σήμερα έπεσε από το κρεβάτι της). Δοκίμασα να ξαπλώνω στο πάτωμα δίπλα της και να της κρατάω το χεράκι, αλλά και αυτό δεν την ηρεμεί αμέσως. Κοιμάται καθιστή και κλαίει μέσα στο κρεβάτι της μέχρι και μία ώρα. Η όλη κατάσταση μας οδηγεί σε τρέλα όπως καταλαβένεται. Ποτέ δεν περιμέναμε τέτοια αντίδραση στον ύπνο από αυτό το παιδί. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν θέλει πιπίλα στα καλά καθούμενα και γιατί δεν κοιμάται όπως μέχρι τώρα. Απλά να σημειώσω ότι έχει βγάλει όλα της τα δόντια εδώ και καιρό, οπότε δεν νομίζω πως τίθεται τέτοιο θέμα.
Περιμένουμε με ανυπομονησία την γνώμη σας.

Α: Αγαπητή Νάντια, το παιδί φαίνεται να ζητάει επίμονα την προσοχή σας, επομένως υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που το κάνει αυτό. Μπορώ να κάνω δύο υποθέσεις προς διερεύνηση... Είτε έγινε κάτι τη νύχτα στο δωμάτιό της που την τρόμαξε (ίσως και όνειρο ακόμα), είτε αλλάξατε κάτι σε σχέση με την προσοχή που δείχνετε στην αδελφή της. Μήπως αισθάνεται οτι την προσέχετε λιγότερο; Συνήθως τα εύκολα παιδιά που είναι ανεξάρτητα δεν έχουν την προσοχή των γονιών τους, οι οποίοι καθώς δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το παιδί, δεν ανησυχούν. Το παιδί μπορεί και να το εισπράττει αυτό αρνητικά και να σας εκφράζει έτσι την ανάγκη της να είστε περισσότερο κοντά της. Προσπαθείστε να καταλάβετε τι θέλει...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

εδω και 2 εβδομαδες μολις την βαζω να κοιμηθει μετα απο 30 λεπτα ξυπναει και κλαει και κοιμαται στην αγκαλια μου , οταν την αφηνω ενω εχει κοιμηθει παλι θα ξυπνησει .... γιατι το κανει αυτο δεν την ειχα μαθει ετσι. Δοντια δεν εχουμε βγαλει ακομα , μπορει να αισθανεται ανασφαλεια? Δεν την εχω μαθει να κοιμαται στην κρεαβατοκαμαρα αλλα μονο στο δωματιο της , και της 2 εβδομαδες κοιμαμαι μαζι της στο κρεββατι της για μια ωρα περιπου και μετα θα κοιμηθει. Ευχαριστω πολυ.

A: Αγαπητή Γιωργία, τα μωράκια σ'αυτήν την ηλικία χρειάζονται τη σωματική επαφή με τη μητέρα για να νιώθουν ασφάλεια. Πολύ καλά κάνεις και την παίρνεις αγκαλιά μέχρι να κοιμηθεί. Μπορεί να έχει πονάκια στην κοιλιά ή στα ούλα ακόμα πολύ πριν βγάλει τα δοντάκια. Γενικά η συμβουλή μου είναι να αφουγγράζεσαι τις ανάγκες του μωρού και να μην φοβάσαι να βγεις από το πρόγραμμα για λίγο, αν αισθάνεσαι οτι αυτό χρειάζεται η μικρή σου.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 10 ΛΕΠΤΑ ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΞΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΘΑ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΕΜΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΝΔΩΣΩ Η ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΣΤΡΙΓΓΛΙΖΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ. ΘΕΛΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ Η ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΩ ΑΓΚΑΛΙΑ (14 ΚΙΛΑ). ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΟΤΙ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ!!!
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 8 ΜΗΝΕΣ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΕΠΙΑΣΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΦΥΓΩ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ! ΜΕΤΑ ΑΠΟ 4 ΜΗΝΕΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ! ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΟΥΛΕΥΑ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ! ΩΣΤΟΣΟ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΧΑΜΕ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΜΕ ΑΠΕΛΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΖΙ! ΚΙ ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΟ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΘΗΚΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΡΙΝ! ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΜΕ ΤΡΑΒΑΕΙ! ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝ ΦΩΝΑΞΩ ΣΑΝ ΤΡΕΛΗ Η ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΩ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΩ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΦΗ!
ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΠΙΟ ΥΠΑΚΟΥΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΖΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΡΑΧΝΙΑΖΩ;
ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΜΟΝΟΣ ΟΠΩΣ ΚΙ ΕΓΩ;
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΤΛ.ΚΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΜΟΝΑ.
ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΕ ΜΕ!!!

Α: Αγαπητή Γιώτα, είναι φανερό οτι το παιδί έχει τον απόλυτο έλεγχο του τι συμβαίνει στο σπίτι και όχι εσύ. Όταν είστε μαζί εκείνος μπορεί να κάνει οτι θέλει και ο μόνος τρόπος να μην το ζεις αυτό είναι να λείπεις! Θα πρέπει να καταφέρεις να επιβάλεις όρια στο παιδί με σταθερό και ήρεμο τρόπο. Μην εγκαταλείπεις αυτά που κάνεις για χάρη του και κυρίως, μην αισθάνεσαι ενοχές όταν κλαίει. Δεν θα είναι εύκολο να ξανακερδίσεις τη θέση σου ως ο ενήλικας του σπιτιού, αλλά σκέψου οτι αυτό είναι απαραίτητο για τη ζωή του.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

, που εκεί έχει το κρεβάτι της αλλά σε ένα δωμάτιο είμαστε και εγώ και η αδελφή μου, την Πέμπτη και Παρασκευή το παιδί κοιμάται στο δωματιό του (στο σπίτι μας). Τον τελευταίο καιρό λοιπόν εκεί που κοιμάται ξυπνάει το βράδυ και κλαίει πολύ...όταν με βλέπει μου απλώνει τα χέρακι και θέλει να την πάρω αγκαλιά, μετα ηρεμεί. Τις τελευταίες μέρες δεν κοιμάται, και όταν την βάζω στο κρεβάτι μας κοιμάται μια χαρά... τι μπορεί να φταίει;

Α: Αγαπητή Εύα, δεν είναι πολύ ξεκάθαρο πώς κοιμάστε στο σπίτι της μητέρας σου, ούτε στο δικό σου. Δεν μπορώ λοιπόν με τις πληροφορίες που μου έδωσες να εντοπίσω τι μπορεί να φταίει. Σίγουρα πάντως όσο μεγαλώνει το παιδί θα πρέπει να έχει ένα σταθερό περιβάλλον και μέρος όπου θα κοιμάται. Γιατί υπάρχει αυτή η αλλαγή σπιτιού κάθε εβδομάδα; Αν μπορείς, άλλαξέ το...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

(ναι αντιγράφει εμένα στην αυστηρότητα) και συχνά σηκώνει και χέρι σε κοντινά του πρόσωπα (εμένα, μπαμπά, γιαγιά και παππού) Παντελής έλλειψη σεβασμού. Είναι ιδιαίτερα νευρικά κυρίως όταν δεν τους κάνω τα χατήρια;

Πιστεύω ότι οφείλετε στην ζήλια τους προς τον μικρότερο; Το οποίο προσπαθεί και αυτό βλέπωντας τα μεγαλύτερα να κάνουν φασαρία και μας αποσπάσει και αυτό την προσοχή με τον ίδιο τρόπο (φωνάζοντας). Το απίστευτο της υπόθεσης είναι ότι στο σχολείο και οι δύο (Θάνος και ο Δημήτρης ) θεωρούτναι από τα καλύτερα παιδιά,  πολύ κοινωνικοί, πολύ ευγενικοί, συμμετέχουν  σε όλα. Λες και μεταμορφώνονται στο σπίτι;

Πως μπορώ να το χειριστώ;
Α: Αγαπητή Νατάσσα, η αντίδραση των μεγαλύτερων αγοριών απέναντι στο μικρότερο , όσο κι αν μοιάζει παράλογη, είναι αναμενόμενη. Ειναι φυσικό να ζηλεύουν και να διεκδικούν την προσοχή σου μ' αυτόν τον τρόπο, αλλά είναι στο χέρι σου να αποθαρρύνεις αυτή τη συμπεριφορά. Μην τους επιτρέπεις να τσακώνονται. Όταν το κάνουν, θα τους στέλνεις στο δωμάτιό τους να "τσακωθούν με την ησυχία τους", χωρίς να τους ακους και χωρίς να επιλύεις τη διαφορά τους. 'Οταν ηρεμήσουν θα επιτρέπεται να επιστρέψουν στο χώρο που βρίσκεσαι. Ταυτόχρονα, φτιάξε έτσι το πρόγραμμά σου, ώστε να μπορείς να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε σου παιδί.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

κ ενώ ήμουν εκεί δίπλα του εξακολουθούσε να με ζητάει κ να λέει ακαταλαβίστικα.δεν εργαζόμουν κ το μεγάλωμα του ήταν δική μας δουλειά.μετά απο7 μήνες σταματησε να το κάνει.έχει τώρα 10 μέρες που έχει αρχίσει τα ίδια.δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει.δεν έχει αλλάξει κάτι.περνάνε παρά πολλές ώρες μαζί πάμε καθημερινά βόλτες.είναι όλη μέρα μέσα στην γκρίνια κ στο κλάμα.η αλήθεια είναι ότι είναι μαμακιάς.δεν έχει πρόβλημα να πάει κάπου ομως χωρίς Εμένα.τι να κάνω?τι φτάσει?

Α: Αγαπητή Σοφία, κατά πάσα πιθανότητα ο γιος σου έχει άγχος και πιθανόν να το εκφράζει με εφιάλτες τα βράδια. Αλλά η περιγραφή σου δεν μας δίνει αρκετά στοιχεία για να καταλάβουμε το λόγο...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

και μου λεει τα βαζει μεσα, με αποτελεσμα να κανει καμμια δεκαρια φορες απο ενα μικρο κομματακι.τον σταματησα απο τον παιδικο σταθμο.ποτε θα διορθωθει και πως αυτο το προβλημα? υπάρχει αναγκη να ξαναπαει σταθμο.μηπως το χειροτερεψω ετσι?

A: Αγαπητή αναγνώστρια, πολλά παιδιά πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό για πρώτη φορά και νιώθοντας οτι αποχωρίζονται τους γονείς τους, αισθάνονται μεγάλη αγωνία. Συμβαίνει αρκετές φορές να αντιδρούν παράξενα. και να "πισωγυρίζουν" στην ανάπτυξή τους. Με τον τρόπο αυτό, αποφεύγοντας να μεγαλώσουν, πετυχαίνουν την επιστροφή στο σπίτι. Πρίν όμως οδηγηθούμε σε λάθος συμπεράσματα, θα έπρεπε νομίζω να διερευνήσετε τι έγινε στον παιδικό σταθμό που μπορεί να φόβισε το παιδί. Αλλα ακόμα κι αν δεν συνέβη κάποιο γεγονός, μιλήστε με το παιδί σας για να δείτε μήπως είναι κάτι απλό, π.χ. φοβάται να κάνει τα κακά του στην άγνωστη τουαλέτα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Είναι ένα κοριτσάκι ιδιαίτερα ενεργητικό, έξυπνο, ετοιμόλογο,  με έντονη προσωπικότητα, συνεργάσιμο και γενικά δεν αντιμετώπιζα κανένα πρόβλημα. Είχε βγάλει τις πάνες σχετικά εύκολα, ξεκίνησε αυτή τη χρονιά το σχολείο με αρκετά καλή συμπεριφορά. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό έχει αλλάξει συμπεριφορά: δεν πηγαίνει στην τουαλέτα γιατί φοβάται, τα κάνει στο βρακάκι της, είναι νευρική, φωνάζει, δεν είναι υπάκουη, είναι με τις με τις μέρες της  στο σχολείο, είναι απρόβλεπτη. Δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Κάποιες φορές τη μαλώνω, κάποιες όχι. Της λέω παραμύθια με διδακτικό περιεχόμενο, αλλά ότι και αν κάνω δεν πηγαίνει στην τουαλέτα με αποτέλεσμα να τα συγκρατεί και να οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο. Τι να κάνω;

A: Αγαπητέ Ανδρέα, είναι φανερό οτι το παιδί βιώνει άγχος που πιθανόν έχει να κάνει με το σχολείο. Η αλλαγή αυτή την έχει αγχώσει και την κάνει να "παλινδρομεί" σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας. Δείξε κατανόηση και μην την μαλώνεις. Πες της οτι αυτό που συμβαίνει είναι περαστικό και δεν χρειάζεται να στενοχωριέται, καθώς είσαι σίγουρος πως θα το ξεπεράσει. Διερεύνησε επίσης αν έχει συμβεί κάτι στο σχολείο που να την φόβισε. Το παιδί χρειάζεται χρόνο και κατανόηση για να επανέλθει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

και να κανει μια οργανωμένη δραστηριότητα. Ορμάει κατα πάνω τους και τα αγκαλιάζει σφιχτά με αποτέλεσμα εκείνα  να δυσανασχετούν και να τον αποφεύγουν, επιπλέον δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του σε μια δραστηριότητα πχ γυμναστική με αποτέλεσμα  σε προσπάθειες που  έκανα να τον εγγράψω σε ομάδα ενόργανης γυμναστικής να μας απορρίψουν  από την πρώτη κιόλας μέρα.
 Να σημειώσω οτι ο  μικρός μέχρι πρότινος δεν πήγαινε παιδικό καθώς  τον κρατούσαν οι παππούδες έχει όμως μια εβδομάδα περίπου που τον ξεκινήσαμε  σαν προσπάθεια να δώσουμε λύση στο πρόβλημα συμπεριφοράς του το οποίο προς το παρόν εξακολουθεί να υφίσταται.
Θα ήθελα παρακαλώ πολύ την συμβουλή σας. Ευχαριστώ.

A: Αγαπητή Μένια, ο γιος σου δεν έχει εμπειρία με άλλα παιδιά για να ξέρει πως να συμπεριφερθεί, και γι αυτό κάνει οτι κάνουν στον ίδιο τα αγαπημένα του πρόσωπα- αγκαλιάζει. Θέλει λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί. Εξήγησέ του την αντίδραση των παιδιών και δώστου λίγο χρόνο. Είναι μικρός ακόμα και η κοινωνικοποίηση θέλει χρόνο και επιμονή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Είναι φορές φυσικά που μου λέει την αλήθεια και το ξέρω γιατί είχα ακούσει τι γινόταν από πριν! της έχω εξηγήσει ότι όποτε δεν μου λέει την αλήθεια δεν θα μπορώ να την πιστεύω, έχουμε πάρει και παραμύθια που μιλάει για το ψέμμα και την αλήθεια και πάλι τζίφος! Ξέρω ότι είναι η ηλικία τέτοια όμως  πως μπορώ να την κάνω να μου λέει την αλήθεια!

A: Αγαπητή Ισιδώρα, δεν είναι σίγουρο οτι η κόρη σου σου λέει ψέμματα. Μπορεί να εφευρίσκει απαντήσεις στις επίμονες ερωτήσεις σου για να σε ευχαριστήσει. Τα παιδιά δεν συνηθίζουν να κάνουν επισκόπηση της μέρας τους για να βγάλουν συμπεράσματα. Επιπλέον, τα παιδιά βιώνουν και εξηγούν τις εμπειρίες τους με πολύ διαφορετικό τρόπο, ενσωματώνοντας και φανταστικές εικόνες. Θα σου έλεγα να σταματήσεις να την ρωτάς και να την αφήνεις μόνη της να σου λέει κάτι αν θέλει. Τέλος, ακόμα κι αν πιστεύεις οτι σου λέει ψέματα, είναι καλύτερο να δείξεις οτι την εμπιστεύεσαι ...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Επισημαίνω ότι δεν ξέρει να ζωγραφίζει τίποτα σχεδόν.

Α: Αγαπητή Χριστίνα, δεν αγαπούν όλα τα παιδιά τις ίδιες δραστηριότητες. Μπορεί να θέλει πιό ενεργητικά παιχνίδια για να νιώσει καλά ο γιός σου. Επίσης, μπορεί να τον έχει κάποια δασκάλα ή κάποιο παιδί προσβάλει στη ζωγραφική και γι' αυτό να μη θέλει να ασχοληθεί. Πάντως, δεν χρειάζεται να ανησυχείς...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Η σχέση τους είναι έως τώρα τυπική, καθώς ο ίδιος αδιαφορεί για το παιδί. Φέρεται σχεδόν σαν να του είναι βάρος. Στις οικονομικές του υποχρεώσεις είναι τυπικός, αλλά δυστυχώς δεν την επισκέπτεται παρά 2-3 φορές ετησίως. Κάποιους μήνες της τηλεφωνεί 2-3 φορες την εβδομάδα, άλλες φορές περνάνε μήνες χωρίς να μιλησουν. Οποτε προτεινω στην κορη μου να τον παρουμε τηλεφωνο, αρνειται. Ενω όποτε παίρνει αυτός, η μικρη ειναι επιθετικη εναντίον του κ βιαζεται να κλεισει το τηλεφωνο. Παρ' όλα αυτά, θέλει να πάρει το ακουστικό στα χέρια της, δεν αρνείται να του μιλήσει ή να τον ακουσει. Όσο η κόρη μου ήταν μικρή, συζητούσα μπροστά της για τον πατέρα της, με μέλη της οικογένειάς μου. Επειδή ακόμη και τώρα οι δικαστικές μας διαμάχες είναι έντονες κ σκληρές, μιλούσα για αυτόν με τα χειρότερα λόγια. Λίγο μετά απ' όταν έκλεισε η κόρη μου το πρωτο ετος της ζωης της, σταμάτησα να μιλάω για το πατέρα της (μπροστά της). Παρ' όλα αυτά, είναι προφανεστατο ότι σχεδόν μισουμε ο ένας τον άλλον. Εγώ για την εγκατάλειψη κ αυτός για τις δικαστικές διαμάχες. Όσο μεγαλώνει η κόρη μου, και επειδή ο πατέρας της λείπει από τη ζωή της, προσπαθώ όλο και συχνότερα να της λέω οτι "ο μπαμπάς της την αγαπάει, αλλά πρέπει να μένει μακριά μας και ας μην το θέλει" ... "είναι τυχερή που έχει και τους 2 γονείς και ας μην ζουν μαζί".. "δεν είναι όλες οι οικογένειες ίδιες, αλλα΄εξίσου σημαντικές".. κλπ.κλπ.κλπ... Παρ' όλα αυτά, τους τελευταιους μηνες, όποτε ξεκινάω να της πω κατι τέτοιο, με διακόπτει και μου ζηταει να σταματησω να μιλάω για τον μπαμπά. Όταν τη ρωτάω τον λόγο, μου απαντά με ασαφεια, ότι απλώς δεν θέλει να μιλάμε για αυτόν. Να σημειωσω ότι στο σπίτι μας μένουμε η μητερα μου (η οποία μου ορκίζεται ότι δεν μιλάει στο παιδί για τον πατέρα της), και εγω με την κόρη μου. Επίσης δεν έχω εως σημερα κανει άλλη σχεση, το παιδί ξέρει καλα ποιος ειναι ο μπαμπας της, και δεν βλέπει άλλα αντρικά πρόσωπα στο περιβάλλον της, εκτός από τους συγγενείς μου οι οποίοι έχουν άριστη σχεση με την κόρη μου, και σχεδον καθημερινή επικοινωνία. Ευχαριστω για την προσοχή σας.

A: Αγαπητή Καλλιόπη, δεν είναι ξεκάθαρο το ερώτημά σου σε σχέση με το θέμα της κόρης σου. Νομίζω όμως πως οτι κι αν κάνεις δεν μπορείς να δημιουργήσεις εσύ τη σχέση της κόρης σου με τον μπαμπά της, πόσο μάλλον να την κάνεις ιδανική. Δεν χρειάζεται να μιλάς στην κόρη σου για τον μπαμπά της, παρά μόνο αν στο ζητήσει εκείνη. Οι δυό τους θα φτιάξουν τη σχέση που θα μπορέσουν. Επίσης δεν είναι δυνατόν η κόρη σου να έχει καλή σχέση με τον μπαμπά της όσο εσύ κι εκείνος έχετε διαμάχες. Το παιδί τα ξέρει όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν της τα λες ευθέως. Η μικρή είναι στο κέντρο του "τριγώνου" και δεν ξέρει ποιόν από τους δύο γονείς να ευχαριστήσει και ποιόν να δυσαρεστήσει. Χρειάζεται χρόνος και το κυριότερο, πρέπει εσύ και ο μπαμπάς της να ωριμάσετε και να σταματήσετε τα μίση!

Ευχομαι καλή τύχη και υπομονή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Στο σχολείο είναι πολύ ζωηρός μου λέει η δασκάλα και δεν συγκεντρώνετε.

Πιστεύετε οτι υπάρχει κάποιο θέμα με το παιδί ή τα κάνει επειδή έχει μάθει να τον έχουν στα ώπα ώπα και είναι πάρα πολύ καλοκακομαθημένος?
Πείτε μου  τι να κάνω σας παρακαλώ, πως μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να υπακοούει και να συγκετρώνετε σε αυτό που κάνει?

Α: Αγαπητή Μαρία, η απάντηση στο ερώτημά σου δεν είναι απλή. Ίσως η εξήγηση που δίνεις μόνη σου να είναι και η σωστή. Αν το παιδί δεν έχει μάθει το "όχι", ίσως δυσκολεύεται να το αποδεχτεί και στο σχολείο. Θα πρέπει να δουλέψεις πολύ με τα όρια και να μην αφήνεις όλη την οικογένεια να έχει άποψη για την ανατροφή του. Όσο για το θέμα της συγκέντρωσης, αυτό θα πρέπει να εξετάσετε μήπως είναι θέμα κάποιας μαθησιακής δυσκολίας. Καλή συνέχεια.

 Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Γεια σας! Έχω μία κόρη 4χρονών, φέτος ξεκίνησε για πρώτη φορά το νηπιαγωγείο! Στην τάξη της είναι προνήπια και  νήπια! Εκείνη κάνει παρέα με όλα τα παιδάκια όμως έχει δεθεί περισσότερο με 2 κοριτσάκια του νηπίου, (εκείνες είναι φίλες από πέρυσι) και έτσι δεν πολυθέλουν την κόρη μου! Όταν τις πλησιάζει για να παίξουν εκείνες την διώχνουν και την κοροϊδεύουν παρόλο που είναι ευγενική (από ότι μου έχει πει η δασκάλα της) δεν προσκολάται μόνο σε αυτές αφού δεν την παίζουν παίζει με άλλα παιδάκια! Είναι φορές που τη θέλουν και παίζουν και όλα μέλι γάλα!

Το θέμα είναι ότι όταν γυρίζουμε από το σχολείο συμπεριφέρεται στον αδερφό της όπως συμπεριφέρονται τα μεγαλύτερα κορίτσια σε εκείνην! Ο γιος μου στεναχωριέται... όμως προσπαθώ να της εξηγήσω να μην συμπεριφέρεται στον αδερφό της όπως της συμπεριφέρονται τα κοριτσια γιατί τον στεναχωρεί όπως στεναχωριέται και εκείνη όταν οι άλλες δύο τις φέρονται έτσι! Πως μπορώ να της πω να μην αντιγράφει την άσχημη συμπεριφορά των άλλων παιδιών;

A: Αγαπητή αναγνώστρια, η κόρη σου αντιδρά όπως όλα τα παιδιά που πρωτοπάνε στο σχολείο και αντιμετωπίζουν άσχημες συμπεριφορές και απόρριψη και θα μάθει να το αντιμετωπίζει. Νομίζω οτι όσο περισσότερο κουβεντιάζεις μαζί της για το τι συμβαίνει στο σχολείο τόσο λιγότερο θα επαναλαμβάνει αυτή τη συμπεριφορά στο μικρό. Νομίζω οτι καλά το έχεις χειριστεί μέχρι τώρα. Χρειάζεται να οπλιστείς με υπομονή τώρα που τα παιδιά σου θα έρθουν σε επαφή με μοντέλα συμπεριφοράς που εσύ δεν εγκρινεις.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Θέλει συνεχώς να κρατάει το χέρι κάποιου μεγάλου. Όταν λίγο χτυπήσει έστω και ελάχιστα, βάζει παραπονιάρικα τα κλάματα. Επίσης, δεν της αρέσει καθόλου να παίζει μόνη της και γενικά θέλει συνέχεια κάποιος να ασχολείται μαζί της. Υπάρχει κάποιος τρόπος να την βοηθήσουμε να γίνει πιο ανεξάρτητη; Πρέπει να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας και με ποιο τρόπο; Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Α: Κάποια μωρά είναι πιο διστακτικά να περπατήσουν μονά τους. Κάντε υπομονή. Να την ενθαρρύνετε με διαφόρους τρόπους.

Μήπως έχει φοβηθεί από κάτι; Μήπως κάποιος γονιός ή οι γιαγιάδες, οι παππούδες είναι υπέρ-προστατευτικοί μαζί της ; Τα παιδιά αισθάνονται τους φόβους των άλλων χωρίς να λέγονται.
Η κόρη σας είναι σε μια ηλικία που  δεν παίζει για πολυ ώρα μόνη της. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία θέλουν παρέα. Προσπαθήστε να βρείτε κάποια απασχόληση που να κεντρίζει το ενδιαφέρον της. Όταν μαγειρεύετε πάρτε την κοντά σας και δώστε της σκευή στην κουζίνα, πλαστικά μπολ κτλ να παίζει .
Μην βιαστείτε να γίνει ανεξάρτητη. Θα έρθει πολυ γρήγορα αυτή η στιγμή. Χαρείτε την όπως είναι και απλώς προσπαθήστε με διακριτικό τρόπο να την ενθαρρύνετε να κάνει κάποια πραγματάκια  μονή της.π.χ. όπως να τρώει με το κουταλάκι το φαγητό της. Ή να συμμετέχει στο ντύσιμο της.  Θα δείτε σε περίπου 6 μήνες θα το ζητεί από μονή της να είναι ανεξάρτητη και θα νοσταλγήσετε αυτή την άλικα.
Μελετήσετε  την δική σας συμπεριφορά (μήπως από πιο μικρή την φοβίζατε με την συμπεριφορά σας) ας πούμε να μην απομακρύνετε από σας ή δεν την ενθαρρύνατε να περπατήσει όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή.
Ανάλογα τι ζητάτε από το παιδί ανταποκρίνεται.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Την πρώτη βδομάδα η διαδικασία αποχωρισμού ηταν φυσιολογική. Στη διάρκεια της μέρας όμως έκλαιγε και με ζητούσε. Τώρα δεν θέλει ούτε καν να πάει στο σταθμό.  Κλαψουρίζει και διαμαρτύρεται από την ώρα που ξεκινάμε από το σπίτι και φτάνοντας στον παιδικό αρχίζει να κλαίει και να ζητάει αγκαλιά.  Οταν τον ρωτάει γιατί κλαίει στο σταθμό, μηπως δεν του αρέσει, μήπως τον μαλώνουν κλπ, το μονο που μου λέει είναι ότι θέλει τη μαμά του. Θα μπορούσατε να βοηθήσετε ως προς το πως να χειριστώ το θέμα σωστά?

Α: Αγαπητή Μαίρη, η αντίδραση του παιδιού είναι απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη. Για τα παιδιά, η έναρξη του παιδικού σταθμού σημαίνει αποχωρισμό από τους γονείς και απαιτεί μεγαλύτερο ή μικρότερο διάστημα προσαρμογής ανάλογα με το παιδί. Η δυσκολία αυτή θα υπήρχε και δεν είναι σίγουρο οτι συνδέεται και με το χωρισμό από τον μπαμπά. Το σίγουρο όμως είναι οτι όσο εσύ αισθάνεσαι ενοχές και θλίψη και όσο φοβάσαι για το παιδί, τόσο εκείνο θα το αντιλαμβάνεται και θα δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Χρειάζεται με συνέπεια, ηρεμία και σταθερή συμπεριφορά να το αφήνεις στον παιδικό σταθμό μέχρι να συνηθίσει. Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Κάθε αλλαγή και αποχωρισμός θέλει χρόνο...

 

 Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Είναι ένα πολύ καλό παιδί και αρκετά έξυπνο από ότι μας λένε και στον παιδικό σταθμό, όπου πηγαίνει για δεύτερη χρονιά. Ωστόσο με προβληματίζει το γεγονός ότι είναι υπερβολικά ευαίσθητη, δεν διεκδικεί από τα άλλα παιδάκια, με το παραμικρό ξεσπάει σε κλάματα ή φωνές, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε 

κάποιο νέο περιβάλλον και έχει έντονη προσκόλληση σε εμένα αλλά και σε διάφορα αντικείμενα που κατά καιρούς επιλέγει, τα οποία έχει απλώς
αποδεχτεί σε ορισμένες περιπτώσεις (κυρίως στο σχολείο) να τα κρατάει στην τσάντα της μέχρι να σχολάσει. Όσο για την προσκόλλησή της προς εμένα, είναι φορές που δεν ξεκολλάει από επάνω μου, κλαίει, θέλει αγκαλιά - ακόμα και όταν πηγαίνουμε βόλτα - θέλει να ξαπλώνω μαζί της για να κοιμηθεί (ενώ όταν είναι στη γιαγιά της κοιμάται μόνη της) - να επισημάνω ότι θήλαζε μέχρι τα τρία της χρόνια. Εγώ από την άλλη δέχομαι κριτική σχετικά με τη συμπεριφορά μου απέναντι σε αυτές τις 'ιδιοτροπίες' της και σχόλια του τύπου 'πρέπει να της το κόψεις', όμως φοβάμαι μήπως η προσπάθειά μου την κάνει να αισθανθεί πως 'υποβιβάζω' τα συναισθήματά της ή την ωθήσει στο να τα καταπιέσει, και τελικά αποβεί χειρότερη για το μέλλον.
Πώς μπορώ να τη βοηθήσω να γίνει πιο ανεξάρτητη και να μην στεναχωριέται/θυμώνει υπερβολικά; Ευχαριστώ πολύ.

A: Αγαπητή Ρόζμαρι, καταλαβαίνω την αγωνία σου για την ανεξαρτητοποίηση της κόρης σου. Όσο όμως ανησυχείς γι' αυτήν, τόσο θα αντιλαμβάνεται την αγωνία σου και θα προσκολλάται. Να την ενθαρρύνεις και να της δείξεις εμπιστοσύνη οτι έχει μεγαλώσει. Να της λες καθημερινά πόσο περήφανη είσαι που είναι μεγάλη και τα καταφέρνει. Όσο για τη διεκδικητικότητά της απέναντι στα άλλα παιδιά αυτό θα γίνει σιγά-σιγά όταν θα νιώθει επαρκής και πιο ανεξάρτητη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

σε σημείο που κάποιες φορές να είναι εμφανές και εξωτερικά. (Εδώ παρατηρήσαμε ότι δεν πήγαινε τουαλέτα επειδή δεν ήθελε να αφήσει το παιχνίδι,αλλά αυτό είναι η δικιά μας εκτίμηση επειδή τον βλέπαμε να σφίγγεται). Του μιλήσαμε πάλι, του δείξαμε ξανά αλλά αποτέλεσμα δεν είδαμε. Επίσης κάποια μέρα ζορίστηκε πολύ κάνοντας τα κακά του και πόνεσε και παρατηρήσαμε ότι τώρα πηγαίνει τουαλέτα μπορεί και 5 φορές την ημέρα κάνοντας πολύ λίγο κάθε φορά και λερώνεται πάλι. Του μιλήσαμε, του ξαναμιλήσαμε ,του ξαναδείξαμε, του δώσαμε πάλι τα μωρομάντηλα του,του ξαναδείξαμε πως να σκουπίζεται σωστά, του είπαμε πολλές φορές ότι τα κακά πρέπει να βγαίνουν μόνα τους και όχι με το ζόρι, αλλά η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη.

Πολλές φορές λερώνεται και στα χέρια και επίσης βάζει τα χέρια του πίσω (μάλλον για να μην έρχεται σε επαφή το λερωμένο εσώρουχο με τον ποπό του).
Σήμερα μας ήρθε απο τα Αγγλικά του πάλι λερωμένος και πίσω αλλά και στα χέρια του,και εχθές απο το σχολείο του. Είμαστε σε απόγνωση,δεν ξέρουμε τι να κάνουμε πλέον και που να απευθυνθούμε. Σας ευχαριστούμε πολύ.

Α: Αγαπητοί γονείς, το παιδί φαίνεται να περνάει μιά φάση με τον έλεγχο των σφιγκτήρων του που είναι σημαντικό να ξεπεραστεί. Αυτό που είναι περίεργο είναι το πώς ξεκίνησε αυτή η φάση. Μήπως το παιδί δεν είχε ελέγξει απολύτως το θέμα αυτό και απλά δεν το είχατε αντιληφθεί; Η συμβουλή μου είναι να μιλήσετε καταρχήν με τον παιδίατρό του για να αποκλείσετε την περίπτωση να υπάρχει κάτι παθολογικό. Υπάρχουν επίσης εναλλακτικοί τρόποι να βοηθηθεί το παιδί, όπως ο βελονισμός. Σε κάθε περίπτωση να θυμάστε πως στο παιδί αυτό το θέμα  δημιουργεί μεγάλο άγχος και ντροπή και πρέπει να το χειριστείτε με λεπτότητα και αγάπη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Τον ξαναπαίρνω στο κρεβάτι μαζί μου και αυτό γινεται καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας. Ενώ κοιμάται μαζί μου ξυπνάει γιατί θελει να θηλάσει. Πιπίλα δεν ήθελε απο νεογέννητο.

Α: Είναι πολύ απλό.  Ο γιός σας έχει συνηθίσει στο να τον θηλάζεται και να τον παίρνεται στο κρεββάτι σας. Η μόνη λύση είναι να πάρετε μια βαθιά ανάσα και να πάρετε την απόφαση να του βάλετε όρια. Δηλαδή να  μην τον θηλάζεται στη διάρκαια της νύχτας. Μπορείτε να τον θηλάζεται ας πούμε μόνο μια φορά. Είναι δύσκολο αλλά τα μωρά μαθαίνουν γρήγορα εαν καταλάβουν οτι οι γονείς είναι σοβαροί σε αυτό που κάνουν. Προσπαθείστε να του δώσετε ένα ζωάκι ή καλύτερα κάτι που να μυρίζει από εσας. Ένα δικό σας νυχτικό ή μπλουζάκι. Θα πρέπει να ξέρετε οτι θα κλάψει και θα πρέπει να τον καθησυχάζετε.  Να του λέτε οτι τον αγάπατε και είσαστε κοντά του. Δεν πρέπει να αισθανθεί οτι τον εγκαταλείπετε. Πρέπει να σας έχει εμπιστοσύνη και να αισθανθεί σιγουριά. Η αλλαγή της συμπεριφοράς θέλει χρόνο και πρέπει να έχετε υπομονή. Θα τον βάζεται στο κρεββάτι του. Όταν κλαίει θα τον αφήνετε για λίγο και μετά θα πηγαίνετε στο δωμάτιο του να τον χαιδεύετε... να του λέτε οτι είσαστε στο διπλανό δωμάτιο, οτι τον αγάπατε, οτι απλώς πρέπει να κοιμηθεί. Και ξανά και ξανά.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Είναι τελείως αντιδραστικό πνεύμα και δεν ξέρω πώς να της φερθώ.Οταν της μιλάω με το καλό, αρνείται τα πάντα και είναι αντίθετη σε όλα. Οταν υψώνω τη φωνή,βάζει τα κλάματα. Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο θέμα είναι,ότι έχει εύκολο τον εμμετό. Γεννήθηκε με παλλινδρόμηση και γενικότερα ο εμμετός είναι κάτι που τον έχουμε ...στο τσεπάκι. Εχουμε κάνει 2φορές εισαγωγή στο νοσοκομείο από γαστρίτιδες και όσο ναναι,με φοβίζει το θέμα. Θα έλεγα ότι μου έχει δημιουργήσει ψυχολογικό πρόβλημα. Γιαυτό και φοβάμαι να της εναντιωθώ στο έπακρο.
Ενα ακόμη στοιχείο που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι με τη μητέρα μου μένουμε πάνω κάτω. Επεμβαίνει καταλυτικά στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού ως η κλασική γιαγιά που κακομαθαίνει το μοναδικό της εγγόνι. Το θέμα είναι ότι ανέκαθεν υπήρχε μια...κόντρα ανάμεσα στη μαμά μου και σε εμένα,την οποία χωρίς αποτέλεσμα έχουμε επιδειώξει να κλείσουμε άπειρες φορές. Αυτό δυστυχώς έχει αντίκτυπο και στο παιδί. Σας ζητώ απεγνωσμένα μια συμβουλή.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.

A: Αγαπητή Νίκη, παρουσίασες το θέμα σου πολύ αναλυτικά και ουσιαστικά μέσα στην περιγραφή σου βρίσκεται και η απάντηση για τα αίτια του προβλήματος με την κόρη σου.
Οι σχέσεις στις οικογένειες έχουν την τάση να περνούν από γενιά σε γενιά. Η κόρη σου με τον τρόπο της σε καλεί να της βάλεις όρια και σε προκαλεί να οριοθετήσεις και τη γιαγιά της. Φαίνεται οτι διστάζεις να πιστέψεις οτι εσύ είσαι η αρχηγός στο σπίτι σου και η μοναδική κηδεμόνας του παιδιού σου. Δεν χρειάζεται να γίνεις αυστηρή με το παιδί. Χρειάζεται όμως να είσαι αποφασιστική και με σταθερότητα να εφαρμόσεις τους κανόνες που εσύ θεωρείς σωστούς για την ανατροφή του παιδιού σου. Όταν θα το κάνεις αυτό, η κόρη σου θα νιώσει ασφάλεια και θα ηρεμήσει.
Ελπίζω να αλλάξεις σύντομα τακτική...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Εχω προσπαθησει πολλες φορες να την ξανακοιμησω στο κρεβατι της αλλα κλαιει και τσιριζει και ξυπναει και τον αδελφο της με αποτελεσμα ολη νυχτα να ειμαστε ολοι ξυπνιοι. Απο κουραση και μονο την βαζω στο κρεβατι μου γιατι  δεν αντεχω τοσο ξενυχτη. Πωσ να το χειριστω?

Α: Αγαπητή Στέλλα, θα σας κάνω κάποιες ερωτήσεις. Πιστεύω οτι οι απαντήσεις θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι συμβαίνει: Έχετε  σκεφθεί  γιατί η κόρη σας κλαίει και δεν θέλει να κοιμηθεί μόνη της στο κρεβάτι της; Από πότε το κάνει αυτό; Μήπως κάτι έχει συμβεί που έχει αναστατώσει το παιδί, ίσως κάποια αλλαγή στην ζωή του (π.χ. παιδικός σταθμός). Μπορεί να έχει σχέση με τη γέννηση του αδελφού της; Δουλεύετε πολύ και δεν σας βλέπει; Θέλει να τραβήξει την προσοχή σας γιατί δεν έχει το χρόνο που θα ήθελε μαζί σας λόγο μικρότερου αδελφού; Κάλο είναι να ψάχνουμε την αιτία κάποιας συμπεριφοράς. Συχνά κάτι υπάρχει άλλα δεν το βλέπουμε.  Έχει κάποιο αγαπημένο κουκλάκι ή ζωάκι να παίρνει μαζί της στο κρεβάτι;
Είναι σε μια ηλικία που μπορείτε να της μιλήσετε. Καταλαβαίνει πολλά πράγματα.  Προσπαθήσετε να καταλάβετε γιατί θέλει να έρχεται στο κρεβάτι σας. Δώστε της κάποιο κίνητρο να θέλει να μείνει στο δικό της. Δώστε της κάποια καινούργια παιχνίδια να έχει μαζί της στο κρεβάτι ή κάποια χαρούμενα σεντόνια. Πείτε της πολύ ξεκάθαρα ότι ο καθένας έχει το κρεβάτι του και ότι την αγαπάτε πολύ και ότι είστε στο διπλανό δωμάτιο (για να αισθάνεται σιγουριά και όχι απόρριψη) αλλά ότι πρέπει να μένει στο κρεβάτι. Εάν κλαίει θα πηγαίνετε μέσα μετά από λίγο και θα της δείχνετε ότι είστε εκεί, άλλα δεν θα την παίρνετε στο δωμάτιο σας.  Θα πρέπει να επιμείνετε λιγάκι αφού έχετε απαντήσει αυτά που σας ρώτησα. Είναι πρόβλημα με το αδελφάκι άλλα θα μάθει και αυτό να κοιμάται με το κλάμα της αδελφής του. Καλή συνέχεια.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Α: Αγαπητή Μαρία, δυστυχώς δεν μου δίνετε αρκετές πληροφορίες για να έχω πλήρη εικόνα και έχω αρκετά ερωτήματα στο μυαλό μου, τα οποία αν απαντήσετε εσείς, μπορεί να βρείτε ένα δρόμο.

Τί εννοείτε δεν κάνει παρέες και είναι διστακτική; Δεν έχει καμία φίλη ή μήπως θα περιμένατε να έχει πολλές φίλες; Πολλά παιδιά είναι διστακτικά γιατί νιώθουν διαφορετικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουν πρόβλημα. Μπορεί να μην την κάνουν παρέα γιατί δεν της αρέσει το σόου της τηλεόρασης που προτιμούν να βλέπουν τα άλλα κορίτσια. Είναι έτσι και στο σπίτι ή μόνο στο σχολείο, ή μήπως παντού; Θα μπορούσατε να την προτρέψετε να καλέσει κάποιες συμμαθήτριές της στο σπίτι για να παίξουν ή να κάνετε ένα ανοιχτό πάρτι ώστε να ενταχθεί καλύτερα.

Ανοίξτε μια συζήτηση μαζί της και διερευνήστε αν αυτό την απασχολεί την ίδια, γιατί θα μπορούσε να είναι μια δική σας ανησυχία...

Σκεφτείτε τα και σίγουρα τα πράγματα θα εξελιχθούν...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Καλημέρα σας. Ο γιος μου ειναι 5 ετων και θεωρω οτι ειναι ενα κοινωνικο παιδακι που του αρεσει το παιχνιδι, το τρεξιμο κτλ. Κανει ευκολα φιλιες κ του αρεσει να παιζει με αλλα παιδακια. Το θεμα ειναι οτι στη γειτονια μενουν κ οι φιλοι μας που εχουν κι αυτοι ενα 5χρονο αγορακι με το οποιο δεν ταιριαζουν καθολου, παντα μαλωνουν ή διεκδικουν το ιδιο πραγμα ενω εχουν μεγαλωσει μαζι. Το περιεργο ειναι οτι ο γιος μου τις περισσοτερες φορες που τον μαλωνω δεν μ'ακουει με αποτελεσμα να καταληγουμε σε τιμωρία.Το αλλο παιδακι ειναι πιο φοβιτσιαρης κι αν κανει κατι ''κακο" ολοι λενε δεν πειραζει ενω το αντιθετο συμβαινει με τον δικο μου. Οταν ειναι με αλλα παιδακια δε χρειαζεται ουτε καν να φωναξω.Τι μπορω να κανω για να τον βοηθησω να μην "παρασυρεται"ή να μην κάνει "χαζα"?

Παρακαλώ απαντηστε μου το συντομοτερο γιατι καθε φορα που προκειται να συναντηθουμε αγχωνομαι κι αγχωνω και τον μικρο. Ευχαριστώ.

Α: Αγαπητή Μαρία, είναι πολύ φυσιολογικό για τα παιδιά της ίδιας ηλικίας να ανταγωνίζονται και να τσακώνονται. Το σίγουρο είναι οτι και τα δυό αγόρια έχουν βρει έναν τρόπο να τραβούν την προσοχή των μεγάλων και φαίνεται οτι ο γιός σου το κάνει αυτό παίρνοντας το ρόλο του "κακού". Θα σου πρότεινα να αφήσεις τα παιδιά να τα βρουν μεταξύ τους και μάλιστα να το κάνεις αυτό σε συνεργασία με τους γονείς του άλλου παιδιού που είναι και φίλοι. Όταν σταματήσετε να ασχολείστε με τις διαμάχες τους και τους αντιμετωπίσετε με την ίδια τακτική και τους δύο, τότε τα "πνεύματα" θα ηρεμήσουν.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

παρόλο που του λέω ότι με πονάει ,γελάει  και συνεχίζει να το κάνει!!!!!!
Γιατί συμβαίνει αυτό;

A: Ανάμεσα 2 και 3 χρονών συχνά υπάρχει μία φυσιολογική επιθετικότητα στα παιδία. ¨Ένας κύριος λόγος είναι η αδυναμία τους να επικοινωνήσουν λεκτικά. Δηλαδή δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια. Να πουν αυτό που σκέφτονται και αισθάνονται. Αυτός ο εκνευρισμός συχνά εκδηλώνεται με δάγκωμα, τράβηγμα μαλλιών κτλ.
Θα πρότεινα να παρατήσετε πότε τραβάει τα μαλλιά του, δηλαδή τι τον προκαλεί. Σίγουρα είναι ένας τρόπος να τραβήξει την προσοχή σας. Εκείνη την στιγμή προσπαθήσετε να του δώσετε κάτι με το όποιο μπορεί να ασχοληθεί. Όπως ένα αγαπημένο του παιχνίδι. Να θυμάστε ότι δεν θα πάθει τίποτα με το να τραβάει τα μαλλιά του. Δεν χρειάζεται να υποκύψετε  στη συμπεριφορά . Πείτε του ότι δεν χρειάζεται να τραβάει τα μαλλιά του και δώσετε του τις λέξεις να ζήτηση  αυτό που θέλει.  Δηλαδή  «θέλεις να έρθω να παίξω μαζί σου;» η «θέλεις την μαμά σου;» και στην συνέχεια αποσπάστε του την προσοχή με κάτι άλλο.
Όταν σας χτυπάει  να είστε πολύ ξεκάθαρη: ότι δεν δέχεστε αυτή την συμπεριφορά και ότι πονάτε και δεν θέλετε να είστε μαζί του όσο σας κτυπάει. Τα παιδία  ανταποκρίνονται πολύ με την έκφραση στο πρόσωπο μας και με τον τόνο της φωνής μας. Μάλλον ο γιός σας το βρίσκει σας παιχνίδι γ' αυτό και γελάει. Είναι η ηλικία που πρέπει να μάθουν τους κανόνες της ζωής, τι επιτρέπετε από την οικογένεια και την κοινωνία και τι όχι. Να μιλάτε με ήρεμο τρόπο και ψυχραιμία.
Εάν συνεχίσει το δάγκωμα δώστε του ένα παιχνίδι που μπορεί να δαγκώνει και φαγητά που θέλουν πολύ μάσημα και δάγκωμα για να εξασκεί τους γνάθους του.
Αυτή η ηλικία  είναι πρόκληση , θέλει πολύ υπομονή αλλά ταυτόχρονα  είναι και πολύ ωραία ηλικία.  Να το χαρείτε!!!

Απαντά: Κάρεν Σιώτη Wolf, Παιδαγωγός

Πρέπει να πω ότι λόγω δουλειάς δεν μένουμε με τον μπαμπά τον οποίο και βλέπουμε 2-3 μέρες τον μήνα.

Η αλήθεια είναι ότι με διάφορους τρόπους - επιβράβευση και αυτοκολλητα του καλού παιδιού, διαγράμματα με κουτάκια για ανταμοιβή( ένα παιχνίδι , μία εκδρομή κτλ), επιβράβευση και θετική ενισχυση όταν κάνει κάτι μικρό αλλά καλο όπως να μιλάει ευγενικά, να βοηθάει κάπου κτλ, έχω δει βελτίωση σε σχέση με τη συμπεριφορά του όταν είμαι μαζί του. Όταν είναι όμως στο σχολείο ή σε κάποια δραστηριότητα συγκαταλλέγεται ανάμεσα στα πιο ζωηρά παιδάκια. Δεν κάνει κάτι τρομακτικό ανήκει όμως στην μειοψηφία των παιδιών που δεν ακούνε. Επιπλέον έχει την τάση να θέλει να ταυτίζεται με τα πιο ζωηρά αγοράκια κάνοντας ή λέγοντας πράγματα που του λένε οι άλλοι.

Έχει να κάνει με χαμηλή αυτοεκτίμηση λόγω έλλειψης του πατέρα  και του αντρικού προτύπου; προσπαθώ να του λέω συνέχεια να σκέφτεται και να χρησιμοποιεί το μυαλό του, ότι είναι καλύτερος και εξυπνότερος από αυτούς κ.τ.λ.

Πρέπει επίσης να αναφέρω ότι είμαι πολύ συνεπείς όσον αφορά την επίπτωση (απαγόρευση γλυκού, βόλτας) όταν επιμένει πολύ σε μια σκανταλιά , κάνοντας βέβαια κ εγώ τα λάθη μου, όμως δεν μπορώ να πω πως το πρόβλημα εντοπίζεται σε αναντιστοιχία μεταξύ άσχημης συμπεριφοράς και συνέπειας.Όταν θέλω λίγο να του κάνω το χατήρι τον βάζω να επιλέξει αυτήν την 'τιμωρία" ή την άλλη αν έχω κρίνει πως ήμουν πολύ αυστηρή.

Τι να κάνω; Θα έχει προβλήματα στο σχολείο αργότερα; Ευχαριστώ για τον χρόνο σας

Α: Αγαπητή Αλέκα, η ερώτησή σας είναι πολύ γενική για να μπορέσω με σιγουριά να σας πω που οφείλεται η συμπεριφορά του μικρού. Φαίνεται να κάνετε πολλές προσπάθειες να τον ελέγξετε, αλλά ίσως πραγματικά το πρόβλημα να έχει σχέση με την απουσία του πατέρα και πως το βιώνει ο μικρός. Μπορεί να σας προκαλεί για να "φέρει τον μπαμπά πιό κοντά"... Σίγουρα πάντως αυτή η συμπεριφορά του κάπου στοχεύει. Προσπαθείστε να του μιλήσετε κάποια ήρεμη στιγμή για να δείτε τί σκέφτεται και τι αισθάνεται σε σχέση με τον μπαμπά του και τα ξαναλέμε.
Υ.Γ. Εσείς πως αισθάνεστε με την απουσία του μπαμπά;

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

είτε τον κουρεύουμε με το ζόρι κρατώντας τον,  είτε ενώ κοιμάται. Του έχουμε μιλήσει αρκετές φορές και το μόνο που λέει είναι "δεν θελω να τα κοψω" και αρχίζει να κλαίει.
Του έχουμε πει ότι μετά θα κάνουμε κάτι που του αρέσει πολύ ή θα πάρουμε κάτι, αλλά και πάλι δεν θέλει. Την τελευταία φορά πήγε με τον μπαμπά του στο κουρείο μας ζήτησε να μην έχει κανέναν πελάτη να είναι μόνοι τους και έτσι κάναμε. Δεν κάθισε στην καρέκλα αλλά όρθιος και κλαίγοντας τον κούρεψε όσο μπορούσε.
Περίμενω την συμβουλή σας. Ευχαριστώ.

A: Αγαπητή Ειρήνη, δεν ξέρω γιατί ο μικρός έχει αυτή την στάση απέναντι στο κούρεμα, αλλά μπορεί να έχει διάφορα δύσκολα συναισθήματα που να τον βασανίζουν. Μπορεί να φοβάται οτι χάνει τη δύναμή του ή την ομορφιά του, μπορεί να φοβάται το ψαλίδι, μπορεί κάποιος να τον έχει κοροϊδέψει και να ντρέπεται... Προσπαθείστε να δείτε τι αισθάνεται για να του μιλήσετε ανάλογα. Εξηγείστε του επίσης τους λόγους που του ζητάτε να κουρευτεί. Πάρτε τον στο κομμωτήριο όταν εσείς κόβετε τα μαλλιά σας, χωρίς να κουρευτεί ο ίδιος... Δωστε  του λίγο χρόνο να το επεξεργαστεί και να το ξεπεράσει. Αλλά, μην τον κουρεύετε χωρίς να το ξέρει και χωρίς να έχει συμφωνήσει, γιατί έτσι αισθάνεται παραβίαση και δεν μπορεί να σας εμπιστευτεί. Επίσης, μην τον επιβραβεύετε. Τελικά θα δείτε οτι θα ζητήσει και μόνος του να κουρευτεί όταν θα θέλει να μοιάζει περισσότερο στα άλλα αγόρια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Έχω ένα αγοράκι τον Φίλιππο οποίο το Σεπτέμβριο θα γίνει 3 ½ χρονών. Έχουμε αποφασίσει να τον στείλουμε σε παιδικό σταθμό γιατί έχει αρχίσει να βαριέται με τη γιαγιά, και να ζητάει την παρέα άλλων παιδιών.  Από πέρσι είχε αρχίσει να μας ζητάει να πάει και αυτός σχολείο, όπως βλέπει να πηγαίνουν το βαφτιστήρι μου και ο αδερφός του (Πέμπτη και Τετάρτη δημοτικού) και μάλιστα θέλει να πάει σε «μεγάλο» σχολείο σαν αυτό που πάει το βαφτιστήρι μου και ιδανικά θα ήθελε να πάει στο ίδιο για να μπορεί να είναι μαζί του.
Πρόσφατα τον πέρασα απ’ έξω από ένα συνοικιακό παιδικό σταθμό που είναι μια μικρή μονοκατοικία και όταν του τον έδειξα μου είπε ότι αυτό το σχολείο δεν του αρέσει γιατί είναι μικρό και έχει πολλά χρώματα στους τοίχους… είναι δηλαδή για μικρά παιδιά….  Τον πέρασα απ έξω από έναν μεγάλο παιδικό σταθμό (ο οποίος μοιάζει με δημοτικό σχολείο) και μου είπε ότι αυτός του αρέσει γιατί μοιάζει με του Άγγελου (το βαφτιστήρι).
Θα ήθελα να ρωτήσω την επαγγελματική σας γνώμη σχετικά με την επιλογή παιδικού σταθμού. 
Είναι προτιμότερος ένας μικρός παιδικός σταθμός που μοιάζει με σπίτι, έχει μικρές αίθουσες και λίγα παιδάκια ανά τμήμα (13-16 αλλά με 1 δασκάλα και 1 βοηθό) ή είναι καλύτερα ένας παιδικός σταθμός μεγάλος και πολύ οργανωμένος με ευρύχωρες και φωτεινές τάξεις αλλά με 23 παιδιά χωρισμένα σε 2 γκρουπ (δηλαδή 1 δασκάλα ανά 12 άτομα και 1 βοηθό)?  Φυσικά παίρνουμε ως δεδομένο ότι και στις 2 περιπτώσεις το πρόγραμμα απασχόλησης και οι δραστηριότητες κυμαίνονται στο ίδιο μήκος κύματος και ότι πρόκειται για επαγγελματίες που δείχνουν ότι αγαπούν και ξέρουν τη δουλειά τους.
Να σημειώσω ότι ο Φίλιππος πρόσφατα μου αποκάλυψε ότι όταν θα πάει στο σχολείο το Σεπτέμβριο πιστεύει ότι εγώ θα κάθομαι σε μια καρέκλα έξω από την τάξη και θα τον περιμένω να τελειώσει… του εξήγησα ότι δεν λειτουργεί έτσι και φάνηκε να το αποδέχεται για την ώρα. Αναμένω τη βοήθειά σας.

Α: Αγαπητή Έλενα, νομίζω οτι η απόφαση του παιδικού σταθμού έχει να κάνει πιό πολύ με το επίπεδο δουλειάς που γίνεται εκεί και λιγότερο με το κτίριο ή τους αριθμούς... Έχω όμως την εντύπωση πως νιώθεις αγωνία μήπως και στενοχωρήσεις τον Φίλιππο και αυτό δεν σε αφήνει να επιλέξεις ελεύθερα. Μην ξεχνάς οτι οι αποφάσεις  παίρνονται πάντα από τους γονείς με γνώμονα την ασφάλεια των παιδιών και όχι μόνο το να είναι ευχαριστημένα. Καλή επιλογή και συνέχεια...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

και συνήθως όταν το ένα νυστάζει το άλλο δεν μπορεί να κοιμηθεί. θέλω να τα τους φτιάξω χωριστά δωμάτια, πιστεύεται ότι είναι η κατάλληλη ηλικία για αυτό; τι μπορώ να κάνω για να αντιμετωπίσω  την γκρίνια που με περιμένει; και κάτι ακόμα.  Τα παιδάκια παίζουν συνέχισα μαζί, το αγόρι ζηλεύει οτιδήποτε παίρνει στα χεριά του το κοριτσάκι και της το παίρνει.  Για τα «κοριτσίστικα παιχνίδια» ανησυχώ περισσότερο, τα παίρνω και του εξηγώ ότι είναι για κορίτσια  και να παίζει με τα δικά του παιχνίδια; Θα ήθελα μια συμβουλή και για αυτό… Σας ευχαριστώ.

Α: Αγαπητή Χρυσούλα, θα πρέπει να σκεφτείτε γιατί σας ενοχλεί το οτι τα παιδιά μιλούν μεταξύ τους το βράδυ. Είναι επειδή σας κουράζει; Πώς το αντιμετωπίζετε μέχρι τώρα; Θα ήθελα να μου δώσετε περισσότερες πληροφορίες για να μπορέσω να σας βοηθήσω. Όσο για τα "κοριτσίστικα παιχνίδια", δεν πρέπει να ανησυχείτε. Τα παιδιά σ' αυτήν την ηλικία αποκτούν ταυτότητα φύλου, αλλά το ρόλο τους σε σχέση με το φύλο τους τον μαθαίνουν πολύ αργότερα, γύρω στα 6 που αρχίζουν να πηγαίνουν στο σχολείο. Καλό θα ήταν να διδάξετε στο αγόρι σας πως να μοιράζεται τα παιχνίδια με την αδελφή του και πως να σέβεται το δικό της χρόνο παιχνιδιού.. Αυτό είναι πιό σημαντικό θέμα. Ελπίζω να σας βοηθήσαμε.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Αποφασίσαμε με τη σύζυγο μου να το σταματήσουμε αυτό. Μιλήσαμε στο μικρο και είπαμε ότι δεν θα πρέπει να κάνει πλέον κακά στο γιογιό άλλα στην τουαλέτα. Έχουμε πάρει ειδικό καθισματάκι για να είναι πιο άνετα ο μικρός, αλλά δεν δέχεται να κάτσει ούτε στη λεκάνη και κάνει ελάχιστα κακά αρκετές φορές την ημέρα ίσα που να λερώνει το βρακάκι του.  Μας είπε ότι φοβάται, δεν θέλει, δεν του αρέσει και διάφορες δικαιολογίες. Του μιλήσαμε, του εξηγήσαμε ήρεμα αλλά και πάλι συνέχισε. Αναγκαστήκαμε να τον μαλώσουμε και πάλι συνεχίζει. Να σας ενημερώσω ότι από 2 ετών πηγαίνει στην τουαλέτα για τσίσα χωρίς κανένα πρόβλημα και επίσης ότι από 2 ετών έχει μάθει χωρίς πάνα να κοιμάται τα βράδια χωρίς να έχουμε πρόβλημα.

Α: Αγαπητέ Ηλία. Θα χρειαστεί να οπλιστείτε με λίγη υπομονή για να λύσετε αυτό το θέμα που αυτή τη στιγμή σας ταλαιπωρεί. Πολλές φορές τα παιδιά έχουν τους δικούς τους λόγους που επιμένουν σε κάποιες συμπεριφορές. Λόγους που εμείς δεν μπορούμε να τους φανταστούμε. Μπορεί για παράδειγμα να έχει ακούσει τυχαία στην τηλεόραση οτι από τη λεκάνη βγαίνουν κατσαρίδες ή ποντίκια. Το γεγονός οτι όταν κάνει κακά δεν μπορεί να κοιτάξει τη λεκάνη, η οποία λεκάνη δεν έχει πάτο (ενώ το γιογιό έχει!) μπορεί να του δημιουργεί φόβο. Όταν κάνει τα τσίσα του έχει έλεγχο της λεκάνης γιατί βλέπει μέσα. Η εξήγηση αυτής της συμπεριφοράς μπορεί να είναι τόσο απλή. Μην του θυμώνετε, μην τον μαλώνετε. Το παιδί κάτι φοβάται. Μιλήστε του για να ανακαλύψετε τι είναι αυτό ώστε να μπορέσετε να τον καθησυχάσετε. Δώστε του χρόνο να το σκεφτεί και να ξεφοβηθεί.Η λύση σίγουρα θα βρεθεί.
(Καμμιά φορά η περιγραφή των φόβων που είχαμε εμείς ως παιδιά μπορεί να είναι λυτρωτική για τα παιδιά μας).

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ηταν πολυ δεμενη με τη δασκαλα της στο Β/ν κ ενω δε ελεγε τιποτα στο νηπιαγωγειο, ξαφνικα αρχισε να εμφανιζει κοτσια στα χερια κ στο προσωπο. Ο γιατρος μου ειπε οτι ειναι καθαρα ψυχολογικο κ μαλλον θα υποχωρησει μονο του... Στη μεση της χρονιας υποχρεωθηκαμε να μετακομισουμε κ ετσι αλλαξε για 2η φορα σχολειο...αυτη τη φορα αντιμετωπισε εχθροτητα απο τα παιδια στην καινουρια της ταξη κ ενω οι δασκαλες της ειναι καθησυχαστικες κ με ενημερωνουν οτι εχουν υπο ελεγχο το θεμα κ μιλανε καθημερινα με τα παιδια, η μικρη μου εβγαλε κοτσι στη γλωσσα κ στα χειλη... τι μπορω να κανω για να τη βοηθησω?

Α: Aγαπητή Μαρία, το πρόβλημα φαίνεται πράγματι να είναι ψυχολογικής φύσεως. Όταν τα παιδιά εμφανίζουν σωματικά συμπτώματα, συνήθως συμβαίνει επειδή δεν εκφράζουν το άγχος τους με συζήτηση. Αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ είναι να βοηθήσεις την κορούλα σου να μιλάει για το τι συμβαίνει στο σχολείο, ώστε να ανακουφίζεται. Αλλά εγώ θα σου πρότεινα επίσης μια προσέγγιση της εναλλακτικής ιατρικής που μπορεί να βοηθήσει το παιδί. Γιατί δεν δοκιμάζετε να επισκεφθείτε έναν ομοιοπαθητικό παιδίατρο ή έναν γιατρό που εξασκεί βελονισμό;. Πολλά συμπτώματα σαν της κόρης σου  όταν είναι στην αρχή τους μπορούν να αντιμετωπιστούν επιτυχώς. Ο στόχος είναι πάντως η μείωση του άγχους του παιδιού... Καλή συνέχεια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Αγαπητή κα Σταυρίδου, το όνομα μου είναι Σοφία και έχω  δύο παιδάκια ηλικίας 2,5 ετών και 10 μηνών. Το αγοράκι μου που είναι 2,5χρονών, μετά από μια απλή  ίωση (εάν αυτό παίζει κάποιο ρόλο) δείχνει σημάδια επιθετικότητας και εκνευρισμού. Χτυπάει συνεχώς την αδερφή του και εμένα. Έχει πάρα πολλά νεύρα και μου λέει συνέχεια «Όχι»…Όχι αυτό όχι εκείνο….Είναι αρνητικός σε όλα. Πρέπει να αναφέρω ότι κάποιες φορές μπαίνει τιμωρία στο δωμάτιο του ή ¨πέφτει καμία¨. Ήτανε ένα πολύ καλό παιδάκι, συνεργάσιμο και ήρεμο. Τώρα κάθε μέρα που περνάει αλλάζει και γίνεται ολοένα και πιο "δύσκολος". Μπορεί να θεωρήσετε ότι ίσως είμαι υπερβολική στην περιγραφή μου αλλά έστω και μια συμβουλή ή ίσως ένα σχόλιο από την πλευρά σας θα με βοηθούσε. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας.

Α: Aγαπητή Σοφία, το αγοράκι σου μπαίνει σε μια ηλικία όπου όλα τα παιδιά περνάνε μια εγωκεντρική φάση και δοκιμάζουν τις "δυνάμεις τους" απέναντι στους γονείς σε μια προσπάθεια να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους ως ξεχωριστά άτομα. Το "όχι" έχει λοιπόν τεράστια δύναμη. Εσύ οφείλεις να του δείξεις οτι υπάρχουν πολλοί τρόποι να αναγνωριστεί ως σπουδαίος εκτός από το να χτυπάει τους άλλους. Οπωσδήποτε υπάρχει και μια απολύτως φυσιολογική ζήλια απέναντι στο μικρότερο παιδί και ο δικός σου ρόλος θα είναι να οριοθετήσεις το γιο σου.. Με ήρεμο τρόπο και οπωσδήποτε χωρίς να τον χτυπάς, ώστε να μην αντιγράψει τις δικές σου τεχνικές επιβολής πάνω στους άλλους.
Μην του επιτρέπεις να χτυπάει.! Πιάσε του τα χέρια, κατέβα στην ευθεία των ματιών του και σε ήρεμο αλλά σταθερό τόνο πες του οτι αυτό δεν θα το επιτρέψεις να συμβαίνει. Καλή συνέχεια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

όταν του απευθύνουν τον λόγο άτομα που δεν γνωρίζει καλά). Μιλάει, παίζει, είναι γενικά ένα χαρούμενο παιδί και όλα καλά. Είναι πολύ τρυφερός με τα άλλα παιδιά (τα χαϊδεύει και τα αγκαλιάζει) όμως είναι πολύ ευαίσθητος όταν κάποιο παιδί τον σπρώξει κλαίει ή φεύγει και έρχεται στην αγκαλιά μου. Δεν ξέρω πως πρέπει να το χειριστώ. Θέλω (με τα συνομίληκα παιδιά) να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Να μην φεύγει όταν κάποιος τον σπρώξει. Κάποιες φορές πήγε και αυτός σε άλλα παιδιά μετά και τα έσπρωξε, εκεί δεν ξέρω τι πρέπει να πω. Πώς να τον κάνω πιο δυνατό? Τι πρέπει να του λέω όταν κάποιος του φερθεί άσχημα?
Επίσης, ενώ κανείς δεν τον έχει φοβίσει ποτέ και πάντα του άρεσε να κάνει πράγματα τελευταία δείχνει να φοβάται πράγματα που πριν του άρεσαν (π.χ να κάνει κολοτούμπες, να ακούει τις καμπάνες και άλλα μικρά πράγματα)…δεν ξέρω γιατί…περνάμε την φάση του «όχι» που το λέει συνεχώς όχι μόνο γιατί του αρέσει αλλά πολλές φορές είναι ένα «όχι» που απαντά λόγω φόβου (π.χ τον ρωτάω «θέλεις να κάνουμε αυτό?» και απαντάει «όχι, όχι» φοβισμένα, για απλά πράγματα…) Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α: Aγαπητή Άτζελα, τα παιδιά περνούν διάφορες φάσεις στην ανάπτυξή τους και χρειάζονται χρόνο και υπομονή για να ανταπεξέλθουν επαρκώς. Ο μικρός είναι σε μια ηλικία που θα αρχίσει να έχει επαφή και με ανθρώπους έξω από το προστατευμένο περιβάλλον της οικογένειάς του και με συνομήλικα παιδιά που θα έχουν διαφορετικούς τρόπους διεκδίκησης και συνήθειες συμπεριφοράς. Τα ευαίσθητα και τρυφερά παιδιά συνήθως θέλουν περισσότερο χρόνο προσαρμογής γιατί οι βίαιες αντιδράσεις τα σοκάρουν. Έτσι, θα περάσουν από τη φάση που θα νιώσουν έντονο φόβο, που όμως τελικά θα τα βοηθήσει να αναπτύξουν και άμυνες απέναντι στις συμπεριφορές αυτές που τα φοβίζουν. Αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ από την πλευρά σου είναι να του μιλάς και να τον μάθεις να εκφράζει ανοιχτά τους φόβους του. Έτσι θα μπορείς να είσαι κοντά, να αποδέχεσαι αυτά τα συναισθήματά του ως φυσιολογικά και με το δικό σου τρόπο (κάνοντας πράγματα μαζί του) να τον βοηθάς να ξεπερνάει αυτό που φοβάται.

και όχι στην κούνια του. Συγκεκριμένα, αμέσως μόλις μπει στο κρεβατάκι του αρχίζει να κλαίει. Μήπως έχει να κάνει με τους κολικούς; Σας ευχαριστώ. 

A: Αγαπητή Βασιλική, η αντίδραση του βρέφους είναι απολύτως φυσιολογική. Το μωράκι ζει ακόμη σε "συμβιωτική" κατάσταση με τη μαμά του, όπως όταν ήταν μέσα στη μήτρα. Η ζεστασιά του σώματός της, ο χτύπος της καρδιάς της και η μυρωδιά της, το κάνουν να νοιώθει ασφάλεια. Μην το βάζεις στην κούνια του αν δεν έχει κοιμηθεί βαθιά, και όταν το βάζεις, φρόντισε να το έχεις "περιορισμένο" σε μικρό χώρο (βάζοντας πχ κουβέρτες) για να νοιώθει οτι είναι μέσα σε αγκαλιά. Για τους κολικούς... δεν ξέρω να σου πω. Πάντως, το μωράκι είναι πολύ μικρό για να αυτονομηθεί! Μην ανησυχείς... θα κοιμηθεί μόνο του αργότερα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Γεια σας και σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση που μου δώσατε την προηγούμενη φορά. Πραγματικά με βοήθησε η συμβουλή σας και παρατήρησα πολλή αλλαγή στην 3,5 χρονών κορούλα μου. ΄Εχω όμως μια άλλη απορία τώρα και χρειάζομαι την βοήθεια σας. Η αδερφή μου απόκτησε παιδάκι και είναι τώρα 30 ημερών. Πριν λίγες μέρες η αδερφή μου χρειάστηκε να απουσιάσει από το σπίτι για καμιά ώρα και η μαμά μου με την κόρη μου πήγαν στο σπίτι της αδερφής μου να προσέχουν το μωρό. Η μαμά μου αγόρασε στην κόρη μου χρώματα και πινελα για να ζωγραφίζει και δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στο μωρό αλλά το αντίθετο στην κόρη μου για να μην ζηλέψει. Ακόμα και την ώρα που τάιζε το μωρό την άφηνε να του κρατά το μπιμπερό για να βοηθά να νιώθει η μεγάλη εξαδέρφη όπως της λέμε. ΄Αρχισε να βαριέται όμως και ήθελε να φύγει και μετά πήγε πάνω απο την κούνια του μωρού και τσίριζε πάρα πολύ δυνατά συνέχεια και δεν άκουγε την γιαγιά της που της έλεγε να σταματήσει να μην ξυπνήσει το μωρό. Το αποτέλεσμα ήταν να ξυπνήσει το μωρό πανικοβλημένο και να κλαίει και αυτό πολύ δυνατά αφού φοβήθηκε αλλά η κόρη μου συνέχιζε να τσιρίζει και να φωνάζει. Η μαμά μου πανικοβλήθηκε και αυτή και άρχισε να κλαίει και αυτή και τότε σταμάτησε η κόρη μου να φωνάζει. Πέστε μου σας παρακαλώ πολύ την στιγμή που συμβαίνει αυτή η κρίση ζήλιας πώς θα έπρεπε να την αντιμετωπίσει η γιαγιά και τι μπορώ να κάνω για να μην ζηλεύει. Σκέφτομαι αυτό τον χρόνο να κάνω ακόμα ένα παιδάκι αλλά με αγχώνει πάρα πολύ η αντίδραση της. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

A: Αγαπητή Αθηνά, η αντίδραση της κόρης σου είναι απολύτως φυσιολογική. Δεν μπορούμε παρά να την αναμένουμε με τη γέννηση ενός δεύτερου παιδιού (έστω κι αν είναι της αδελφής σου, δεν παύει να διεκδικεί το χρόνο και το ενδιαφέρον της γιαγιάς της). Χρειάζεται αποδοχή και τρυφερότητα όταν νιώθει στενοχωρημένη, αλλά επίσης χρειάζεται όρια αν γίνει επιθετική προς το μωρό. Αλλά πάνω απ' όλα χρειάζεται το χρόνο της και μια μαμά (και γιαγιά) που δεν πανικοβάλλεται και δεν νιώθει ενοχές αν πρέπει να μοιράσει το χρόνο και τη φροντίδα της σε δύο ή και τρία παιδιά. Τα παιδιά προσαρμόζονται, η ζήλια μειώνεται και τελικά μαθαίνουν να μοιράζονται, πράγμα χρήσιμο στη ζωή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Εάν το μαλώσουμε χτυπάει και εμάς. Τον έχω βάλει και τιμωρία στην κούνια και ουρλιάζει. Του μιλάω γλυκά και κάνει τα ίδια. Δεν ξέρω τι  να κάνω … Ευχαριστώ

A: Aγαπητή Χρυσούλα, για να μπορέσω να σου απαντήσω στο ερώτημά σου θα χρειαστώ σίγουρα περισσότερες πληροφορίες. Πότε και γιατί ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά; Είναι γενικά αντιδραστικός και απείθαρχος απέναντί σας; Μήπως προκαλεί τα όρια κάποιου από τους δύο γονέα ή ακόμα και των δυό σας; Έχει άλλες συμπεριφορές που να είναι επιθετικές απέναντι στον περίγυρό του; Προσπαθείστε να τον παρατηρήσετε πιό προσεχτικά και χωρίς να πανικοβάλεστε και κάντε μια υπόθεση του τί μπορεί να συμβαίνει. Στο μεταξύ, με απόλυτα σταθερό και ήρεμο τρόπο, μην του επιτρέπετε να επιτίθεται στην αδελφή του. Κάθε φορά που προσπαθεί να το κάνει, πιάστε του τα χέρια και απομακρύνετέ τον από το δωμάτιο. Μην υποχωρείτε στο κλάμα του και μην του επιτρέπετε να σας χτυπάει. Γονατίστε και ελάτε στο ύψος του και κοιτώντας τον μέσα στα μάτια, μιλήστε του με σταθερό και αυστηρό τόνο φωνής και προειδοποιήστε τον για την τιμωρία που τον περιμένει αν συνεχίσει. Αν του πείτε πως θα τον τιμωρήσετε, να το κάνετε σε κάθε περίπτωση.
Ενημέρωσέ μας για την εξέλιξη σε δύο εβδομάδες.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Η μικρή θα γίνει 3 χρονών σε λίγες μέρες και τελευταία μας «γραφει» κανονικά. Δεν θα υπακούσει σε αυτό που θα της πούμε ( θα το επαναλάβουμε πάνω από 3-4 φορές ) και θα κάνει αυτό που θέλει. Για να υπακούσει πρέπει να θυμώσουμε και να υψώσουμε τον τόνο της φωνής μας και πάλι θα αντιδράσει. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο με μένα παρά με τον σύζυγο μου, παρόλο που σε γενικές γραμμές το κάνει με όλους ( εκτός από το σχολείο). Κάτι άλλο που θα ήθελα να μοιραστώ μαζι σας είναι οι αντιδράσεις της όταν θυμώσει: αρχίζει να τσιρίζει ή ακόμη να «χτυπιέται» κάτω στο πάτωμα. Βέβαια αυτή τη συμπεριφορά την έχει σχεδόν σταματήσει επειδη δεν δείνουμε καθόλου σημασία και μάλιστα όταν αρχίσει να « χτυπιέται » φέυγουμε  και αμέσως σταματάει.
Το ξέρω οτι αυτές οι συμπεριφορές είναι λόγο ηλικίας και οτι είναι παροδικές. Το θέμα είναι πως εγώ πρέπει να αντιδράσω στην ανυπακοή και στο θυμό της;

A: Aγαπητή Πωλίνα,έχεις δίκιο όταν λες οτι είναι θέμα ηλικίας οι αντιδράσεις της μικρής, καθώς αυτή την περίοδο δοκιμάζει τη "δύναμή της" και μπαίνει σε εγωκεντρική φάση. Νομίζω οτι καλά το αντιμετωπίζετε γενικά. Το κρίσιμο ζήτημα όμως είναι να μη διστάζετε να βάζετε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στη μικρή που δεν θα τα διαπραγματεύεστε, ειδικά σε σχέση με τους κανόνες που εσείς ως γονείς θεωρείτε σημαντικούς. Να δείχνετε συνέπεια στην τήρηση των ορίων και η μικρή σύντομα θα πάρει το μήνυμα.

Μέχρι τώρα τον κοίμιζα στην αγκαλιά μου καθιστή στο κρεβάτι και μόλις τον έπαιρνε ο ύπνος τον έβαζα στην κούνια του! Τώρα όμως είμαι έγκυος και με δυσκολεύει! Υπάρχει τρόπος να τον πείσω να κοιμηθεί μόνος του στην κούνια ή είμαι καταδικασμένη;; Σημειωτέον, δεν ακούει παραμύθια! ευχαριστώ για το χρόνο σας εκ των προτέρων.

Α: Αγαπητή Γιώτα, οπλιστείτε με υπομονή και πάρτε το απόφαση οτι είναι στο χέρι σας και όχι στου παιδιού σας ο τρόπος που θα κοιμηθεί. Μέχρι τώρα έχει συνηθίσει έναν τρόπο και δεν θα είναι εύκολο να τον "πείσετε" να δεχτεί κάτι άλλο. Εσείς όμως είστε ο γονιός και το παιδί αναγκαστικά θα πρέπει να μάθει να προσαρμόζεται και στις δικές σας ανάγκες. Νομίζω οτι περισσότερο σας προβληματίζει η πιθανή άσχημη αντίδραση που θα συναντήσετε, παρά το οτι δεν ξέρετε πώς να το κάνετε! Το παιδί σας έτσι θα μάθει να δέχεται τις αλλαγές και να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα, κάτι εντελώς απαραίτητο για τη ζωή του. Καλή δύναμη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

και έχουν κάποια οικογενειακά προβλήματα. Και παρασύρεται με αποτέλεσμα να μιλάει άσχημα στην τάξη και στο σπίτι. Να πετάει πράγματα, να ρεύεται, να μην ακούει τη δασκάλα και να την κοροϊδεύει, πράγματα τα οποία στο σπίτι μας δεν υπάρχουν. Του μιλάω στο σπίτι. Δείχνει να καταλαβαίνει, λέει οτι θα ακούει τη δασκάλα μα την επόμενη μέρα πάλι τα ίδια. Όταν κάνει κάτι στην τάξη, τα άλλα παιδιά γελάνε και παίρνει περισσότερο θάρρος. Τι να κάνω; Φοβάμαι και για το μέλλον, μήπως τόσο εύκολα παρασύρεται και όταν μεγαλώσει. Πως να του συμπεριφερθω; Να συνεχίσω τη συζήτηση ή κάτι άλλο; Περιμένω την απάντηση σας.

A: Αγαπητή Εύη, το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε είναι πολυσύνθετο και η επίλυσή του απαιτεί τη συνεργασία της νηπιαγωγού. Η επιβράβευση των συμμαθητών του παιδιού σας σε άσχημες συμπεριφορές, σίγουρα ενισχύουν την τάση του παιδιού να τις ξανακάνει. Αυτός είναι βασικός κανόνας της μάθησης. Η νηπιαγωγός είναι αυτή που θα πρέπει να βάλει όρια στα παιδιά και να μην επιτρέψει τέτοια φαινόμενα στο σχολείο. Μιλήστε της λοιπόν για να βρείτε μια λύση κοινής αντιμετώπισης.  Στο σπίτι εννοείται οτι δεν θα πρέπει να τον επιβραβεύεται όταν έχει παρόμοια συμπεριφορά. Να συνεχίσετε να του μιλάτε και να τηρήσετε με συνέπεια και επιμονή τους κανόνες συμπεριφοράς που ισχύουν στο σπίτι σας.  Παρόλ' αυτά πολλά εξαρτώνται από την ικανότητα της νηπιαγωγού να επιβληθεί.  Δυστυχώς η ευτυχώς, τα παιδιά δοκιμάζουν και ξένα ρεπερτόρια δράσεων. Συνήθως πάντως, αυτό που υπερισχύει είναι αυτό που μαθαίνουν στο σπίτι τους. Με εκτίμηση.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

στους δυνατούς θορύβους και γενικά είναι πολύ ευαίσθητος και πολύ εύκολα θα κλάψει με παράπονο αν σε κάποιο κινούμενο σχέδιο δει ένα ζωάκι να τσακωθεί με κάποιο άλλο αν κάποιο χτυπήσει το πόδι του ή αν κάποιος άλλος γονιός ‘μαλώσει’ το παιδί του.  Εντελώς ξαφνικά άρχισε επίσης να φοβάται για το ότι θα έρθουν κακοί σπίτι μας και ίσως του πάρουν τα παιχνίδια… Εδώ και 1 μήνα περίπου έχει αρχίσει να παριστάνει τον ιππότη με φανταστικά σπαθιά και όπλα (δεν του έχουμε αγοράσει και ούτε μπορώ να φανταστώ που έμαθα τι είναι σπαθί και όπλο γιατί δεν μου αρέσουν αυτά τα παιχνίδια) και προστατεύει τους αδύναμους πολεμώντας τους «κακούς».  Επίσης όταν παίζει με τα ζωάκια του, βάζει ένα από αυτά (συνήθως το άλογο) να κάνει τον διαπραγματευτή μεταξύ των άγριων και των ήμερων ζώων και να ρυθμίσει το ότι πρέπει να παίξουν μαζί και όχι το ένα να φάει το άλλο (π.χ. λέει στο λιοντάρι να μην φάει τη ζέβρα και αντ αυτού να είναι φίλοι και να πάνε μια βολτίτσα).  Ίσως να έχει βρει έναν τρόπο να διαχειριστεί την έννοια του «κακού».  Δεν ξέρω τι να κάνω.. από τι μία δεν μου αρέσει καθόλου η επιθετικότητα ο διαχωρισμός ανθρώπων ή ζώων σε καλούς και κακούς από την άλλη δεν ξέρω αν πρέπει να περάσει και από αυτή τη φάση προκειμένου να αναπτυχθεί συναισθηματικά και να βρει τρόπο να ισορροπήσει με τους φόβους του εναντίων του κακού. Να σημειώσω ότι στο σπίτι μας δεν συζητάμε για κακούς λύκους, τέρατα, μάγισσες, φοβέρες, απειλές κλπ.  Σας ευχαριστώ πολύ γιατί έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα.

A: Αγαπητή Έλενα, καταρχήν να πούμε οτι δεν είναι περίεργο που ο μικρός δεν έχει αναπτύξει κάποια ανοχή και αντοχή στη βία, εφόσον και η δική σας στάση απέναντι στο θέμα αυτό είναι παρόμοια και αντίστοιχη. Η αντίδρασή του να χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να επιλύσει τις συναισθηματικές του δυσκολίες είναι και φυσιολογική και θεμιτή. Μην φοβάστε και μην τον αποθαρρύνετε. Θα έλεγα μάλιστα να συμμετέχετε κι εσείς στο παιχνίδι του, παίρνοντας το ρόλο του ισχυρού ενηλίκου (ιππότη) που θα προστατέψει τους καλούς και θα νικήσει τους κακούς. Άλλωστε, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί, ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, και το παιδί σας θα πρέπει να νοιώθει δυνατό για να αντιμετωπίσει τις εκάστοτε δυσκολίες που θα συναντήσει. Μην αφήσετε να του τα μάθει όλα αυτά ο κοινωνικός περίγυρος με τον δικό του - ίσως και λάθεμένο- τρόπο. Καλή συνέχεια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος=Οικογενειακή Θεραπεύτρια

βεβαια επειδη δεν δουλευω εχω την πολυτελεια οταν αρρωσταινει που αρρωσταινει συχνα να την κραταω σπιτι μαζι μου. Aυτο σημαινει οτι ειναι δυο βδομαδες αρρωστη και μια βδομαδα στο σχολειο. Kαπως περασε η περσινη χρονια και πως ετσι περναει και η φετινη. Σαν παιδι ειναι πολυ ηπιων τονων και πολυ συνεσταλμενη και ντροπαλη και φυσικα κολλημενη πανω μου. Στο σπιτι μας δεν υπαρχουν εντασεις , και εγω και ο αντρας μου ειμαστε χαμηλων τονων . Καθε φορα που μιλουσα με την δασκαλα της για το αν προσαρμοστηκε ή οχι μου ελεγε οτι ειναι πολυ ησυχη και πολυ ντροπαλη και οτι σε αυτην την ηλικια τα παιδια ειναι πιο μοναχικα.. Σημερα ομως που ειπε οτι ανυσηχει γιατι δεν παιζει με αλλα παιδια, εαν δεν την δωσουν κατι για να παιξει καθεται σε μια γωνια και κοιταζει τα αλλα τα παιδακια. Και οταν καποιο παιδακι την πειραζει ή της περνει το παιχνιδι της δεν κανει κατι για να προστατεψει τον εαυτο της ή το παιχνιδι της. Γενικως δεν εχουμε πολλες επαφες με αλλα παιδακια εκτος σχολειου εχει δυο ξαδερφες 3 και 9 ετων με τις οποιες παιζει μια χαρα και τις λατρευει. Η δασκαλα της μου ειπε να ζητησω την γνωμη καποιου ειδικου για αυτην την συμπεριφορα της. Σας παρακαλω δεν ξερω τι να κανω. Ειναι κατι που μπορω να κανω ετσι ωστε να μπορει να κοινωνικοποιηθει πιο ευκολα ? Σας ευχαριστω  πολυ και συγνωμη εαν σας κουρασα.

Α: Aγαπητή Ιωάννα, είναι λίγο νωρίς ώστε το θέμα της κοινωνικοποίησης του παιδιού να σε αγχώνει. Κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό και ιδιοσυγκρασία και από την περιγραφή σου καταλαβαίνουμε οτι η μικρή είναι συνεσταλμένη εκ φύσεως. Επίσης, απ'ότι φαίνεται λείπει αρκετά συχνά από τον παιδικό σταθμό λόγω ασθένειας κι έτσι δεν έχει το χρόνο να γνωριστεί με τα άλλα παιδιά. Ένας σημαντικός παράγοντας είναι επίσης η γλωσική ανάπτυξη του παιδιού. Αν δεν μπορεί ακόμα να επικοινωνήσει επαρκώς, μπορεί να ντρέπεται. Η μικρή σίγουρα θέλει το χρόνο της. Ας μην βάζουμε ταμπέλες! Κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει είναι να κάνετε εσείς έναν κύκλο από παρέες που έχουν μικρά παιδιά και να τους καλείτε στο σπίτι σας. Όσο περισσότερη επαφή έχει με παιδιά της ηλικίας της στο χώρο του σπιτιού της όπου αισθάνεται ασφαλής, τόσο καλύτερα θα εξελίσσεται.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

εγω τι πρεπει να κανω για να βοηθησω το παιδι μου? Πρεπει να τον πιεζω σπιτι να διαβαζει και να γραφει? ωστε να πηγαινει προετοιμασμενος στο νηπιο? Και κατι ακομα επειδη εχει δει απο τον αδερφο μου(που ειναι 20χρονων) να παιζει διαφορα παιχνιδια στον υπολογιστη κυριως πολεμικα, εχει αρχισει και ο μικρος και θελει να παιζει με τους φιλους του πολεμικα παιχνιδια  με σπαθια, οπλα και καλα κανει οτι ριχνει μπουνιες (αυτα φυσικα τα εχει μαθει απο τον αδερφο μου που παιζουν και μαζι τετοια παιχνιδια) χωρις φυσικα να χτυπαει τα αλλα παιδια, αλλα σαν παιχνιδι δεν ειναι ωραιο νομιζω να σκεφτεται συνεχεια τον πολεμο και τις μπουνιες, ουτε και στους αλλους γονεις αρεσει. Εγω πως θα τον πεισω να σταματησει να παιζει αυτο το παιχνιδι? Του εχω πει πολλες φορες Νικολακη μου βρες ενα αλλο παιχνιδι να παιζεις με τους φιλους σου γιατι ετσι μπορει να χτυπησετε. Αντιδραει ομως αρνητικα και μου λεει "οχι μαμα εμενα αυτο μου αρεσει.." Εσεις θεωρειται οτι με το να επιλεγει αυτο το παιχνιδι δηλωνει κατι? Ειναι ανησυχιτικο? Πρεπει να σταματησει να παιζει αυτο το παιχνιδι? Και αν ναι, εγω τι πρεπει να κανω? Γιατι η αληθεια ειναι οτι μεχρι στιγμης δεν τον πιεσα να το κανει,με το σκεπτικο οτι τα αγορακια συνηθως παιζουν τετοιου ειδους παιχνιδια. Φυσικα παιζει και αλλα παιχνιδια αλλα με τα στρατιωτικα και τον πολεμο εχουμε ενα θεμα, τα προτιμαει. Νομιζω οτι αγχωνομαι υπερβολικα σχετικα με τον γιο μου αλλα ισως φταει το οτι τον μεγαλωνω μονη μου και προσπαθω για το καλυτερο. το site σας εχει βοηθησει αρκετα, και πιστευω οχι μονο εμενα. Σας ευχαριστω πολυ!

Α: Αγαπητή Έφη, πράγματι αγχώνεσαι πολύ και είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένο. Όταν ένας γονιός αισθάνεται οτι έχει όλη την ευθύνη της ανατροφής του παιδιού και δεν μπορεί να μοιραστεί αυτό το βάρος με ένα σύντροφο, υπάρχει μεγάλη αγωνία. Θα έλεγα οτι πράγματι είναι πολύ φυσιολογικό που ο μικρός θέλει να παίξει "πόλεμο" και κυρίως οτι "μυείται" στην αγορίστικη συμπεριφορά από έναν ενήλικο άντρα που μπορεί να αποτελέσει και πρότυπο γι' αυτόν, ενόψη της απουσίας του πατέρα. Είναι καλό που υπάρχει ο αδερφός σου στη ζωή του μικρού. Μην τους το "χαλάς"... Σιγά-σιγά ο μικρός θα φιλτράρει τι είναι και τι δεν είναι καλό να παίζει με τα άλλα παιδιά μέσα από τις εμπειρίες συναναστροφής που θα έχει. Εσύ εστίασε στη δική σου ευεξία και καλή διάθεση.

Ενώ τις εργασίες του τις κάνει σωστές, δεν κάνει καθόλου λάθη, όταν τον ρωτάει κάτι της λέει 'δεν ξέρω' και γυρίζει το κεφάλι... και κάτι άλλο που κάνει, είναι να πιέζει τα παιδιά να παίζουν οτι παιχνίδι θέλει αυτός, με αποτέλεσμα τα παιδιά να απομακρύνονται (αλλά αυτό σημβαίνει μόνο όταν παίζει στο σχολείο. Όταν παίζει στο σπίτι με άλλα παιδιά συμπεριφέρεται κανονικά. Μόνο εμένα , τη γιαγιά του και την αδελφή μου πιέζει να κάνουμε αυτό που θέλει (δηλαδή με τα μέλη τα οποία μεγαλώνει μέσα στο σπίτι) και φυσικά δεν γίνεται το δικό του.
Γενικά είναι πολύ υπάκουο παιδί. Δεν δημιουργεί πρόβλημα στην τάξη. Η δασκάλα του με έχει ανησυχήσει πάρα πολύ. Έχω αγχωθεί υπερβολικά. τι μπορεί να συμβαίνει; Γιατί συμπεριφέρεται έτσι; Σας παρακαλώ πείτε μου τι πρέπει να κάνω...
Επίσης να σας πω οτι είναι μοναχοπαίδι, μεγαλώνει χωρίς τον μπαμπά του, επειδή έχουμε πάρει διαζύγιο εδώ κι 6 χρόνια και δεν τον βλέπει σχεδόν καθόλου (όχι επειδή δεν θέλω εγώ, αλλά δεν ενδιαφέρεται ο ίδιος). Φυσικά η δασκάλα του μου έχει πει απο οτι έχει καταλάβει, οτι δεν τον ενοχλεί αυτό... Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει...

Α: Aγαπητή Έφη, η προσαρμογή στο σχολείο και η κοινωνικοποίηση (η διαχείρηση των σχέσεων με τα άλλα παιδιά ) δεν είναι εύκολη για κανένα παιδί. Ο μικρός μπορεί να αισθάνεται διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Μπορεί να μην μπορεί να συμμετέχει σε συζητήσεις που γίνονται στην τάξη και αφορούν την έννοια της οικογένειας όπως περιγράφεται στα παραμύθια και τα βιβλία... Η εκτίμηση της δασκάλας οτι το γεγονός της απουσίας του πατέρα από τη ζωή του δεν έχει παίξει ρόλο μπορεί να είναι πολύ βιαστική. Επίσης, πρέπει να αναρωτηθείτε σε ποιό βαθμό εσείς έχετε μπορέσει να μιλήσετε με το παιδί σας για αυτό το θέμα και τα συναισθήματά του. Μήπως σας δυσκολεύει η  και από επιθυμία να τον προστατέψετε δεν αναφέρεστε σ' αυτό;    Τέλος, δείτε το θέμα της διεκδίκησης του να γίνεται το "δικό του". Μήπως κι εσείς πάντα του το αρνείστε και αναγκάζεται να το διεκδικεί με ένταση; Δείξτε του οτι αν το ζητήσει ήρεμα θα το κερδίσει. Και κυρίως, μην αγχώνεστε... δεν βοηθάει σε τίποτα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

και να μην είναι τόσο προσκολλημένη σε μενα?

Εγώ δουλεύω μέχρι το μεσημέρι και την υπόλοιπη μέρα είμαι μαζί της ή αν πρέπει να πάω κάπου π.χ. γυμναστηριο παντα της λεω που θα παω και οτι θα γυρίσω σε λίγο. Με τον μπαμπά της δεν περνάει πολλή χρόνο γιατί δουλεύει απο το πρωί και έρχεται το βράδυ. Πολλές φορές δεν προλαβαίνει να την δει γιατί την βάζω για ύπνο νωρίς λόγω του ότι ξυπνάει πρωί για να παει στον παιδικό σταθμό.Αν την αφήσω να την προσέχει η γιαγιά (την οποία αγαπά και δεν έχει κανένα πρόβλημα) για να πάω κάπου διαμαρτύρεται οτι με θέλει. Μερικές φορές ενώ είμαι δίπλα της μπορεί να γυρίσει και να μου πει σε θέλω μαμα μου μείνε διπλα μου. Δεν ξέρω γιατί νιώθει έτσι και όταν την ρωτώ μου λέει έτσι αφου σε θελω.

ή διαφορετικά δαγκώνει συνεχώς τη μπλούζα του. Εν τω μεταξύ, αυτά δεν τα έκανε ούτε όταν ήταν μωρό...
Πως θα τον κάνω να σταματήσει;

A: Aγαπητή φίλη, θα πρέπει να μας δώσετε περισσότερες πληροφορίες για το περιστατικό αυτό ώστε να μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε. Πώς ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά; Μήπως είναι μιά εκδήλωση άγχους; Μια αντίδραση του παιδιού σε κάποια αλλαγή; Αναρωτηθείτε πότε και γιατί ξεκίνησε ωστε να μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

, μόνο στο μεσημεριανό και βραδυνό ύπνο χρησιμοποιούσαμε πάνα. Ξαφνικά πρίν από 1 μήνα περίπου αρχισε να λερωνεται πάλι μέχρι που δεν μου έλεγε τίποτα και τα έκανε πάνω της. Τις πρώτες μέρες αντέδρασα, κακός βέβαια, αλλά μετά αποφάσισα να της βάζω την πάνα όλη μέρα και να μην ασχολούμε με το θέμα μόνο αν μου ζητήσει να πάει τουαλέτα. Να αναφέρω ότι όταν κόψαμε την πάνα η δεύτερή μου κόρη ήταν 2 μηνών και σκέφτομαι ότι ξαναγύρισε στη πάνα λόγο του μωρού, αλλά αν είναι αυτός ο λόγος που ξαναγύρισε στη πάνα έπρεπε να περάσουν τόσοι μήνες για να αντιδράσει; Ευχαριστώ

ειναι πως με καποια σχεδον ασημαντη αταξια, εγω εκνευριζομαι παρα πολυ, και κατα τη γνωμη μου τον μαλωνω περισσοτερο απο οσο θα επρεπε. Φυσικα μετα το μετανιωνω χιλιες φορες, και βεβαια αυτο συμβαινει καθε φορα. Κοινως, τα νευρα μου εχουν κλονιστει. Υπαρχει καποια συμβουλη που θα μου δινατε? Κατι σαν ασκησεις ψυχραιμιας ας πουμε... ευχαριστω εκ των προτερων.

Α: Αγαπητέ Θωμά, η λύση στο πρόβλημά σου είναι σχετικά απλή. Δεν υπάρχει γονιός που να αντέχει αδιαμαρτύρητα η ζωή του να περιστρέφεται μόνο γύρω από το παιδί του. Χρειάζεσαι χρόνο με ενήλικη παρέα για να μπορείς να "γεμίσεις τις μπαταρίες σου" και να έχεις αντοχές για το αγοράκι σου. Ο μικρός  χρειάζεται περισσότερο να είσαι καλά και λιγότερο την αποκλειστική σου φροντίδα. Ελπίζω να βρεις μια εφικτή λύση. Καλές γιορτές...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΕΥΕΙ 21 ΜΗΝΩΝ. ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΚΑΙΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΞΩ ΔΙΟΤΙ ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΠΩ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΧΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ. ΣΑΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ! ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΟΣΟ ΤΗ ΛΕΞΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΙΧΑΘΕΙ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΩ!!!! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ;;; ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ Η ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΜΕΝ ΥΠΝΟ,ΤΟΝ ΒΑΖΩ ΣΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΘΕΛΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ, ΣΤΟ ΔΕ ΦΑΓΗΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟΥ ΜΑΘΩ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΣΤΕΡΕΑ ΤΡΟΦΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΑΙΔΕΥΕΙ ΠΟΛΥ (ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ,ΜΕ ΣΠΡΩΧΝΕΙ) ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗ ΛΕΞΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ;; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

A: Αγαπητή Γιώτα, καταρχήν θα ήθελα να σου πω ότι όλοι οι γονείς καταφεύγουν στην τιμωρία σαν μέσο ελέγχου των παιδιών τους αν τίποτε άλλο δεν δουλεύει. Η αλήθεια είναι ότι με την τιμωρία δεν διδάσκουμε στο παιδί την ενδεδειγμένη συμπεριφορά, δεν του λέμε δηλαδή τί να κάνει, απλά του επισημαίνουμε τι δεν πρέπει να κάνει. Προσπάθησε αντί για τιμωρία να θέσεις κάθετα και αδιαπραγμάτευτα όρια σε ορισμένες συμπεριφορές που θεωρείς απαραίτητες. Για όλα τα άλλα θα πρέπει να μπορέσεις να δώσεις μια επιλογή στο παιδί. Να του προτείνεις δηλαδή να διαλέξει ανάμεσα σε δύο επιλογές που εσείς του δίνεις. Έτσι το παιδί θα έχει μια αίσθηση ελέγχου της συμπεριφοράς του και εσύ δεν θα νιώθεις πάντα ως ο "κακός αστυνόμος". Τέλος, η στάση του πατέρα σε όλο αυτό ποιά είναι; Ζήτησέ του να σε βοηθήσει...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ενώ θεωρώ ότι είναι αρκετά έξυπνη χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα κατανόησης, σύμφωνα και με τις απόψεις των δασκάλων της, αντιδρά πολύ έντονα στο να διαβάσει τα μαθήματά της.

Α:Aγαπητή κα ..., διάβασα με πολύ ενδιαφέρον την επιστολή σας. Για να μπορέσετε να βοηθήσετε την κόρη σας θα πρέπει να απαντήσετε μόνη σας σε κάποια ερωτήματα.

Α: Με αφορμή την ερώτηση σου Χρυσούλα, γράψαμε το άρθρο "Εκπαίδευση Τουαλέτας". Εκεί μπορείς να βρεις την απάντηση. Σε ευχαριστούμε για την ιδέα.

Απαντά: Τόνια Χανιώτη

αλλες φορες λεει οτι θελει να κανει εμετο αλλα τελικα αφου μπει μεσα στην αιθουσα απο οτι μου λεει η νηπιαγωγός του, καθεται σε μια ακρη για πεντε λεπτα ηρεμη και μετα παιζει και συμμετεχει σε ολες τις δραστηριότητες κανονικα χωρις κανενα θεμα.

Το πρόβλημα ειναι στο σπιτι και στην διαδρομη προς το νηπιαγωγειο, που κλαιει συνεχεια και φωναζει οτι θελει να κατσει σπιτι. Να σας ενημερωσω οτι δεν πηγαινει πρωτη φορα σχολειο εχει ξεκινησει απο 6 μηνων σε βρεφονηπιακο και μετα παιδικο. Απο το βραδυ ετοιμαζουμε τα ρουχα μας την τσαντα κλπ για να ειμαστε ετοιμη για το πρωι, μου λεει οτι δεν θα κλαιει αλλα οταν ξυπναει αρχιζει, τις περισσοτερες φορες τον ντυνω εγω γιατι δεν μας παιρνει ο χρονος για να περιμενω να ντυθει (αν και τον ξυπναω σχεδον μια ωρα πριν φυγουμε), δοκιμασα και το παιχνιδι ποιος θα ντυθει πρωτος αλλα δεν πετυχε.Σας παρακαλω πειτε μου τι να κανω.

Α: Καταρχήν, μην ανησυχείτε τόσο πολύ. Τα παιδιά περνούν διάφορες φάσεις στη διάρκεια των οποίων δείχνουν να "οπισθοδρομούν" και να αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε θέματα τα οποία είχαν στο παρελθόν αντιμετωπίσει με επιτυχία. Προσπαθήστε να διερευνήσετε γιατί ο μικρός έχει αυτή την αντίδραση. Παρότι η νηπιαγωγός υποστηρίζει οτι δεν συμβαίνει τίποτα ενοχλητικό στο σχολείο, ξεκινήστε από κει. Μήπως άλλαξε σχολείο, έχασε κάποιους φίλους, τον πρόσβαλε η καινούρια δασκάλα με κάτι που είπε, μήπως τον ενοχλεί ή τον τρομάζει κάποιο παιδί...Μιλήστε με το παιδί. Αν δεν συμβαίνει τίποτα στο σχολείο, τότε αναρωτηθείτε μήπως άλλαξε κάτι στο σπίτι και το παιδί ανησυχεί ή φοβάται οτι θα σας "χάσει"... Μήπως άκουσε κάποια συζήτησή σας με το σύζυγο και την παρερμήνευσε, μήπως άλλαξαν οι εργασιακές σας συνθήκες και δουλεύετε περισσότερο...  Όπως και νά'χει το παιδί αντιμετωπίζει κάτι που το φοβίζει και νιώθει την ανάγκη να προσκοληθεί σε σας. Προσπαθείστε να βρείτε τι το φοβίζει για να το καθυσηχάσετε. Δείξτε και ευελιξία αν μπορείτε. Δεν πειράζει και να λείψει κάποια φορά από το σχολείο, αρκεί να αισθανθεί οτι το ακούτε.

Π.χ. τώρα είναι στην φάση που πετάει όλα τα πράγματα κάτω. Τον μαλώνω ή ...απλά τα μαζεύω από το πάτωμα ?

Π.χ. πάει να πιάσει κάτι και μπορεί να του πέσει και να σπάσει. Τον μαλώνω ή τον απομακρύνω χωρίς να του πω κάτι ?

Α: Σίγουρα η λέξη "μαλώνω" έχει μια ευρεία έννοια ... "πως", "με τι τρόπο", "με τι τόνο φωνής", "ποιά στιγμή" κλπ. Πάντως μέχρι την ηλικία των 5 ετών, καλό είναι να χρησιμοποιείται την επανάληψη - όσο το δυνατόν περισσότερες φορές - σε αυτό που θέλετε να "περάσετε" στο παιδί σας. Επίσης με τη μορφή παιχνιδιού είναι πιό εύκολο να γίνει ο κανόνας κατανοητός. Και υπομονή, υπομονή, υπομονή.

Απαντά: Κατερίνα Θωμοπούλου, Βρεφονηπιαγωγός

Α: Ο γιός σας είναι ήδη στην ηλικία που μπορεί άνετα  να χρησιμοποιήσει την τουλέτα και όχι το γιογιό. Ίσως θα έπρεπε να τον εμψυχώσετε και να μπορέσετε να συνειδητοποιήσετε οτι δεν είναι πιά το "μωράκι σας". Συμβουλευτείτε και τον παιδίατρο σας.

Απαντά: Κατερίνα Θωμοπούλου, Βρεφονηπιαγωγός

βρακάκι του εχω δοκιμάσει όλους τους τρόπους χωρίς αποτέλεσμα. Οση ώρα και αν τον αφήσω στο γιογιο ή στη λεκάνη δεν κάνει τίποτα και μόλις παίξει λίγο λερώνεται. Έχω αγοράσει κάθε είδους γιογιο ή καπάκι για τη λεκάνη και πάλι τίποτα. Τί πρέπει να κάνω σε λίγο θα αρχίσουμε παιδικό σταθμό και δεν θα τον κρατήσουνε.

Α: Αγαπητή Γιώτα. Καταρχήν σε προτρέπω να συζητήσεις το θέμα σου με τον παιδίατρο και να σιγουρευτείς οτι δεν υπάρχει παθολογικός λόγος που το παιδί δεν συγκρατεί τα κακά του. Θα μπορούσε να είναι μια ανωριμότητα των σφικτήρων και να χρειάζεται χρόνο ή κάποια αγωγή. Αν αποκλειστεί η παθολογική αιτιολογία, μετά το ξανασυζητάμε...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

πως φταει ο θηλασμος και πως πρεπει να τον κοψω γιατι εκτος απο οτι προτιμαει το γαλα της κανω κακο, εκτος απο την σωματικη της αναπτυξη και στην ψυχολογικη. Κατα ποσο μπορει να ισχυει κατι τετοιο και με ποιες προυποθεσεις???

Α: Αγαπητή κυρία Π., είναι καλό που έχετε θηλάσει την κόρη σας. Απο ιατρικής πλευράς ο θηλασμός είναι απαραίτητος για 6 μήνες, διάστημα στο οποίο το παιδί έχει λάβει τα απαραίτητα αντισώματα απο τη μητέρα. Από ψυχολογικής πλευράς, το παιδί σας έχει ήδη μπει στην ηλικία που πρέπει να απεξαρτηθεί από τη μητέρα και θα πρέπει να σταματήσετε σταδιακά το θηλάσμό. Η κόρη σας σταδιακά θα αρχίσει να τρώει περισσότερο και εσείς θα μπορέσετε να ασχοληθείτε με άλλες πτυχές της ανάπτυξης του παιδιού καθώς και με τη σχέση σας με τον άντρα σας, που τώρα ίσως περνάει μια κρίση.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

(κλάματα και φωνές) δεν περιγράφετε κάθε φορά που τα κρατούσε. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα ακούσει τη μπέμπα να κλαίει με αναφιλητά το ίδιο και τον μπέμπη. Την είχε και η κουμπάρα μου και ήταν πολύ ευχαριστημένη.  Υπάρχει περίπτωση να διαισθάνθηκαν ότι θα τα αφήσω?

Α: Aγαπητή Ματίνα, σε κανένα μωρό δεν αρέσει η αντικατάσταση της μητέρας του, ενώ είναι παρούσα στο σπίτι, από μία ξένη αγκαλιά. Η αντίδραση των παιδιών σου είναι φυσική και αναμενώμενη. Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο να συνηθίσουν τη γυναίκα και αυτό είναι καλό να γίνει χωρίς τη δική σου ταυτόχρονη επίβλεψη. Όσο είσαι εκεί αγχωμένη, στενοχωρημένη και γεμάτη ενοχές για το αν κάνεις το σωστό, τα παιδιά σου θα το  αντιλαμβάνονται και θα αντιδρούν με φόβο. Εφόσον εμπιστεύεσαι τη γυναίκα, καλό είναι να προγραμματίσεις να λείψεις μερικές φορές, ώστε να την συνηθίσουν.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Α: Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού ή ακόμα και μιας κοντινής (για τους ενηλίκους) διαδρομής με αυτοκίνητο ή άλλο μέσο, είναι πολύ πιθανό τα παιδιά να εμφανίσουν επιθετική συμπεριφορά ή νευρικότητα. Πολλά είναι τα πιθανά αίτια μιας τέτοιας αντίδρασης, από απλά σωματικά ενοχλήματα ("ζεσταίνομαι και μ' έχουν δεμένο στο αυτοκίνητο"), μέχρι ανυπομονησία ή ανία λόγω διαφοράς στην αντίληψη του χρόνου που έχουν τα παιδιά σε σύγκριση με τους μεγάλους.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Α: Τα περισσότερα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε αστικά κέντρα, σε περιβάλλοντα που συνήθως είναι απολύτως οριοθετημένα (ένα διαμέρισμα, στην καλύτερη περίπτωση μια πυλωτή ή μια μικρή αυλή για παιχνίδι). Είναι πολύ φυσικό λοιπόν όταν βρεθούν στη φύση, σε ένα περιβάλουν χωρίς φυσικά όρια, να θέλουν να το εξερευνήσουν (αν θέλετε, να βρουν τα όριά του..."που τελειώνει η παραλία;").

Η ανάγκη τους αυτή λοιπόν θα πρέπει να σας ευχαριστεί, καθώς το παιδί που θέλει να εξερευνήσει είναι συνήθως ένα ανεξάρτητο παιδί. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα πρέπει να λάβετε κάποιες προφυλάξεις και να ορίσετε στο παιδί τους απαράβατους κανόνες που πρέπει να διέπουν τη λειτουργία του στο χώρο του camping. Οριοθέτηση λοιπόν από εσάς πάντα χρειάζεται, αλλά οχι τόσο του χώρου στον οποίο θα κινείται το παιδί, όσο των κανόνων ασφαλείας που θα πρέπει να τηρεί στο ανάλογο περιβάλλον.

Το τι ακριβώς πρέπει να κάνετε βέβαια εξαρτάται πάντα από την ηλικία του παιδιού και την ιδιοσυγκρασία του την οποία εσείς γνωρίζετε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας και όχι το φόβο σας!

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Α: Τα παιδιά όπως όλοι μας χρειάζονται μια στοιχειώδη προετοιμασία και γνώση του τι θα ακολουθήσει στο ταξίδι. Νιώθουν έτσι μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και θεωρούν οτι συμμετέχουν κι αυτά σ' αυτήν την οικογενειακή εκδήλωση. Το ζήτημα της κακοκαιρίας φυσικά θα πρέπει να το χειριστείτε με προσοχή. Θα τα ενημερώσετε οτι υπάρχει αυτή η πιθανότητα αλλά παράλληλα να τα διαβεβαιώσετε οτι είστε απολύτως προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσετε με ασφάλεια ο,τι προκύψει. Αν τα παιδιά φοβηθούν και αρχίσουν να σας κάνουν ερωτήσεις με τρομαχτικά σενάρια, μην αποφύγετε να απαντήσετε και μη γελάσετε. Δώστε τους την πιό λογική πρόταση επίλυσης του πιθανού σεναρίου που σας αναφέρουν και διατηρείστε σταθερό τον τόνο της φωνής σας. Μην τους εξιτάρετε τη φαντασία συζητώντας το απίθανο σενάριό τους με λεπτομέρειες. Αν δείτε οτι η συζήτηση τραβάει, διακόψτε τη και αλλάξτε θέμα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια