Menu

giati

A+ A A-
6 καλοί λόγοι για να πάρετε σκύλο
Ζητήσαμε από τον Αντρέα Τορέλλι (θετικό εκπαιδευτή σκύλων) να μας δώσει 6 λόγους για αυτήν τη συμβ...
Πως ενισχύουμε τη δημιουργικότητα των παιδιών
H δημιουργικότητα των παιδιών μας μπορεί να ενισχυθεί και να αυξηθεί, με τη βοήθειά μας.
Εκπαίδευση Τουαλέτας
9 ΣΗΜΑΔΙΑ και 15 ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑ και να ωθήσουμε το μικρό μας να χρησιμοποιεί την ...
Παιχνίδια Εκτόνωσης και Σαββατοκύριακου
Ξεχειλίζει η ενέργεια των παιδιών; Μήπως τσακώνονται το Σαββατοκύριακο ή τις περιόδους των εορτών; ...
6 καλοί λόγοι για να πάρετε σκύλο
Πως ενισχύουμε τη δημιουργικότητα των παιδιών
Εκπαίδευση Τουαλέτας
Παιχνίδια Εκτόνωσης και Σαββατοκύριακου
Αινίγματα + Προβλήματα Λογικής

Babytips.gr | Παίζουμε, αγαπάμε, χαμογελάμε με τα παιδιά μας!

Θέματα Ανάπτυξης και Μεγαλώματος - 2η σελίδα

 

 

greenHeartΘέματα ανάπτυξης και μεγαλώματος (2η σελίδα)

(ύπνος, φαγητό περπάτημα, πιπίλα, τσίσα, κακά, σεξουαλικότητα, παιδιατρικά κ.α)

 

"κλικ" για να αναπτυχθεί η απάντηση

E: Καλησπέρα. Έχω δύο δίδυμα κοριτσάκια 22 μηνών και αντιμετωπίζω το εξής θέμα με τη μία μου κόρη: θέλει το φαγητό πολτοποιημένο αλλιώς δεν τρώει.

ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΨΩ ΤΗΝ ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ?

A: Αν και σύμφωνα με τα επιστημονικά συγγράμματα θα έπρεπε να τρώτε το φαΐ πατημένο με το πιρούνι από 9 μηνών και από ενός έτους ( αν έχει το νήπιο αρκετά δοντάκια ) θα έπρεπε να τρώτε το φαΐ σε μικρά κομματάκια η εμπειρία μου ως Παιδιατρος, αλλά και ως μαμά δείχνει πως σπάνια συμβαινει αυτό.Τα πράγματα είναι απλά . Εχετε δει υγιή ενήλικα να τρώει αλεσμένα ;;Χαλαρώστε και προσπαθήστε σιγά-σιγά.Ξεκινήστε με μακαρονάκι αστεράκι ή τραχανά με το κρέας όμως αλεσμένο, δώστε κάποιο γλύκισμα ( κεικ σπιτικό ),γιαούρτι με κουάκερ,και κυρίως μην καταλάβει την αγωνία σας.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: Καλησπέρα, εχω ενα αγοράκι 13 μηνών και εδω και λίγες ημέρες ξυπναει στη 1.30 το βραδύ με τρελή διάθεση για παιχνιδι εως τις 4.30 όπου εχει πια κουραστεί.

οταν προσπαθώ κατα τη διάρκεια αυτών των ωρών να τον κοιμίσω βάζει τις φωνές και δείχνει γκρίνια κατι που δεν ειναι του χαρακτήρα του. να σημειώσω οτι ειναι με γριπούλα αυτές τις ημέρες και με πυρετο. σε γενικές γραμμές κοιμάται απο τις 22.00 εως τις 6.00 το πρωί. τι με συμβουλευετε να κανω ?

A: Αγαπητή μανούλα, να σας αναφέρω αρχικά πως η εκμάθηση της συνήθειας του ύπνου στα παιδιά, είναι πολύ σημαντική για αυτα, όσο φυσικά και για τους γονείς. Γενικά συνίσταται ένα παιδί να κοιμάται 8 με 8μιση το βράδυ το χειμώνα και 8μιση με 9 το καλοκαίρι. Και αυτο, γιατι τότε είναι προετοιμασμένος ο εγκέφαλός του να ξεκουραστεί. Αν επομένως ο μικρούλης σας συνήθιζε γενικά να κοιμάται από τις 22:00 έως τις 6:00 και δε σας ενοχλούσε κατά τη διάρκεια της νύχτας, η συνήθεια του ύπνου του θεωρείται καλή.
Είναι πολύ πιθανό και λόγικό αυτές τις μέρες που είναι αδιάθετος να σας αναζητά πολύ περισσότερο από άλλες φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως θα πηγαίνετε κοντά του με σκοπό να παίξετε μαζί του (κάνοντάς του το χατίρι επειδή είναι άρρωστος).Αντιθέτως πηγαίνετε στο πλευρό του μόνο για να φροντίσετε να αισθανθεί κάπως καλύτερα, δίνοντας του λίγο νερό και ελέγχοντας τον πυρετό του. Έπειτα με απόλυτη ηρεμία και σιγουριά του λέτε πως θα πρέπει να προσπαθήσει να κοιμήθεί εφόσον δεν έχει ξημερώσει ακόμα και αποχωρέιτε από το δωμάτιό του. Αν έχει μάθει να κοιμάται γενικά με εσάς στο πλάι του θα'ναι φυσικά δυσκολο να το κάνει τώρα που είναι αδιάθετος.Οπότε και τότε αναγκαστικά δε μπορείτε να το αποφύγετε αυτο. Παραμένετε δίπλα του μιλώντας του παντα ήρεμα, όσο και να φωνάζει ο ίδιος. Η ηρεμία και η σιγουριά που ανέφερα προηγουμένως είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός σας καθώς η οποιαδήποτε διάθεσή σας εισπράτεται από το παιδί. Θα πρέπει να τον βοήθησετε με τον τρόπο σας να καταλάβει πως είστε εκεί μαζί του όχι για να παίξετε αλλά για να τον βοηθήσετε να κοιμηθεί.

Απαντά: Δέσποινα Τραπεζανλίδου, Παιδαγωγός - Ειδικός Προσχολικής Αγωγής

E: Καλημέρα σας, είμαι μητέρα 3 παιδιών. θα ήθελα να ρωτήσω σχετικά με τον μικρότερο γιό μου. Είναι 26 μηνών, θέλω να τον βάζω για ύπνο στο κρεββάτι του. Πως μπορώ να το πετύχω αυτό;

Α: Αγαπητή Νατάσσα,
κάνε το κρεββάτι του παιδιού σου ελκυστικό. Βάλε αστεράκια στο ταβάνι ή μια λάμπα με φωτάκια που περιστρέφονται. Κάθισε δίπλα του μέχρι να κοιμηθεί και μετά φύγε...
Ή διάβασέ του ένα παραμύθι. Και να θυμάσαι! Εσύ θέτεις τους κανόνες...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) Τις περισσότερες φορές απλά λερώνει την πάνα και τον πώπο της λίγο και αυτό γίνεται 7-8 φορές την ημέρα. Μετά από 4 μέρες συνηθως μπορεί και 3 μπορεί και 5 προφανώς δεν μπορεί να τα κρατήσει άλλο και κάνει κακά (25 μηνών)

Καλησπέρα σας. Έχω ένα κοριτσάκι 25 μηνών. Αυτό που με έχει προβληματίσει είναι το εξής: Ας τα πάρουμε από την αρχή: η μικρή από νεογέννητο ακόμα δεν ήθελε να έχει κακά στηn πάνα (έκλαιγε). Στον 7ο μήνα και τελείως τυχαία και δοκιμαστικά η πεθερά μου της έβγελε την πάνα, την κράτησε και η μικρή έκανε κακά στο πάμπερς που ήταν κάτω. Και από τότε και επειδή και η ίδια της έδειχνε ότι το ήθελε, την κρατούσαμε στην λεκάνη και έκανε κακά. Αυτό γινότανε μέχρι και τον 15ο μήνα  Από το χειμώνα όταν είχε τύχει όχι ακριβώς να συγκαεί, είχει βγάλει σπυράκια με πύον γύρω από το  πιπί της είτε από αλλαγή της μάρκας στην πάνα είτε από τα δόντια (η δερματολόγος δε μου εξήγησε ακριβώς το λόγο ) άρχισε να κάνει κακά στο πάμπερς της λίγο λίγο σε μικρές ποσότητες και κάποιες φορές ίσα που να λερώνει την πάνα και το πωπουδάκι της, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να την αλλάζω 6-7 φορές την ημέρα. Αυτήν την κατάσταση την ανέχτηκα για λίγο καιρό, γιατί είπα μπορεί να έτσουζε αρκετά και να της δημιουργήθηκε φοβία. Η κατάσταση αυτή όμως συνεχίστηκε για αρκετό καιρό μετά και κάποιες φορές έκανε 4 μέρες να κάνει τα κακά της. Ρώτησα την παιδίατρο και μου είπε ότι δεν αδειάζει το εντεράκι της, να ακολουθήσουμε μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες και μετά βλεπουμε. Όταν την πήγα για επανεξέταση μου είπε ότι η κοιλιά της είναι μαλακή και δεν έχει πρόβλημα δυσκοιλιότητας.Να σημειώσω επίσης ότι η μικρή όταν θέλει να κάνει τα κακά της πλέον σφίγγεται πολύ για πολύ λίγο όμως δηλαδή δεν κάθεται να προσπαθήσει, θα αποσπάσει την προσοχή της με κάτι και θα σταματήσει και κάθεται κάτω κανονικά αυτή είναι η στάση της. Τις περισσότερες φορές απλά λερώνει την πάνα και τον πώπο της λίγο και αυτό γίνεται 7-8 φορές την ημέρα. Μετά από 4 μέρες συνηθως μπορεί και 3 μπορεί και 5 προφανών δεν μπορεί να τα κρατήσει άλλο και κάνει κακά.
Το καλοκαίρι έκανα απόπειρα να της βγάλω την πάνα, αλλά δεν ήθελε και σταμάτησα. Πρίν από καμιά βδομάδα και επειδή είχα αγανακτήσει να την αλλάζω 7-8 φορές τη μέρα είπα να ξανακάνω απόπειρα να βγάλει την πάνα, όχι για κανέναν άλλο λόγο απλά επειδή σκέφτηκα ότι αν τα κάνει στο γιογιο θα τα κάνει μια και έξω. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάνει τα τσίσα στο γιογιό όλη μέρα, αλλά κακά καθόλου. Κι ότι και αν έχω κάνει με το καλό, πιο αυστηρά, με νεράιδες που θα τις φέρουν ραβδάκι, με παραμύθια, με τραγούδια κλπ δεν συγκινείται. Πολλές φορές αρνείται να πάει στο γιογιό για κακά και άλλες πάλι δε θέλει να φορέσει πάνα. Επειδή όμως έχει να κάνει κακά,εκτός από αυτό το λίγο που προείπα κοντά στη μια βδομάδα, της ξαναέβαλα πάνα. Να σημειώσω επίσης ότι είναι παιδί με αυξημένη αντίληψη, με ανεπτυγμένη πολύ την ομιλία όσον αφορά την ηλικία της και αρκετά ανεξάρτητο.,
Τέλος, και συγγνώμη που μακρυγορώ τόσο, ήθελα απλά να σας δώσω περισσότερες πληροφορίες για να βγάλετε πιο εύκολα τα συμπεράσματά σας, δε με ενοχλεί αν θα φορέσει πάνα, αυτό που με προβληματίζει είναι το ότι κάνει λίγο, λίγο κάθε φορά και ζορίζεται αρκετά σαν να θέλει να τα κρατήσει μέσα της. Πείτε σας παρακαλώ τι να κάνω γιατί κι εγώ και ο σύζυγός μου ανησυχούμε πολύ.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

A: Αγαπητή φίλη, η μικρή προφανώς έχει συνδέσει τα κακά της με μια διαδικασία επίπονη, βρώμικη και προβληματική. Εφόσον κάνει κακά έστω και αργά, δεν έχετε λογο να ανησυχείτε για τη βιολογική τουλάχιστον πλευρά του ζητήματος. Επειδή όμως το ζήτημα έχει μεγεθυνθεί πολύ και στο δικό σας μυαλό και στης μικρής, θα πρότεινα το εξής: να σταματήσετε να την παρακολουθείτε τόσο στενά στο θέμα αυτό και να την αφήσετε να κάνει ότι θέλει. Μην τρέχετε από πίσω της να της αλλάξετε πάνα όταν λερωθεί. Αν θέλει θα έρθει να σας το ζητήσει.Έτσι, σιγά-σιγά μπορεί να χαλαρώσει και να ρυθμίσει καλύτερα τη διαδικασία. Μην δίνετε την αίσθηση οτι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει και οτι κάνει κάποιο λάθος. Δείξτε της εμπιστοσύνη και αφήστε την μόνη της. Αν το πρόβλημα δεν λυθεί σε έξι μήνες, τότε ξαναμιλάμε. Συνεχίστε απλώς τη σωστή διατροφή. Το παιδί είναι μικρό ακόμα για να ελέγξει πλήρως αυτό το ζήτημα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γεια σας , Εχω μια κόρη η οποία είναι 5 ετων. Ειναι πολύ καλό και συνεργάσιμο παιδι. Πριν έναν χρόνο παρατηρησα ότι όταν χαιρόταν εκανε μια κινηση μετα χερακια της κατακορυφα και κολλητα στο κορμακι της στιφογυριζε τους καρπού της.

Το εκανε πολύ πολύ σπανια … εδώ και ένα μηνα παρατηρησα ξαφνικα ότι όταν είναι με φιλες της και βολτα το κανει αρκετες φορες . Στο σπίτι όταν βλέπει τηλεοραση δεν το κάνει καθόλου.
Επειδή μιλάω πολύ με το παιδι μου , την ρωτησα γιατι κάνει αυτην την κινηση και την πρωτη φορα μου ειπε απο άγχος ! την ρωτησα τι σημαινει η λεξη αυτή και δεν ηξερε… μετα από μια εβδομαδα της ξαναμιλήσα αν αυτή η κινηση που κανει νιωθει πίεση κλπ και ότι δεν την μαλώνω απλα να συζητησουμε
Νιωθω ότι εχω αγχωσει εγω πολύ το παιδι μου , κατι της εχω μεταδοσει.. Βεβαια εχω και εγω προβλημα δεν μπορω να την αποχωριστω ολο μαζι μας την εχουμε σε βολτα κλπ. Θα ηθελα να σας ρωτησω πώς μπορω να βοηθησω το παιδι μου να ρυθμισω την ψυχική της ενταση να της διωξω το αγχος. Θα πάω και σε παιδοψυχολογο θα ηθελα όμως και την δικη σας γνωμη
ευχαριστω

A: Αγαπητή φίλη,
Πολλές φορές όταν τα παιδιά έχουν έντονα συναισθήματα, είτε θετικά ή αρνητικά, μπορεί να κάνουν κάποιες ακούσιες κινήσεις. Επίσης όλα σχεδόν τα παιδιά εκδηλώνουν άγχος στην πορεία της ανάπτυξής τους για διαφορετικούς λόγους. Εφόσον τα συναισθήματα αυτά δεν δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητα, τη λειτουργικότητα και στη συναισθηματική ηρεμία του παιδιού, δεν χρειάζεται να μας ανησυχούν.
Συνήθως τα παιδιά δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ότι οι σωματικές τους αντιδράσεις είναι ένδειξη άγχους. Επίσης τα παιδιά πολλές φορές υιοθετούν την ερμηνεία των ενηλίκων, π.χ. αν πούμε σ' ένα παιδί "γιατί το κάνεις αυτό, έχεις άγχος;" , είναι πολύ πιθανό να πει ναι και να το δεχτεί ως την σωστή ερμηνεία.
Όπως λέτε αρχικά η κόρη σας έκανε αυτές τις κινήσεις όταν χαιρόταν. Όταν την ρωτήσατε, σας είπε ότι το κάνει από άγχος, ενώ δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη. Είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει σχετικές συζητήσεις, ίσως να άκουσε ότι αυτές της οι κινήσεις σας ανησύχησαν ή δημιούργησαν άγχος σε σας την ίδια.
Μία ιδέα θα ήταν να δοκιμάσετε να αγνοήσετε τελείως αυτές τις κινήσεις, να μην τις ερμηνεύσετε ως ενδεικτικό κάποιας δυσκολίας και να παρατηρήσετε εάν η κόρη σας παρουσιάζει και άλλες συμπεριφορές που σας ανησυχούν. Εάν η μικρή έχει πράγματι άγχος, είναι δύσκολο να της το διώξετε, όπως λέτε. Μπορείτε όμως να δοκιμάσετε να ενισχύσετε την αυτοπεποίθησή και την αυτοεκτίμησή της, δίνοντας της περισσότερη ανεξαρτησία και βοηθώντας την μόνο όταν το ζητήσει η ίδια.

Αν νιώθετε ότι υπάρχει παρόλα αυτά λόγος ανησυχίας τότε βεβαίως να συμβουλευτείτε κάποιο ψυχολόγο. Ελπίζω να σας βοήθησα.

Απαντά: Χριστίνα Μαγκλιβέρα, Ψυχολόγος - Ειδική Παιδαγωγός, M.Ed.

E: Η κόρη μου είναι 3 ετών και εδώ και 4 μήνες χρησιμοποιούμε την τουαλέτα για τα τσίσα και τα κακά. Ενδιάμεσα είχαμε βραδυνά ατυχήματα στο κρεββάτι αλλά εδω και 10 μέρες της φεύγουν στο κρεββάτι της ή στο δικό μας.

Εδώ και 2 εβδομάδες βέβαια τρέχαμε με τη μικρή μαζί να βρούμε τι δραστηριότητα θα κάνει (γυμναστική ή χορό) και ίσως της μετέφερα το άγχος μου.. Μπορεί να την έχει επηρρεάσει αυτό;

Ευχαριστώ.

A: Η αλήθεια είναι πως ένα  τόσο σημαντικό βήμα όπως το να βγάλουμε την Πάνα θέλει ηρεμία και όχι εντάσεις.Είναι πολυ πιθανό λοιπόν τα ατυχήματα να οφείλονται στην στο stress των ημερών Άλλωστε η ηλικία είναι πολυ μικρή και δε μιλάμε για νυχτερινή ενουρηση πριν απο τα 5 χρόνια.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: (απόσπασμα:) Όταν 32 μηνών ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό έλπιζα ότι θα μιμηθεί τα άλλα παιδάκια και θα πάει τουαλέτα για κακά. Αυτό συνέβη ελάχιστες φορές, περίμενε να γυρίσει σπίτι και να βάλει πάνα για να τα κάνει... (3,5 ετών)

Καλησπέρα είμαι μητέρα μια κορούλας 3,5 χρονών και αντιμετωπίζω πρόβλημα με το θέμα της τουαλέτας και πιο συγκεκριμένα στα κακά. Η κόρη μου έχει βγάλει την πάνα από πέρυσι (27 μηνών)όταν άρχισε το καλοκαίρι και μετά από λίγα ατυχήματα έμαθε να είναι χωρίς πάνα και να ζητά να κάνει τσίσα στην τουαλέτα ή στο γιογιό. Αυτά όμως μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας και του μεσημεριανού ύπνου, για το βράδυ της φορούσα πάνα γιατί θεωρούσα ότι ήταν μικρή ακόμα και παρατηρούσα ότι η πάνα ήταν πολύ βρεγμένη κάθε πρωί. Με τα κακά από τότε έχουμε πρόβλημα γιατί αν εξαιρέσω 2-3 φορές που πήγε στην τουαλέτα και έκανε μικρές ποσότητες (σε αντίθεση με την πάνα) δεν θέλει να πηγαίνει. Όταν 32 μηνών ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό έλπιζα ότι θα μιμηθεί τα άλλα παιδάκια και θα πάει τουαλέτα για κακά. Αυτό συνέβη ελάχιστες φορές, περίμενε να γυρίσει σπίτι και να βάλει πάνα για να τα κάνει. Να σημειώσω εδώ ότι πάντα υπήρχε επιβράβευση από τη μεριά όλων όταν έκανε κακά στη τουαλέτα. Το χειμώνα λίγο πριν κλείσει τα 3 της χρόνια και με αφορμή τα γενέθλια και το γεγονός ότι θα γινόταν πιο μεγάλη(ήταν σε φάση "εγώ είμαι μεγάλη αφού πάω και σχολείο") συζητήσαμε ότι είναι καιρός να σταματήσει να φοράει πάνα για τα κακά. Δυστυχώς αυτό συνέπεσε με μια ίωση και φάρμακα τα όποια της προκάλεσαν ευκοίλια και μετά δυσκοιλιότητα οπότε αφήσαμε την επιχείρηση κακά στην τουαλέτα για αργότερα. Την άνοιξη και αφού παρατηρούσα ότι η βραδινή πάνα μένει στεγνή αποφασίσαμε να κόψουμε την πάνα και το βράδυ. Με αφορμή αυτό το γεγονός είπαμε με τη μικρή ότι δεν θα ξαναγοράσουμε πάνες ούτε για τα τσίσα ούτε για τα κακά. Με το βραδινό μια χαρά, 2-3 ατυχήματα μόνο και αυτά με αντιμετώπιση χαλαρή ότι δεν πειράζει και συμβαίνουν αυτά. Με τα κακά όμως τίποτα. Την άφησα μέχρι και 4 μέρες χωρίς να της βάλω πάνα για να τα κάνει άλλα τίποτα, μόνο γκρίνια και πονόκοιλος φυσικά. Καθίσαμε με τις ώρες στην τουαλέτα. Διαβάσαμε παραμύθια,είπαμε τραγούδια, συζητήσαμε άλλα τίποτα ώσπου δεν άντεξα να τη βλέπω να ταλαιπωρείται και με το φόβο μην πάθει και τίποτα της έβαλα πάνα. Η κένωση ήρθε σε δευτερόλεπτα. Σκέφτηκα να μην τη ζορίσω άλλο με αυτό το θέμα μήπως και έρθει μόνη της να μου ζητήσει κακά στην τουαλέτα. Είπα μήπως το αγχώνω το παιδί. Λίγο πριν κλείσει ο παιδικός πήγε αρκετές φορές στην τουαλέτα δηλαδή για να καταλάβετε σε διάστημα 20 ημερών πρέπει να πήγε τουλάχιστον 12 φορές, άλλα σπίτι τίποτα. Μέχρι και σήμερα λοιπόν δεν έχω καταφέρει να την πείσω να σταματήσει την πάνα παρόλο που την ενοχλεί κιόλας όταν την φοράει. Οπότε συζητάω μαζί της για το θέμα αυτό βλέπω ότι πέρνανε τουλάχιστον 2 μέρες χωρίς να κάνει κακά οπότε δεν ρισκάρω να εφαρμόσω το σταμάτημα της πάνας. Έχω την εντύπωση ότι έχει επαναπαυτεί σ' αυτό το θέμα και δεν θέλει καν να προσπαθήσει, εγώ όμως αγχώνομαι γιατί θεωρώ ότι είναι μεγάλη για να φοράει πάνα για τα κακά. Να σημειώσω πως δεν έχει κάποιο οργανικό πρόβλημα γιατί ενεργείται καθημερινά πλέον αφού δεν υπάρχει καν η σκέψη στο μυαλό της για διακοπή της πάνας και δεν υπήρξε πόνος σε συνδυασμό με την τουαλέτα για να πω ότι έχει φοβηθεί. Ακόμα δεν θεωρώ ότι σιχαίνεται γιατί οπότε κάνει κακά θέλει να της τα δείχνω και χαίρετε που έκανε πολλά και άδειασε η κοιλίτσα. Ευχαριστω εκ' των πρότερων για την προσοχή σας.

Α: Αγαπητή Νατάσσα, 
απ΄ότι φαίνεται η κόρη σου έχει αποκτήσει πλήρη έλεγχο της διαδικασίας της κένωσης και άρα το πρόβλημα δεν είναι οργανικό. Δύο ερμηνείες μπορώ να σκεφτώ για τη συμπεριφορά της. Είτε κάτι την τρομάζει σε σχέση με την λεκάνη στο σπίτι σας (μήπως είδε κάποια μέρα κάτι μέσα, ίσως ένα ζωήφιο...) , είτε έχει μπει σε μια φάση "ανταγωνισμού" μαζί σου γι' αυτό το θέμα. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται πολύ καλά τις ανησυχίες μας και αναζητούν την προσοχή μας με κάθε τρόπο. Η κόρη σου μπορεί να αισθάνεται οτι την απορίπτεις και να επιμένει στην πάνα μέχρι να αποδεχτείς αυτή την προτίμησή της. Θα σου πρότεινα να δείξεις σεβασμό στην επιθυμία της και να μην ασχοληθείς άλλο με το ζήτημα. Πες της οτι οι πάνες είναι στην τουαλέτα, δίπλα στη λεκάνη και όποτε θέλει μπορεί να πηγαίνει στην τουαλέτα και να κάνει τα κακά της όπως βολεύεται. Εσύ μην ασχοληθείς με το τι κάνει εκείνη στην τουαλέτα. Δείξε της που να πετάει την πάνα, αλλά μην δείξεις άλλο ενδιαφέρον για τα κακά της. Πες της οτι την εμπιστεύεσαι και όταν εκείνη αποφασίσει θα πετάξει τις πάνες.
Πιστεύω οτι σε λίγο καιρό, αν εσύ χαλαρώσεις με το όλο θέμα, μόνη της θα κάνει αυτό που κάνουν όλοι γύρω της.
Καλή τύχη

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) Προχθες μου ξεφουρνισε οτι ειδε μια φωτο δικη μου να φιλω τον πατερα του στα χειλη και πηγε στο σχολειο και φιλησε τον κολλητο του ... Αν δει το εσωρουχο της ξαδερφης του η το δει γυμνο το παιδι , αντιδρα παραξενα γελαει δυνατα...

Καλημερα  σας. Εχω  ενα  αγορακι 5,5 ετων. Φετος θα παει νηπιαγωγειο. Με  προβληματιζει   η συμπεριφορα  του.  Δηλ  στον παιδικο σταθμο εχουν χωριστει σε αγορια και κοριτσια φυσιολογικο οκ, ομωσ ο μικρος μου δεν θελει καθολου να το φιλανε τα κοριτσια. Ισως ειναι μερος του παιχνιδιου. Προχθες μου ξεφουρνισε οτι ειδε μια φωτο δικη μου να φιλω τον πατερα του στα χειλη  και πηγε στο σχολειο και φιλησε τον κολλητο  του, ενω πριν λιγες μερες τον ειχε φιλησει εκεινος πρωτος γιατι τον αγαπαει. Του εξηγω οτι αυτο δεν ειναι καλο γιατι μπορει να αρρωστησει, να κολλησει καμμια ιωση.  Στον επανω οροφο μενουν τα ανηψια μου 5,5 το κοριτσι και 4 το αγορι.  Αν  δει το εσωρουχο της ξαδερφης του  η το δει γυμνο το παιδι , αντιδρα παραξενα γελαει δυνατα. Εντωμεταξυ  πανω στο παιχνιδι  προσπαθει να τους κατεβασει το παντελονι, οχι συνεχεια, οταν του ερθει και οταν το ρωτω γιατι τα κανει αυτα μου λεει οτι το βρισκει αστειο. Μια μερα μου ειπε μαμα ειδα το εσωρουχο σου και το επιασα κιολας. Ποτε παιδι μου, εκει στην λεκανη με τα ασιδερωτα ρουχα. Επισης ειμαστε στην φαση να με παντρευτει ,οτι ειμαι η πιο ομορφη και τετοια. Μια μερα μου λεει: μαμα θελω  να κανεις ενα αλλο μωρο και να τρωει ολη την ημερα και εγω να καθομαι να κοιταζω το στηθακι σου.  Δεν  τον  θηλασα δεν ειχα καλες θηλες λογω ψωριασης.  Δεν αλλαζω ποτε μπροστα του  αλλα και αν με δει , εχει τυχει κανω  σα να μην συμβαινει κατι. Κανω  ενα λαθος τον κοιμιζω πρωτα στο κρεββατι μου και μετα τον παμε στο δικο του. Απο νεογεννητο μεχρι σημερα για να κοιμηθει ηθελε "χερακι" & "νυχακι" και επειδη εργαζομαι και ειμαι κουρασμενη και λογω προβληματων υγειας ψωριασικη αθριτιδα μου ειναι δυσκολο να καθομαι διπλα του κατω μεχρι να κοιμηθει. 
Σας κουρασα και σας ζητω συγνωμη  αλλα  προβληματιζομαι  αρκετα και δεν ξερω αν δειχνει κατι ... και πως να το χειριστω.
Σας  ευχαριστω  εκ των προτερων.
Με  εκτιμηση
Μαμα  Βιβη...

Α: Αγαπητή Βιβή, το αγοράκι σου μπορεί να εκφράζει το οιδιπόδειο σύμπλεγμα με κάπως έντονο τρόπο. Όλα τα παιδιά έχουν ενδιαφέρον για το σώμα τους καθώς και του άλλου φύλου σ' αυτές τις ηλικίες. Όσο πιό χαλαρά το αντιμετωπίσεις, τόσο το καλύτερο. Πρέπει όμως να του εξηγήσεις πως να φέρεται στον παιδικό σταθμό, όταν είναι με τα άλλα παιδιά, καθώς οι συμπεριφορές αυτές μπορεί να μην είναι κατανοητές, ούτε κοινωνικά αποδεκτές. Να του εξηγήσεις για παράδειγμα οτι τα άλλα παιδιά μπορεί να μην βρίσκουν τις κινήσεις του "αστείες" και να θυμώσουν μαζί του. Όσο για τη δική σου στάση απέναντι στο παιδί, μάλλον καλά το έχεις χειριστεί μέχρι τώρα. Πάντως, είναι σημαντικό να σκεφτείς πως θα απεξαρτηθεί σιγά σιγά από σένα και θα προσκοληθεί περισσότερο στον μπαμπά του, ώστε να φύγει από αυτή την πιό "σεξουαλική" φάση. Θέλει λίγο χρόνο και αυτή η ενασχόλιση θα περάσει από μόνη της.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) Όμως εκείνη επιμένει ότι αυτόν αγαπά και αυτός εκείνη και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό. Τους μίλησε και η δασκάλα π.χ. για τα φιλιά ότι τα παιδάκια δε φιλιούνται γιατί δεν είναι σαν τους μεγάλους και μπορεί να κολλήσουν μικρόβια αλλά μάλλον κατάλαβε ότι είχα μιλήσει με τη δασκάλα και θύμωσε... (4 ετών)

Καλησπέρα σας, η κορούλα μου έκλεισε τα 4 τον περασμένο μήνα και από τα 2 της χρόνια δείχνει ωριμότητα στη συμπεριφορά της, είναι πολύ συγκροτημένη και το έδειχνε από μικρή, κάνουμε συχνά διαλόγους στους οποίους συνήθως είναι πολύ ανοιχτή και ζητάει ολοένα και περισσότερες απαντήσεις. Είναι κοινωνική και έχει πολλούς φίλους, λιγότερες φίλες από μικρή.
Στο προνήπιο η δασκάλα της μου λέει ότι είναι πολύ μπροστά, τελειώνει τις ασκήσεις γρήγορα και χωρίς να κάνουμε καθόλου πρακτική σπίτι όπως άλλα παιδάκια (γιατί βλέπω ότι δε χρειάζεται και θέλω να διατηρήσω την παιδικότητά της) εκείνη γράφει το όνομά της, θέλει να μάθει να διαβάζει και αποστηθίζει τραγούδια κτλ.
Ξεκίνησα έτσι για να σας μεταφέρω ότι σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι είναι μπροστά από την ηλικία της. Της είναι ευχάριστο να μιλάει με τις φίλες μου, τη γιαγιά της και μαζί μου, κανονικοί διάλογοι από 2 ετών...
Στο προνήπιο από την αρχή της χρονιάς το ένα παιδάκι έλεγε ότι θα παντρευτεί το άλλο και κάθε εβδομάδα άλλαζε προτίμηση. Δεν έδωσα σημασία διότι πίστευα ότι κολλάνε μόνο τα κοριτσάκια που οι μαμάδες τους τους συζητούν όταν θα μεγαλώσουν και θα παντρευτούν και τέτοια παρόμοια. Τους τελευταίους μήνες έχει μείνει σταθερή στην προτίμηση σε ένα αγοράκι της ίδιας ηλικίας που κάνουν σχέδια για γάμο και οικογένεια, πλέον την ενδιαφέρει πολύ τι κάνει και τι όχι το αγοράκι, ζητάει συνέχεια να είναι μαζί, επιδιώκουν κοινές δραστηριότητες και στον παιδικό σταθμό καθώς και στην παιδική χαρά φιλήθηκαν. Με σόκαρε γιατί δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω όμως ψύχραιμα της είπα όταν μείναμε μόνες ότι τα μικρά παιδάκια δεν παντρεύονται και δεν φιλιούνται και ότι είναι μικρή για αυτά. Ενώ νωρίτερα της είχα κάνει αναφορές ότι κι εγώ στο νηπιο μπορεί να ήθελα ένα αγοράκι αλλά μεγαλώνοντας γνωρίζεις νέους φίλους και συμμαθητές και όταν είσαι πια μεγάλη τότε μπορείς πια να επιλέξεις τον κατάλληλο που σου ταιριάζει για να παντρευτείς και να κάνεις οικογένεια όπως εγώ με το μπαμπά. Όμως εκείνη επιμένει ότι αυτόν αγαπά και αυτός εκείνη και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό. Τους μίλησε και η δασκάλα π.χ. για τα φιλιά ότι τα παιδάκια δε φιλιούνται γιατί δεν είναι σαν τους μεγάλους και μπορεί να κολλήσουν μικρόβια αλλά μάλλον κατάλαβε ότι είχα μιλήσει με τη δασκάλα και θύμωσε, μελετώ τη συμπεριφορά της και το κατάλαβα.
Είναι πολύ παρατηρητική. Τι μου προτείνετε? Πώς να το χειριστώ? Δεν θέλω να την απομακρύνω από εμένα (όπως πολύ νωρίς έγινε με εμένα και τη μητέρα μου) αλλά ούτε και να νιώσει ενοχές. Υπάρχει κάποιο σχετικό άρθρο/βιβλίο που να με παραπέμψετε? να πάω σε παιδοψυχολόγο? Στο διαδίκτυο δεν βρίσκω άρθρα για τόσο μικρή ηλικία ή παρόμοια ερώτηση από μητέρα και ανησυχώ μήπως τελικά είναι πολύ περίεργο για την ηλικία της???
** αυτά που θεωρώ ότι συνέβαλαν είναι η σημασία μας που μοιράζεται με τη μικρή της αδελφή πλέον και το λάθος μας ότι η tv μας έπαιζε έως τώρα περισσότερο video clip για να τραγουδάμε και να χορεύουμε σπίτι να αποφορτιζόμαστε από τη δουλειά και να παιρνάμε καλά με τα παιδιά χοροπηδώντας αντί ειδήσεις και σίριαλ και τα video clip φαντάζομαι τώρα ότι παραέδειχναν φιλιά και αγκαλιές. Σε αυτά τα 2 περισσότερο το αποδίδω.
Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας στο θέμα μου.

Α: Αρχικώς δεν περιγράφετε κάποια συμπεριφορά της κόρης σας, που να κρίνεται ανησυχητική, και να δικαιολογεί τόση αγωνία από την πλευρά σας. Ασφαλώς επιδιώκετε να φροντίσετε την κόρη σας και να της προσφέρετε μία πιο λειτουργική ανάπτυξιακή πορεία... ωστόσο φορτίζεστε συναισθηματικά περισσότερο από όσο χρειάζεται, λόγω της προσήλωσης της κόρης σας στο συμμαθητή της. Κι η δική σας φόρτιση καθρεφτίζεται στο παιδί σας.
Συνεπώς μην ανησυχείτε. Η στενότερη επικοινωνία της κόρης σας με το συμμαθητή της αργά ή γρήγορα θα πάψει να υφίσταται. Η αναπτυξιακή φάση του παιδιού σας δικαιολογεί τέτοιες συμπεριφορές. Οφείλετε παράλληλα όμως κι εσείς να μη μυθοποιήσετε αυτή τη "σχέση". Δείξτε αδιαφορία και εστιάστε την προσοχή σας σε άλλες δρατηριότητες και σε άλλα ενδιαφέροντα της κόρης σας.
Η ηλικία των 4 περίπου ετών έως τα 6 έτη θεωρείται μία πρώτη εφηβεία. Τα παιδιά φεύγουν οριστικά από την ασφάλεια του σπιτιού και ξεκινούν το σχολείο κι εξωσχολικές δραστηριότητες, κάνουν γοργά βήματα κοινωνικοποίησης, αναλαμβάνουν υποχρεώσεις, προετοιμάζονται σταδιακά σε μαθησιακό επίπεδο, αυξάνουν ραγδαία τις γνώσεις τους και το λεξιλόγιο τους... Μία ανάλογη διαδικασία θα συμβεί και στην εφαβεία τους, έπειτα από 8 - 10 χρόνια.
Όπως λοιπόν στην εφηβεία οι αντιδραστικές συμπεριφορές των παιδιών προς τους γονείς τους σημειώνουν αύξηση, ομοίως και στην παρούσα ηλικία (4 έως 6 περίπου έτη) τα παιδιά αρέσκονται σε περισσότερα "όχι" σε σύγκριση με άλλες ηλικίες. Η κόρη σας λοιπόν, όσο περισσότερες αντιδράσεις και σχόλια ακούει από εσάς (ως μητέρα της κι ως γονέας του ίδιου φύλου) για τη στενότερη επικοινωνία της με το συμμαθητή της, τόσο περισσότερο "εκμεταλεύεται" το θέμα αυτό για να σας ζορίσει συναισθηματικά. Δεν αναφέρομαι ασφαλώς σε σχεδιασμένη αντίδραση της κόρης σας, ουτε σε κλασική κόντρα κόρης προς μητέρα. Περιγράφω απλές - τρυφερές αναπτυξιακές συμπεριφορές της συγκεκριμένης ηλικίας, που δεν πρέπει να σας ανησυχούν καθόλου.
Το ζήτημα με το φιλί των δύο συμμαθητών δε μπορεί σε καμία περίπτωση να εκληφθεί, ως φιλί με οποιαδήποτε ενήλικη διάσταση. Στην ηλικία των 4 ετών όλα τα παιδιά φιλούν όσους αγαπούν και συμπαθούν (πρόσωπα της ευρύτερης οικογένειας και φίλους) και δεν έχουν καμία ένοχη - πονηρή πρόθεση. Η κόρη σας προφανώς μιμήθηκε ό,τι από την τηλεόραση είδε. Κατά συνέπεια η αγωνία σας όλη ας διοχετευθεί στο ποιες συμπεριφορές η οικογένεια σας προβάλλει προς μίμηση. Η τηλεόραση δυστυχώς δε δείχνει ιδανικές οικογενειακές στιγμές, ούτε συμπεριφορές αξιοσημείωτες. Στο κομμάτι αυτό επιδείξτε λίγη περισσότερη φροντίδα.
Οι κόρες σας επιβάλλεται να βλέπουν εσάς να φιλάτε και να αγκαλιάζετε το σύζυγό σας κι αντιστρόφως, αυτό είναι ιδανικό παράδειγμα. Δε θα συνιστούσα ωστόσο να παρακολουθούν παιδιά προσχολικής ηλικίας φιλιά, χάδια, αγκαλιές από σίριαλ ή videoclips.
Εξηγείτε λοιπόν στην κόρη σας ότι όταν οι ενήλικοι αγαπιούνται κι επιλέξουν να ζήσουν μαζί, όπως εσείς κι ο σύζυγος... δείχνουν την αμοιβαία αγάπη και το σεβασμό τους μέσα απο το φιλί ή την αγκαλιά. Δε νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω η κόρη σας για να κατανοήσει αυτό το ζήτημα. Είναι περιττές οι συνεχείς υπενθυμίσεις, η έντονη αγωνία και ασφαλώς η οποιαδήποτε αναφορά σε μικρόβια κλπ.
Ελπίζω να σας φώτισα κάποιες πλευρές του ζητήματος και να σας βοήθησα να κατανοήσετε τη συμπεριφορά της κόρης σας

Ευχαριστώ πολύ

Απαντά: Δημήτρης Κούκης, παιδοψυχολόγος - ψυχοθεραπευτής

E: (απόσπασμα:) Εχω εναν γιο 5,5 ετων... Θα ηθελα να μαθω απο ποια ηλικια πρεπει να μαθει να γραφει και με ποιον τροπο να το κανω χωρις να τον πιεσω και εχω τα αντιθετα αποτελεσμτα.

Καλημερα  σας,  θα  ηθελα  παρακαλω  πολυ  την  βοηθεια  σας .
Εχω  εναν γιο 5,5 ετων. ειναι  μοναχοπαιδι  ειναι  κοινωνικο παιδακι του  αρεσει  πολυ  το  παιχνιδι. Φετος  πηγαινε παιδικο σταθμο-προνηπιο και φετς θα παει νηπιαγωγειο.
Θελει  να ειναι  αρχηγος  και  η  συμπεριφορα  του  αλλαζει  οταν  ειναι  με  αλλα παιδακια.  Κανουν  πιο πολλη   φασαρια,  ζαβολιες...
Το  θεμα  μου  ειναι  το  εξης: δεν  συγκεντρωνεται  στο  να  κανει  μια εργασια. Ξερει  την  αλφαβητα προφορικα καθως και   να μετραει  μεχρι  το 30, αναγνωριζει καποια γραμματα και αριθμους.  Του  αρεσει  πολυ το διαβασμα , να του  διαβαζουμε  ιστοριες  καθως  επισης  να βλεπει  και dvd (κατι  που  αποφευγουμε). Περασαμε  μια  φαση  στην  οποια  ζωγραφιζε-χρωματιζε  διαρκως.  τωρα  του  αρεσει  να παιζει  με  κατι  σβουρες.  Οταν  πρεπει  ομωσ  να  καθησει  για  να  μαθει  να γραφει  η  να ζωγραφιζει   συγκεκριμενα πραγματα εκει  ξεκιναει   το  δραμα. Δεν  καθεται  με  τιποτα. καθεται λιγο  και  σηκωνεται  ενω  οταν  του διαβαζουμε  η  παιζει  με  κατι  που  του  αρεσει ξεχναει  να φαει.... να παει  για  "πιπι  του".....!! Θα  ηθελα να  μαθω  απο  ποια  ηληκια  πρεπει  να μαθει  να  γραφει  και  με  ποιον  τροπο  να το  κανω  χωρις  να  τον  πιεσω   και  εχω  τα αντιθετα  αποτελεσμτα.
Σας  ευχαριστω  πολυ.

A: Αγαπητή φίλη, καλύτερα να μην "πιέσεις" το παιδί να μάθει γράμματα πριν πάει στο σχολείο. Στην ηλικία του η μάθηση πρέπει να γίνεται μέσω δραστηριοτήτων και παιχνιδιού και οι δάσκαλοι της πρώτης δημοτικού είναι αυτοί που ξέρουν τους τρόπους να κάνουν τα παιδάκια να διαβάσουν. Γιατί βιάζεσαι και γιατί αναλαμβάνεις τέτοια ευθύνη με κίνδυνο να χαλάσεις τη σχέση σου με το παιδί; Είναι φυσιολογικό να θέλει μόνο να παίζει και καλό που έχει περιέργεια να μάθει και να ανακαλύψει τον κόσμο.
Μην ανησυχείς...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) Οταν τον ξαναεστειλα σχολειο μετα απο λιγο καιρο συναχοθηκε και ειχε και εναν ελαφρυ βηχα με φλεματα οχι ομως συνεχεια ουτε εντονο. Μετα κολησε παλι ιωση ... Αυτο που μου εκανε ομως εντυπωση ειναι οτι μου ειπε να τον παω σε πνευμονολογο.

Εχω δυο διδυμα 5,5 ετων, ενα αγορι και ενα κοριτσι, φετος πηγαν για πρωτη φορα στα προνηπια. Απο τον Νοεμβριο και μετα ηταν σχεδον συνεχεια αρρωστα ιδιως ο γιος μου ο οποιος ειναι και πιο ευαισθητος και αλεργικος. Περασε αρκετες ιωσεις με πυρετο και μετα βηχα. Με την καταλληλη ομως αντιβιωση το ξεπερνουσαμε, να τονισω εδω οτι και ο βηχας σταματουσε τελειως. Για καποιους μηνες πριν το πασχα τον κρατησα σπιτι μετα απο προτροπη της παιδιατρου και οντως το παιδακι ηταν πολυ καλα. Εκανε και συνεχεια μασκα με ceretide και επαιρνε και aerious για τις αλεργιες του. Οταν τον ξαναεστειλα σχολειο μετα απο λιγο καιρο συναχοθηκε και ειχε και εναν ελαφρυ βηχα με φλεματα οχι ομως συνεχεια ουτε εντονο. Μετα κολησε παλι ιωση και για δυο μερες ανεβαζε το βραδυ μονο λιγο πυρετο (38), μολις σταματησε ο πυρετος αρχισε ο βηχας, πηρα την παιδιατρο και μας εδωσε spiropen kai zirtek. Οντως απο την πρωτη μερα ειναι σχεδον καλα.

Αυτο που μου εκανε ομως εντυπωση ειναι οτι μου ειπε να τον παω σε πνευμονολογο. Αυτο που δεν καταλαβα ειναι κατα ποσο ειναι επειγον τωρα καλοκαιριατικα να τρεχω σε πνευμονολογους, δυσκολα τα ραντεβου εδω στην Θεσσαλονικη, μηπως μπορω να το κανω τον Σεπτεμβριο πριν ξαναπαει σχολειο? η ειναι απαραιτητο να τον παω ΤΩΡΑ...  σας ευχαριτω εκ των προτερων για την απαντηση σας

A: Αυτό που περιγράφεται ονομάζεται μεταλοιμωδες άσθμα. Μην σας τρομάζει η ορολογία είναι πολύ σύνηθες στα παιδιά που πανε για πρώτη φορά σχολείο να έχουν πολλές και επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις , σε κάποια απο αυτά ο βηχας κρατάει λίγο παραπάνω , "μεταλοιμωδες άσθμα" , αυτή είναι μια κατάσταση που συνήθως είναι παροδική γιατί μεγαλώνοντας βελτιώνεται το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών και αντιμετωπίζουν καλύτερα τις ιώσεις. Θα έλεγα ότι παιδοπνευμονολόγο θα πρέπει να αναζητήσετε  απο Σεπτέμβρη μετά την έναρξη του σχολείου και εάν τα παιδιά σας κάνουν 2 συνεχόμενα επεισόδια με βήχα που διαρκεί πάνω απο 2-3 εβδομάδες

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: Καλημερα σας. Εχω ενα κοριτσακι 9,5 μηνων. Μεχρι πριν 2 βδομαδες κοιμοταν μονη της. Την τελευταια φορα που πηγαμε στην παιδιατρο φοβηθηκε και απο τοτε θελει να κοιμαται μονο αγκαλια μου.

Γενικα ειναι ηρεμο μωρο, κοιμαται ολο το βραδυ. Προσπαθησα να την αφησω να κοιμηθει μονη της, αλλα κλαιει, φωναζει με λυγμους(για κανα τεταρτο). Τι να κανω? μεχρι ποτε πρεπει να την κοιμιζω εγω? Να την αφησω να κλαψει?

Ευχαριστω εκ των προτερων

A: Αγαπητή Θεοδώρα, το κοριτσάκι σου είναι πολύ μικρό για να απαιτείς από αυτό να μην φοβάται και μάλιστα είναι στη φάση διαμόρφωσης της "προσκόλλησης" στο γονιό, οπότε είναι εντελώς απαραίτητο να ανταποκριθείς μέχρι το παιδί να ξανανιώσει ασφάλεια. Αν σκεφτείς οτι κι εμείς οι ενήλικες κάποια βράδια έχουμε ανάγκη από αγκαλιά γιατί φοβόμαστε, θα καταλάβεις πόσο φυσικό είναι να συμβαίνει κάτι τέτοιο στο μωρό σου! Μην ανησυχείς. Η αγκαλιά δεν βλάπτει κανέναν όταν την έχει ανάγκη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα) ... πήγαμε στην παραλία και πετάξαμε την πιπίλα. Εκείνη τη μέρα η μικρή έδειχνε βαθιά λυπημένη, το βράδυ έκλαψε γοερά μέχρι που κοιμήθηκε από εξάντληση ... Όμως νιώθω ότι αισθάνεται μια θλίψη που της έχει μείνει ακόμα.

Απευθύνομαι σε εσάς και πάλι για το θέμα της πιπίλας. Η κόρη μου είναι τώρα 35 μηνών και πριν από δύο μήνες ακριβώς κόψαμε την πιπίλα. Τη χρησιμοποιούσε στον ύπνο (μεσημεριανό και βραδυνό) και σε κάποιες στιγμές χαλάρωσης μέσα στη μέρα. Ήταν ένα πολύ αγαπημένο αντικείμενο που είχε συνδυάσει με ένα κουβερτάκι και αποτελούσαν μαζί το καταφύγιό της.

Μετά από επίσκεψη σε παιδοδοντίατρο και μια εβδομάδα πρετοιμασίας του αποχωρισμού, πήγαμε στην παραλία και πετάξαμε την πιπίλα. Εκείνη τη μέρα η μικρή έδειχνε βαθιά λυπημένη, το βράδυ έκλαψε γοερά μέχρι που κοιμήθηκε από εξάντληση κατά τις 11.30. Έκλαψε και τη ζήτησε κάποιες φορές τις επόμενες μέρες. Σιγά σιγά  επειδή ήξερε ότι δεν την είχαμε πια, έπαψε να τη ζητάει. Όμως νιώθω ότι αισθάνεται μια θλίψη που της έχει μείνει ακόμα. Δεν ξέρω αν το μεγαλοποιώ, αλλά δεν είναι πια το ίδιο γελαστό και χαρούμενο παιδί που ήταν. Επίσης, ενώ δεν γκρίνιαζε ποτέ και δεν είχε νευρικά ξεσπάσματα, τώρα κλαψουρίζει συχνά και ξεσπάει με κάθε ευκαιρία (πχ. αν για κάποιο λόγο δεν ικανοποιηθεί ένα αίτημά της). Ακόμα, εμφανίζει μια εντελώς καινούρια συμπεριφορά όπως το να προσπαθεί κάποιες στιγμές να μας δαγκώσει ή να μας τσιμπήσει. Τέλος, έχει έντονο άγχος αποχωρισμού από εμένα (τις ώρες που φεύγω από το σπίτι για τη δουλειά, αλλά και αν είμαστε σε άλλο σπίτι και πάω πχ. στην τουαλέτα). Το βράδυ με χρειάζεται μέχρι να αποκοιμηθεί (και κάθομαι) ενώ κάποιες φορές με ζητάει και μέσα στη νύχτα (1-2 φορές την εβδομάδα). Το μεσημεριανό ύπνο τον έκοψε μαχαίρι μαζί με την πιπίλα και μάλιστα το συσχετίζει η ίδια ("από τότε που πέταξα την πιπίλα μου δεν κομάμαι το μεσημέρι"). Γενικά ο ύπνος έχει γίνει κάτι που προσπαθεί να αποφύγει πλέον, παρόλο που είναι κουρέλι από τη νύστα τη μισή μέρα.

Όλα αυτά τα χειρίζομαι όπως κρίνω μέχρι στιγμής δηλ. προσφέρω παρηγοριά, τρυφερότητα και αγκαλιά, αλλά από την άλλη, κάνω σαφές ότι καποιες συμπεριφορές είναι ανεπίτρεπτες και δεν υποχωρώ στα νευρικά ξεσπάσματα.

Πώς νιώθω εγώ για όλα αυτά; Νιώθω τύψεις που της την έκοψα απότομα ενώ μάλλον δεν ήταν έτοιμη. Νιώθω εκνευρισμό όταν γκρινιάζει και κλαψουρίζει. Μου λείπει το παλιό, χαρούμενο κοριτσάκι μου.

Όλο αυτό το διάστημα σκέφτομαι πραγματικά να της την δώσω πίσω. Το μόνο που με κρατάει είναι ότι διαφωνεί ο μπαμπάς της (καθώς και μια αμφιβολία μέσα μου για το ποιο είναι το πιο σωστό για εκείνη).

Περιμένω τα σχόλιά σας

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

 

Α: Αγαπητή Ειρήνη, το πισωγύρισμα δεν θα ήταν καθόλου βοηθητικό αυτήν τη στιγμή. Το παιδί σου δεν χρειάζεται την πιπίλα. Έχασε κάτι που είχε συνηθίσει να έχει και αυτό την αναστάτωσε. Παρόλ' αυτά η ζωή είναι γεμάτη αποχωρισμούς στους οποίους θα πρέπει να συνηθίσει. Ενισχύστε στο μυαλό του παιδιού την άποψη οτι είστε πολύ χαρούμενοι που έχει γίνει μεγάλη κοπέλα και δεν χρειάζεται πιπίλα. Τονίστε της οτι αυτό που κατάφερε είναι θετικό και οτι είστε περήφανοι γι' αυτήν. Αφήστε τη να εκφράσει τη στενοχώρια της αλλά μην υποχωρείτε σε παιδιαρίσματα. Να της συμπεριφέρεστε όπως αρμόζει σε ένα νήπιο και όχι όπως σε μωρό. Ελπίζω οτι γρήγορα θα έχετε θετικά αποτελέσματα.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Ο γιος μου 4 ετών και 9 μηνών δεν έχει ακόμα μάθει να πηγαίνει τουαλέτα. Δεν θέλει και το λέει. Τον αφήνω χωρίς πάνα από όταν γυρίζει από τον παιδικό σταθμό

και έχουμε συνέχεια ατυχήματα μέχρι να του βάλω πάνα για βράδυ. Τα "κάνει" και δεν μας το λέει μέχρι να το ανακαλύψουμε .. επίσης αρνείται να πάμε να τον αλλάξουμε και όταν πάμε να του βάλουμε πάνα μας λέει θυμωμένος ότι δεν είναι μωρό!!  Άλλοτε τον ενθαρρύνω , άλλοτε θυμώνω..  η δίδυμη αδερφή του πηγαίνει τουαλέτα εδώ και 2 χρόνια.

Τον Σεπτέμβριο θα πάει νηπιαγωγείο, τί να κάνω για να τον βοηθήσω ?

Ευχαριστώ..

 

Α: Αγαπητή φίλη, θα σου πρότεινα να δεις την περίπτωση το παιδί να έχει κάποια ανωριμότητα στο ουροποιητικό του σύστημα. Αν αυτό αποκλειστεί, τότε θα σου πρότεινα να επισκεφτείς έναν έμπειρο γιατρό που να ασχολείται με το βελονισμό. Τέτοια προβλήματα, αν και μπορεί να είναι ψυχολογικής αιτιολογίας, λύνονται ευκολότερα με άλλες μεθόδους. Ο βελονισμός είναι πολύ αποτελεσματικός σε τέτοια θέματα. Δοκιμάστε το.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Για σας, θα ήθελα να με ενημερώσετε σχετικά με την «εμμονή » της κόρης μου η οποία είναι ηλικίας 2,9 χρ εδώ και λίγες μέρες που θέλει λέει να είναι αγόρι και προσπαθεί μερικές φορές να πηγαίνει στη τουαλέτα όρθια.

A: Αγαπητή φίλη, θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες. Πότε και γιατί ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά; Συνδέεται με κάποιο γεγονός;

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα! έχω ενα γιο 3 μηνών και απο ότι έχω καταλάβει είναι αυτο που λεμε μωρο υψηλων απαιτησεων. το θέμα είναι ότι δυσκολευεται να αποκοιμηθεί είτε το μεσημέρι είτε το βράδυ. Πιο συγκεκριμένα το μεσημέρι που τον πιάνει νύστα τον νανουριζω επι μια ώρα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους ...

γιατί δυστυχώς δεν θέλει κάτι συγκεκριμένο και τα κάνουμε όλα μέχρι να σταματησει το κλαμα και να αποκοιμηθει (κουνημα στο καρότσι,στην αγκαλιά, θηλασμο,κ.α.). θα κοιμηθεί για δέκα λεπτά και μετά απο καμιά ώρα που θα νυσταξει. κάνω πάλι τα ίδια. το βράδυ η ιστορία επαναλαμβάνεται.. επίσης κλαίει πάρα πολύ λίγο πριν τελικά τον πάρει ο υπνος, μάλλον εκτονωνεται και κοιμαται.. το θέμα είναι ότι το παιδί είναι συνεχώς κουρασμένο γιατί δέ κοιμαται πολυ κατα τη διάρκεια της ημέρας και το ίδιο κι εγώ αφού για να αποκοιμηθεί κάθε φορα μου βγαίνει η ψυχή! μήπως να τον αφήνω εξαρχής στην αγκαλιά μου να κλαίει μέχρι να αποκοιμηθεί αντί να δοκιμάσω χίλιους άλλους τροπους; αφού στο τέλος έτσι κοιμαται τελικά, μετά απο πολυ κλάμα..


A: Πολλά μωράκια πριν κοιμηθούν κλαίνε για λίγο. Oταν λοιπόν το καταλάβουμε κάνουμε υπομονή και τα αφήνουμε ήσυχα να γκρινιάξουν λίγο και μετά θα κοιμηθούνε. Είναι γενικά λάθος να κουνάμε τα παιδια ή να χρησιμοποιούμε το στήθος σαν πιπίλα, είναι συνήθειες που κόβονται δύσκολα, ενώ υπάρχουν ακόμη και μεγαλύτερα παιδια του δημοτικού που ενώ οι γονείς έχουν σταματήσει να τα κουνάνε, αυτα "νανουριζονται" κουνώντας το κεφάλι τους πριν τον ύπνο.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: (απόσπασμα): Δυστυχώς όμως δεν κατάφερα ποτέ να την "διώξω" από το κρεβάτι μας, δεν την ικανοποίησε ούτε οταν βάλαμε το κρεβατι της δίπλα στο δικό μας. Ξυπνάει ακόμη δύο με τρεις φορές το βράδυ για να τσεκάρει που είμαστε, θέλει να μου χαιδεύει το χέρι και μου απαγορεύει να γυρίσω πλευρό (4 ετών)

Καλησπέρα, ονομάζομαι Δήμητρα και έχω μια κορούλα σχεδόν 4 ετών. Θα ξεκινήσω περιγράφοντας κάποια πράγματα σαν ιστορικό και μετά θα σας παραθέσω το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Γέννησα τη κορη μου τον Αύγουστο του 2008 στο κέντρο φυσικού τοκετού, γιατί πίστευα οτι έτσι θα εξασφάλιζα για εκείνη το πιο όμορφο περιβαλλόν που θα μπορούσε να έχει, την αγκαλιά μου. Στη συνέχεια αποφασίσαμε με τον άντρα μου να ακολουθήσουμε την τακτική (κανγκουρό) να είναι παντού μαζί μας, πάνω μου κυρίως τον πρώτο χρόνο της ζωής της και τη θήλασα αποκλειστικά για ένα έτος. Στη συνέχεια βέβαια όταν την έβαλα στο κρεβάτι της δεν ήθελε να κοιμηθεί εκεί αλλά στο δικό μας, ούτε στο πάρκο ήθελε αλλά και ούτε έπαιζε μόνη ήθελε πάντα να είμαι κοντά, πράγμα που έκανα (γενικά δεν την άφησα ποτέ να κλάψει πάνω από 1 λεπτό το πολύ). Μεγαλώνοντας έγινε ένα πολύ παιχνιδιάρικο και ιδιαίτερα έξυπνο κοριτσάκι, πολύ κοινωνικό και με πολύ δυνατή προσωπικότητα. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερα ποτέ να την "διώξω" από το κρεβάτι μας, δεν την ικανοποίησε ούτε οταν βάλαμε το κρεβατι της δίπλα στο δικό μας. Ξυπνάει ακόμη δύο με τρεις φορές το βράδυ για να τσεκάρει που είμαστε, θέλει να μου χαιδεύει το χέρι και μου απαγορεύει να γυρίσω πλευρό. Αν το κάνω ουρλιάζει πραγματικά, σε σημείο που φουσκώνει, πρίζονται τα μάτια της και θέλει να κάνει εμετό και το χειρότερο μόλις προσπαθήσουμε να την σηκώσουμε για να τη βάλουμε πάλι στο κρεβάτι της φωνάζει "ΟΧΙ ΜΑΜΑ......ΟΧΙ...ΒΟΗΘΕΙΑ" και ξυπνάνε όλοι οι γείτονες. Ντρέπομαι τόσο πολύ!!!!! Έχουμε προσπαθήσει όλες τις τακτικές για να την βάλουμε στο δωμάτιο της, αλλά μάταιες.........

Το δεύτερο είναι οτι εχει πολλές φοβίες, κυρίως με τα ζώα, (μύγες, κουνούπια και όλα τα κατοικίδια) σε βαθμό υστερίας αλλά και το να ειναι μόνη της το βράδυ σε κάποιο δωμάτιο παρόλο που έχει φως.

Δεν καταλαβαίνω που έκανα λάθος, ξέρω οτι έχω κάνει λάθη και οτι εγώ φταίω για το πρόβλημα του παιδιού και δεν ξέρω πώς να το διορθώσω. Πίστευετε οτι είναι φυσιολογικές οι αντιδράσεις της και οτι μπορούμε να τις διορθώσουμε ή είναι πολύ αργά;

Με εκτίμηση


A: Aγαπητή Δήμητρα. Είναι σαφές οτι έχετε προσπαθήσει πάρα πολύ να κάνετε το σωστό με την κόρη σας και να ακολουθήσετε τις οδηγίες των ειδικών. Δεν υπάρχει κανένα "λάθος" στους χειρισμούς σας, αλλά καμμιά φορά αν κάτι γίνεται με υπερβολική προσήλωση, μπορεί να φέρει και αντίθετα αποτελέσματα. "Ουδέν καλό αμιγές κακού" στην περίπτωσή σας, καθώς η κόρη σας φαίνεται να έχει αναπτύξει εξάρτηση απο σας με αποτέλεσμα κάθε υποψία χωρισμού να την αγχώνει πάρα πολύ και να της δημιουργεί ανασφάλεια. Η συνθήκη με την οποία μεγάλωσε δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής στον έξω κόσμο, καθώς δεν είναι δυνατόν τα παιδιά να είναι κάθε στιγμή με τη μητέρα ή τους γονείς τους. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μια εκπαίδευση σταδιακή στον τρόπο που οι άνθρωποι αποχωρίζονται για λίγο. Οπλιστείτε με υπομονή και μην νιώθετε ενοχές σε κάθε κλάμα του παιδιού σας, γιατί αυτό σας κάνει να υποχωρείτε σ' αυτό που θέλετε να καταφέρετε. Με ηρεμία και σταθερότητα πάρτε τις αποφάσεις σας και τηρήστε τις. Η μικρή θα περάσει δύσκολα για λίγο καιρό, μετά όμως θα συνηθίσει καθώς θα καταλάβει οτι ακόμα κι αν δεν κοιμάται μαζί σας, είστε πάντα εκεί.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα): Πριν απο δεκα μερες περιπου ειδα μια διαφορετικη συμπεριφορα στο θεμα της τουαλετας. Δεν μ'αφηνει να τον βοηθησω να σκουπιστει, ανακαλυψα πως κανει κακα μεσα σε χαρτια , μεσα σε λεκανακια καθαρισμου ... ανακαλυψα οτι ενω βρισκοτανε μπροστα στον υπολογιστη για να κανει καποιο μαθημα, εχει μπει στο you tube και κατεβαζει βιντεο με γυναικες που κανουν κακα και εχω φρικαρει...

Καλησπερα σας, Εχω ενα αγορακι 7μισυ ετων , υιοθετιμενο το οποιο συχνα με φτανει στα ορια μου για να δει αν θα φυγω και εγω οπως μου λεει. Τον γιο μου τον αποκτησαμε 1 ετους , αλλα δυστυχως ο συζυγος μου εφυγε απο το σπιτι πριν τρια χρονια  και εχουμε παρει διαζυγιο. Πριν απο δεκα μερες περιπου ειδα μια διαφορετικη συμπεριφορα στο θεμα της τουαλετας. Δεν μ'αφηνει να τον βοηθησω να σκουπιστει και αυτο ειναι λογικο, αλλα ανακαλυψα πως κανει κακα μεσα σε χαρτια , μεσα σε λεκανακια καθαρισμου, στον κουβα που σφουγγαριζω , ενω συχνα πασαλιβεται. Ανακαλυψα οτι τα εκρυψε δυο φορες μεσα στο συρταρι του γραφειου του, αλλα και σε ντουλαπια του σπιτιου.
Επισης ανακαλυψα οτι ενω βρισκοτανε μπροστα στον υπολογιστη για να κανει καποιο μαθημα ( στο σχολειο μας η τεχνολογια ειναι πολυ ανεπτυγμενη ) ,εχει μπει στο you tube  και κατεβαζει βιντεο με γυναικες που κανουν κακα και εχω φρικαρει. Δεν τον μαλωσα, αντιθετα του ειπα οτι υπαρχουν πολλοι κινδυνοι  στο διαδικτυο και του μιλησα γι'αυτους, εμαθα οτι ο μεγαλος αδελφος ενος φιλου του του εδειξε πως να ψαχνει ολα οσα θελει. Του ειπα πως θελω να ειμαι διπλα του και να δουμε μαζι οτι ειναι αυτο για το οποιο θελει να μαθει και το δεχτηκε, αλλα δεν μπορω να κατεβασω αυτα που μου ζηταει. Δεν ξερω αν τα δυο γεγονοτα συνδεονται, αν ειναι τυχαιο και κυριως δενξερω πως να τον αποτρεψω με το θεμα κακα.
Επισης του ειπα , πως μπορει να καθαριζει αυτος την τουαλετα της γατας που εχουμε , ελπιζοντας πως θα του ειναι δυσαρεστο και πως θα τον αποτρεψει...
περιμενω την απαντηση σας με πολυ ενδιαφερον, ευχαριστω εκ τω προτερων.


Α: Αγαπητή φίλη, νομίζω οτι το πρόβλημα αυτό είναι κάπως δύσκολο να αντιμετωπιστεί χωρίς τη συνδρομή κάποιου ειδικού παιδοψυχολόγου. Εν τω μεταξύ, βάλτε φίλτρα ελέγχου στο Ιντερνετ για να μπλοκάρετε κάποιες ιστοσελίδες. Οι εικόνες αυτές που είδε είναι σίγουρα ακατάλληλες για ένα μικρό παιδί και δεν ξέρουμε πως μπορεί να τις έχει εκλάβει στη φαντασία του. Συμβουλευτείτε ειδικό.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα): Ο άλλος είναι πολύ ευαίσθητο παιδί ήρεμο και οι παρέες του είναι συνήθως με κορίτσια, αν τον ρωτήσεις ποιός είναι ο καλύτερός σου φίλος στο σχολείο θα σου πεί ή δεν έχω κανένα φίλο ή ότι φίλη μου είναι η Δανάη, με την οποία ξέρω ότι παίζουν πολύ μαζί. Το προβλημά μου είναι ότι τον βλέπω ότι προτιμάει να παίζει με κορίτσια... (4,5 ετών)

Εχω δυο αγοράκια 4,5 ετών πηγαίνουν προνήπιο. Ο ένας είναι πολύ κοινωνικός και έχει τις παρέες του στο σχολείο, από ότι έχω καταλάβει είναι από τους αρχηγούς στην τάξη. Ακόμη και στην παιδική χαρά να πάμε θα βρεί αμέσως ένα παιδάκι να παίξει.
Ο άλλος είναι πολύ ευαίσθητο παιδί ήρεμο και οι παρέες του είναι συνήθως με κορίτσια, αν τον ρωτήσεις ποιός είναι ο καλύτερός σου φίλος στο σχολείο θα σου πεί ή δεν έχω κανένα φίλο ή ότι φίλη μου είναι η Δανάη, με την οποία ξέρω ότι παίζουν πολύ μαζί.
Το προβλημά μου είναι ότι τον βλέπω ότι προτιμάει να παίζει με κορίτσια και δεν βρίσκει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην μπάλα και στα υπόλοιπα αγορίστικα παιχνίδια. Του αρέσει πολύ να ζωγραφίζει αλλά και οι ζωγραφίες του δεν είναι συνήθως αυτοκίνητα κ.λ.π. θα ζωγραφίσει σπιτάκια, κοριτσάκια, οικογένειες, καρδιές, λουλούδια.
Θα πρέπει να ανυσηχώ?


Α: Αγαπητή φίλη, το κάθε παιδί έχει την ιδιοσυγκρασία του και δεν νομίζω οτι χρειάζεται ν' ανησυχείς. Είναι συχνό φαινόμενο τα δίδυμα παιδιά να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το ένα από το άλλο κάνοντας διαφορετικά πράγματα. Είναι καλό που ο γιος σου έχει φίλους και δεν είναι απομονωμένος.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα) Έχω μία κόρη 3 χρονών. Πως μπορώ να την κάνω να εμπιστευτεί τον εαυτό της και να περπατήσει μόνη της, αφού μπορεί;

Γειά σας, θα ήθελα τη γνώμη σας και αν μπορείτε τη βοήθεια σας. Έχω μία κόρη 3 χρονών.
Στην εγκυμοσύνη μου είχα πρόβλημα με τον πλακούντα μου. Είχε κόψει τον πλακούντα στις 23 εβδομάδες και βγήκε κομμάτι. Η εγκυμοσύνη μου συνεχίστηκε κανονικά μέχρι τις 37 εβδομάδες. Γέννησα με καισαρική. Το μωρό είναι υγιέστατο. Στον όγδοο μήνα μετά τη γέννηση του μωρού, άρχισε να μου κάνει πυρετικούς σπασμούς. Κάναμε όλες τις εξετάσεις που μας είπαν οι γιατροί: εγκεφαλογράφημα, παρακέντηση και ότι άλλο μας είπαν τότε και βγήκαν όλες οι εξετάσεις καθαρές. Αντιλαμβάνεται και καταλαβαίνει τα πάντα. Επαναλάβαμε το εγκεφαλογράφημα πριν 2 μήνες το οποίο βγήκε πάλι καθαρό.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω με την κόρη μου είναι οτι φοβάται να περπατήσει μόνη της. Δεν μου έχει πέσει και να χτυπήσει ποτέ. Αν και οι γιατροί λένε οτι μετά τους πυρετικούς σπασμούς δεν θυμάται τίποτα εγώ πιστεύω πως είναι από αυτό που της δημιουργήθηκε φοβία. Δεν με κρατά για να στηριχθεί αλλά γιατί νιώθει ανασφάλεια. Πήγαμε και σε ορθοπεδικό και σε φυσιοθεραπευτή. Δεν έχει τίποτα. Όλα φυσιολογικά.
Εσάς ποιά είναι η γνώμη σας;
Πως μπορώ να την κάνω να εμπιστευτεί τον εαυτό της και να περπατήσει μόνη της, αφού μπορεί;
Είχε κάνει και μόνη της κάποια βήματα όταν την ξεγέλασα και της έδωσα να κρατά μια πετσέτα. Τώρα το κατάλαβε και δεν μπορώ να την γελάσω πάλι. Θέλει, μπορεί αλλά φοβάται. Τί να κάνω;

Α: Αγαπητή αναγνώστρια, εφόσον έχετε αποκλείσει τον παθολογικό παράγοντα και ξέρετε οτι μπορεί να περπατήσει, θα πρέπει να την εκπαιδεύσετε με χρήση της μεθόδου της αμοιβής κάθε φορά που προσπαθεί. Σταματήστε την αγκαλιά και συμπεριφερθείτε της όπως σε κάθε φυσιολογικό παιδί. Καλέστε την να έρθει κοντά σας για να πάρει αυτό που θέλει και επιβραβεύστε την όταν το κάνει. Να της τονίσετε οτι είναι ένα φυσιολογικό παιδί και την εμπιστεύεστε απόλυτα να περπατήσει. Αγνοείστε κάθε συμπεριφορά ή εκδήλωση αδυναμίας και βάλτε την να προσπαθήσει με όποιον τρόπο θέλει να σας πλησιάσει εκείνη. Θα χρειαστεί λίγος χρόνος, αλλά θα τα καταφέρετε με σταθερότητα στη συμπεριφορά σας.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα) Πότε θα αρχίσει να κοιμάται μερικές ώρες σερί; Πότε φεύγουν οι κολικοί; Αν φύγουν θα μπορέσει να κοιμηθεί; Πρέπει να της αλλάξω το γάλα μήπως δεν της αρέσει; Πότε πρέπει να κοιμάται μόνη της στο κρεβάτι της; Παίρνει τα σωστά κιλά;

ΓΕΙΑΣ!ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΝΕΑ ΜΑΜΑ ΚΑΙ 24ΧΡΟΝΩΝ!

ΕΧΩ ΜΙΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥ ΠΟΥ ΣΕ 5 ΜΕΡΕΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟΥΣ 2 ΜΗΝΕΣ!! ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΛΙΚΟΥΣ!!!ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΚΛΑΙΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΔΩΘΕ ΤΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ.....ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ....ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 3 ΜΕ 4 ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ....ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΠΟΛΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΚΟΛΙΚΟΥΣ ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΗΜΑΔΙΑ ΟΠΩΣ ΝΑ ΣΦΙΓΓΕΤΑΙ ΝΑ ΛΥΓΙΖΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΛΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΩ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΝΥΣΤΑΖΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ...ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΤΙ "ΓΑΡΙΔΑ"!!!! ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΑΡΔΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ!!!
ΚΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΗΣ ΔΙΝΩ ΤΟ ΝΟΒΑΛΑΚ ΤΟ ΑC ΚΑΙ ΙΝΦΑΚΟΛΙΚ ΑΛΛΑ ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ.ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΩ ΕΠΙΣΗΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΤΑΙΖΩ(ΔΕΝ ΘΗΛΑΖΩ) ΕΝΩ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΝΕΙ 120 ML ΕΓΩ ΤΗΣ ΦΤΙΑΧΝΩ 90 ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΙΕΙ ΟΥΤΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΑ 60 ML ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΙΕΙ ΔΕΝ ΚΑΘΕΤΑΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ...ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ !!!ΤΗΝ ΨΙΛΟΠΙΕΖΩ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΑ ΡΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΠΑΛΙ ...ΠΙΝΕΙ ΛΙΓΑΚΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ....ΕΙΝΑΙ 4500 ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ 2900!!! ΟΠΟΤΕ ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ:
ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΩΡΕΣ ΣΕΡΙ?
ΠΟΤΕ ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΚΟΛΙΚΟΙ?
ΑΝ ΦΥΓΟΥΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ?
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕΙ??
ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΗΣ??ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΑ??
ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΚΙΛΑ??

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ  ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΘΥΣΗΧΑΣΕΤΕ!!

ΕΠΙΣΗΣ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΤΡΩΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΑ ΤΡΙΩΡΟ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΕ ΡΙΛΑΞ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ!!

A: Οι κολικοί εμφανίζονται συνήθως μετα τις πρώτες 3 εβδομάδες απο τη γέννηση και σταδιακά μειώνονται, ενώ μετα τον τρίτο μήνα στο μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών περνάνε.

Το παιδι σας πρέπει να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με εσάς αλλά σε άλλο κρεββάτι τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 6 μηνών. Το ριλάξ είναι για λίγη ώρα, γιατί το παιδι κουράζεται, θέλει να απλώνεται, να τεντώνεται...
Γύρω στους 3 μήνες αρχίζουν τα περισσότερα βρέφη να κοιμούνται καλύτερα το βράδυ. Κάθε παιδι, όμως, είναι διαφορετικό και έχει τους δικούς του ρυθμούς ανάπτυξης.
Η πρόσληψη βάρους είναι πολυ καλή και θα έλεγα να σταματήσεις να πιέζεις τη μικρή. Η πίεση στο φαγητο είναι γενικά λάθος.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: (απόσπασμα): Μετά τους 15 μήνες όμως οπότε και άρχισε να μιλάει, άρχισε να διεκδικεί το δικαίωμα να έχει την πιπίλα και την κουβερτούλα της και άλλες ώρες...

Ευχαριστώ πολύ για την προηγούμενη απάντησή σας σε ερώτημά μου. Θα ήθελα να θέσω τώρα το ζήτημα της πιπίλας. Η κόρη μου (σχεδόν 32 μηνών) είναι μοναχοπαίδι και δεν πηγαίνει ακόμα παιδικό σταθμό (από τη γέννησή της μέχρι 15 μηνών ήμουν εγώ στο σπίτι και στη συνέχεια μια νταντά για 5-6 ώρες την ημέρα). Γενικά περνάει αρκετές ώρες παιχνιδιού και με τους δύο γονείς της (είμαστε πολύ αφοσιωμένοι και οι δύο).

Πιπίλα ξεκίνησε από 4 μηνών περίπου και μέχρι 15 μηνών την είχε μόνο στο κρεβάτι. Μετά τους 15 μήνες όμως οπότε και άρχισε να μιλάει, άρχισε να διεκδικεί το δικαίωμα να έχει την πιπίλα και την κουβερτούλα της και άλλες ώρες. Έκτοτε σταδιακά πέτυχε να έχει τα δύο αγαπημένα αντικείμενα πάντα στο χώρο όπου βρίσκεται και να καταφεύγει σ' αυτά όποτε θέλει. Τώρα πια ακόμα και ο όρος που είχε τεθεί "όχι εκτός σπιτιού" είναι πολύ εύκολο να καταστρατηγηθεί.
Ίσως το ίδιο το γεγονός ότι τα χρησιμοποιεί δε θα με απασχολούσε. Αυτό που με ενοχλεί όμως είναι ότι βλέπω μια αυξανόμενη εξάρτηση από αυτά τα αντικείμενα που της αφαιρεί ζωντάνια και κοινωνικότητα. Δηλαδή εκεί που παίζει μόνη της ή με παρέα, εκεί που κάνει οτιδήποτε, μπορεί ξαφνικά να ζητήσει πιπίλα και κουβερτούλα και να παρατήσει τις δραστηριότητές της. Συνήθως μάλιστα ξαπλώνει ή έρχεται στην αγκαλιά μου και μουρμουρίζει σαν να νανουρίζεται. Όλο αυτό επαναλαμβάνεται κάποιες φορές μέσα στη μέρα και δεν έχει να κάνει με την σωματική κούραση, γιατί κοιμάται πολύ καλά. Η αλήθεια είναι ότι όταν κάνει έτσι μοιάζει με πολύ χαριτωμένο μωρό, όμως ξέρω ότι δεν είναι πια και μια τέτοια συμπεριφορά την εμποδίζει να μεγαλώσει και ίσως ανακόπτει την εξέλιξή της.
Το ερώτημά μου είναι πώς να συμπεριφέρομαι εγώ αυτές τις στιγμές (δεδομένου ότι αρκετές φορές νιώθω να απαιτώ από αυτήν διαφορετική συμπεριφορά, πχ. όταν είμαστε σε play date με άλλο παιδί). Επίσης, με ποιο τρόπο θα μου υποδεικνύατε να προχωρήσω στην απαλλαγή από την πιπίλα; Και σε ποια χρονική στιγμή; Να περιμένω να ωριμάσει και να είναι πιο έτοιμη; Ή μήπως αν περιμένω, χάνω χρόνο μη βοηθώντας την επί της ουσίας; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α: Αγαπητή Ειρήνη, η απάντησή μου και σ' αυτό το ερώτημά σου θα είναι παρόμοια, συμβουλεύοντάς σε να ενισχύεις στο παιδί τις συμπεριφορές που είναι αντίστοιχες με την ηλικία της και να αγνοείς αυτές που την κάνουν να φαίνεται "γλυκούλα". Ίσως το παιδί σου, χωρίς να το καταλαβαίνει να ανταποκρίνεται σε μια δική σου αγωνία σε σχέση με την ωρίμανση και το μεγάλωμα. Μπορεί χωρίς να το καταλαβαίνεις κι εσύ να την "προτιμάς" να είναι μωράκι... Σκέψου το αυτό. Στο μεταξύ, η αγαπημένη της πιπίλα θα μπορούσε να "χαθεί" ή να "βρωμίσει πάρα πολύ". Αυτό θα την στενοχωρήσει προσωρινά, αλλά θα το συνηθίσει και θα το ξεχάσει. Να θυμάσαι οτι εσύ είσαι αυτή που θα πρέπει να της δείξεις οτι την εμπιστεύεσαι πως έχει μεγαλώσει ώστε κι εκείνη να εγκαταλείψει αυτές τις συμπεριφορές. Σιγά-σιγά...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημερα. ο γιος μου ειναι 6,5 ετων κ τωρα τελευταια εχω παρατηρησει στο μαξιλαρι του οτι του πεφτουν αρκετες τριχουλες απο τα μαλλια του.

θα πρεπει να αρχισω να ανησυχω?? ευχαριστω.

Α: Τα παιδιά όπως και οι ενήλικες χάνουν περίπου 75 τρίχες  την ημέρα. Έαν 2-3 μήνες πριν είχε περάσει κάποια βαρειά εμπύρετη λοίμωξη ή έζησε κάποια έντονα στρεσογόνα κατάσταση μπορεί να αυξήσουν τον ρυθμό της τριχόπτωσης για μικρό χρονικό διάστημα. Στο μήνυμα σας δεν αναφέρατε εάν παρατηρήσατε αραίωση του τριχωτού ή  και σημεία με πλήρης έλλειψης μαλλιών (αλωπεκία), γιατί τότε  στη διαφοροδιάγνωση του περιστάτικου μπαίνουν και άλλες νοσολογικές οντότητες.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: Θέλω να ρωτήσω,όταν αγοράζω παπούτσια για τον τρίχρονο γιο μου, πρέπει να έχουν το ανατομικό μαξιλαράκι? Επειδή τα αθλητικά δεν έχουν κάτι τέτοιο, είναι βλαβερά?

Ευχαριστώ.

A: Είναι καιρός λοιπόν να καταρρίψουμε  ένα μεγάλο μύθο. Όχι δεν χρειάζονται τα παιδικά παπούτσια να έχουν το μαξιλαράκι. Διαλέγουμε καλής ποιότητας παπούτσια όσο πιο απλά γίνεται στην κατασκευή τους. Η ποδική καμάρα δεν χρειάζεται καμία βοήθεια για να δημιουργηθεί. Αφήστε τα παιδια να περπατάνε όσο πιο συχνά γίνεται ξυπόλυτα, η φύση ξέρει καλύτερα.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: Καλησπέρα, ο γιος μου είναι 12 μηνων και εδω και 3μέρες τον άλλαξα πιπίλες στο μπιμπερό γιατί οι παλιές χάλασαν. Και δεν τις δέχετε και έχει 3 μέρες να πιει νερό και γάλα. Τι μπορω να κάνω;

Kαι ένα δέυτερο πρόβλημα του δινω το φαγητό του πολτοπιοιμένω και τώρα που προσπαθω να το δώσω κανονικό (πχ)αστράκι η τραχανά κάνει οτι θέλει να κάνει εμετό να συνεχείσω να προσπαθώ; Ευχαριστώ.

Α: Συχνά μετά την αλλαγή πιπιλας τα παιδιά αντιδρούν αρνητικά, αυτό συμβαίνει γιατί με τον καιρό οι πιπίλες μαλακώνουν  και προσαρμόζουν καλύτερα στο στόμα τους. Πρέπει λοιπόν να αλλάζουμε μία κάθε φορά ώστε να χρησιμοποιούμε τις παλιές με την καινούρια,να την "παλιωσουμε" λίγο και μετα να αλλάξουμε την επόμενη. Στην ηλικία που είναι βέβαια ο γιος σας ,καλά θα ήταν σιγά-σιγά  να κόψετε το μπουκάλι και να πέρασετε στο παιδικό ποτηράκι, στο καλαμακι, ή ακομη και στο ποτήρι.

Για το θέμα του φαγητού θα σας συμβούλευα να διακόψετε για δύο με τρεις εβδομάδες την προσπάθεια με το αστράκι και τις υπόλοιπες καινούργιες τροφές.  Μην αγχώνεστε, έχετε δει πολλούς υγιείς ενήλικες να τρώνε αλεσμένα; Κάθε παιδί έχει τους ρυθμούς του και οφείλουμε να τους σεβαστούμε.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

E: Καλημέρα. Έχω ένα κοριτσάκι 11 μηνών τώρα, η οποία ξεκίνησε τα πρώτα βήματά της 10,5 μηνών δηλαδή πριν 2 εβδομάδες περίπου. Το θέμα είναι ότι πριν 4 ημέρες είχαμε ένα ατύχημα στο σπίτι με την μικρή η οποία έπεσε με όλη της την δύναμη στο τραπεζάκι του σαλονιού με το μάγουλο στο πλάι ...

γιατί καθώς κρατιότανε από αυτό γλίστρισε το χεράκι της. Ευτυχώς δεν ήταν σε καμια γωνία τις οποίες τις έχουμε καλύψει εδώ και καιρό ακριβώς για να αποφύγουμε τέτοια χτυπήματα αλλά η μικρή μας έσκασε με το μάγουλο στο παράλληλο τμήμα του τραπεζιού. Μετά από αυτό έσπευσα να πάρω αυτά τα αφρώδη προστατευτικά για το τραπεζάκι.

Η μικρή μετά από αυτό το χτύπημα συν άλλο ένα πολύ πιο ελαφρύ την επόμενη μέρα όπου έπεσε στο παρκέ επειδή κάπου έπιασε και δεν στηρίχτηκε καλ πάλι, εκεί που ήταν πάρα πολύ ενθουσιασμένη με τα βήματά της και πήγαινε από τον έναν στον άλλο με χαρά και πήγαινε από το τραπεζάκι στον καναπέ μόνη της και έπαιρνε και πρωτοβουλίες να φύγει μόνη της από τον καναπέ και να φτάσει τα παιχνίδια της κοντά εννοείται στο χαλί,σαν να έχει φοβηθεί τώρα και δεν παίρνει πρωτοβουλίες ούτε περπατάει την απόσταση που έκανε πριν από τον ένα στον άλλο, δηλαδή αρχίζει αλλά σαν να κοντοστέκεται και γονατίζει γρήγορα κάτω, σαν να μην θέλει άλλο και επίσης δεν την βλέπω και τόσο σταθερή στα βηματά της ίσω  πάλι γιατί φοβάται. Επίσης να πώ εδώ πως έχουμε και στα δοντάκια πόνους που της ρίχνουν την διάθεση και δεν κοιμάται και πολύ καλά τα βράδυα. Σας φαίνονται φυσιολογικές οι παρπάνω αντιδράσεις? Μπορεί να έχει φοβηθεί τόσο πολύ από το χτύπημα? Θα το ξεπεράσει συντομά λέτε? Εγώ μπορώ να κάνω κάτι πάνω σε αυτό?

A: Αγαπητή Ευαγγελία, καταρχήν μην αγχώνεσαι. Οι αντιδράσεις της μικρής είναι απολύτως φυσιολογικές. Όταν νιώσει ξανά σίγουρη, θα ξαναπροσπαθήσει να περπατήσει. Άλλωστε δεν υπάρχει κανένας λόγος να βιάζεσαι!. Μην την πιέσεις και καλό θα ήταν όταν ξαναπροσπαθήσει να είστε σε ανοιχτό χώρο όπου να μην υπάρχουν κίνδυνοι να χτυπήσει. Τα παιδιά, όπως όλοι μας έχουν το ρυθμό τους και ξέρουν καλύτερα τις δυνάμεις τους. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Μήπως δεν θα περπατήσει;

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Χαίρετε, το θέμα που με απασχολεί αφορά στην αγωγή τουαλέτας. Η κόρη μου είναι 31 μηνών και φοράει πάνες. Η πρώτη εισαγωγή στην έννοια του γιογιό έγινε το καλοκαίρι, όταν έκλεισε τα 2 χρόνια...

Σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού μιλούσαμε για το γιογιό, διαβάζαμε σχετικά βιβλία και την ενθαρρύναμε αν θέλει να το χρησιομποιήσει. Φυσικά τους πρώτες μήνες η πραγματική χρήση του ήταν τυχαία και περιστασιακή, ωστόσο θεωρούσαμε επιτυχία τη δεκτικότητά της να καθίσει και να προσπαθήσει. Το Σεπτέμβρη αποσύραμε το γιογιό από το προσκήνιο, γιατί είδαμε ότι δεν ήταν ώριμη για να βγάλει τις πάνες: Άρχισε να αρνείται να πάει στο γιογιό και ταυτόχρονα εμφάνισε μια άρνηση να μεγαλώσει δηλώνοντας διαρκώς ότι είναι πολύ μικρό μωρό, ότι είναι μωράκι (να σημειώσω ότι είναι μοναχοπαίδι και δε συναναστρεφόμαστε μωρά, εκτός από ένα που συναντάμε μία ή δύο φορές το μήνα).

Είχα αποφασίσει να επαναφέρω το θέμα όταν αυξηθούν τα σημάδια ωριμότητας και ζεστάνει ο καιρός (δηλαδή όχι πριν το Πάσχα), αλλά η νταντά το εισήγαγε ξανά στη ρουτίνα κάπου τον Νοέμβριο. Επειδή μου ανέφερε καθημερινές επιτυχίες, είπα να ενθαρρύνω κι εγώ την προσπάθεια, αφού, κατά τα φαινόμενα, το παιδί το ήθελε. Είχαμε αρκετές επιτυχίες, κυρίως πριν από το μεσημεριανό και το βραδυνό ύπνο. Μέσα στη μέρα όμως δεν έδεχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το γιογιό. Γενικά βέβαια η τακτική μου δεν ήταν ιδιαίτερα αποφασιστική. Περιορίστηκα στο να της υπενθυμίζω ότι μπορεί να πάει στο γιογιό ή να τη ρωτάω ανά διαστήματα αν θέλει να πάει. Συνήθως εισέπραττα αρνητική απάντηση, αφού μονίμως ήταν απασχολημένη με πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Έτσι, αποφάσισα ξανά να αποσιωπήσω το θέμα μέχρι νεοτέρας.
Αυτή τη στιγμή  έχει πολύ καλή επίγνωση των λειτουργιών της. Πολλές φορές ξυπνάει το πρωί με την πάνα της εντελώς στεγνή. Και μέσα στη μέρα μένει στεγνή για ώρες. Ωστόσο, έχω στο νου μου να επαναφέρω το θέμα προς το καλοκαίρι, οπότε και θα βγάλουμε τις πάνες μια και καλή για να μην την μπερδεύω με διπλά μηνύματα.
Τα ερωτήματά μου είναι:
- αν βλέπετε κάποιο λάθος στους έως τώρα χειρισμούς μου.
-Αν θεωρείτε ότι θα έπρεπε να είμαι πιο αποφασιστική και να μην έχει η μικρή τον έλεγχο της επιλογής αν θα πάει ή όχι στο γιογιό.
- Αν τα διπλά μηνύματα (και πάνες και γιογιό) ή τα πισωγυρίσματα (αποσιώπηση του θέματος) μπερδεύουν το παιδί.
- αν μέχρι τη στιγμή που θα δοκιμάσουμε να βγάλουμε τις πάνες θα πρέπει να επιτρέπω την περιστασιακή (όποτε το θυμάται) χρήση του γιογιό.
- αν υπάρχει ένα όριο στο χρόνο που κάθεται στο γιογιό (γιατί πχ. μπορεί να λέει ότι θέλει κακά, να κάθεται μισή ώρα εκεί χωρίς αποτέλεσμα και στην πραγματικότητα να θέλει απλώς να καθυστερήσει τη χρονική στιγμή που θα πάει στο κρεβάτι). 
Ευχαριστώ εκ των προτέρων

A: Αγαπητή Ειρήνη, νομίζω οτι οι χειρισμοί σου μέχρι στιγμής είναι πολύ σωστοί. Είναι καλό που παρακολουθείς την ωριμότητα του παιδιού σου και προσαρμόζεις την τακτική σου. Το κάθε παιδί έχει το ρυθμό του και όταν είναι έτοιμη θα λειτουργήσει όπως όλα τα παιδιά. Δύο παρατηρήσεις/ συμβουλές: Να την επιβραβεύεις όταν καταφέρνει να κάνει την ανάγκη της στο γιογιό και να μην την μαλώνεις όταν δεν τα καταφέρνει.Να συνεχίσεις την χρήση του γιογιό με σκοπό το καλοκαίρι να πετάξετε την πάνα. Να ενισχύεις το ενδιαφέρον σου για όλες τις δραστηριότητες που δείχνουν οτι είναι "μεγάλη", χωρίς να συνδέεις την επιβράβευσή σου αυτή με το θέμα της τουαλέτας. Τέλος, η παρέα με άλλα παιδιά και κυρίως λίγο μεγαλύτερά της θα είναι πολύ βοηθητική. Καλή συνέχεια...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα σας, εδώ και 2 μήνες έχουμε υιοθετήσει με τον σύζυγο μου ένα αγοράκι 24 μηνών. Θέλω να σας αναλύσω το πρόγραμμα που ακολουθούμε στον ύπνο, για να με συμβουλέψετε σχετικά καθώς το βράδυ ξεκινήσαμε τη διαδικασία στις 9:45 και σχεδόν στις 12:00 κατάφερα να κοιμηθεί...

Πάμε στο δωμάτιο και καθόμαστε κάτω να διαβάσουμε παραμύθια ή να παίξουμε, περίπου μισή ώρα. Μετά τον βάζουμε στο κρεβάτι για να σβήσουμε το φεγγαράκι-΄΄ενα απο το ΙΚΕΑ- και να κοιμηθούμε. Με τα πολλά ξαπλώνει αλλά...όλο γυρίζει απο εδω κι απο εκεί, τωρα τελευταία λέει οτι έκανε κακά- με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε στο δωμάτιο που τον αλλάζουμε-το δωμάτιο μας δηλαδή-αλλά συνήθως δεν έχει κάνει, επιστρέφουμε, ξανά τραγουδάκι, ξανά νομίζω οτι κοιμήθηκε πάω να φύγω και φωνάζει μαμά, γυρίζω και του λέω "κοιμήσου" και νάνι νάνι, ξαναφωνάζει και σηκώνεται στα κάγκελα του κρεβατιού να τον αγκαλιάσω και να με φιλήσει, ξαναπέφτει, θυμάται τη μπάλα ή το Μπαρμπα Μπρίλιο και μιλάει μόνος του, σταματάω το τραγούδι, μένει λίγο αμίλητος και ξαναφωνάζει, νομίζω οτι κοιμάται και πάω να φύγω, ξαναφωνάζει δεν του απαντάω, πάει να κλάψει, ξαναμπαίνω και ουτω καθεξής. Αυτό συνέβη σήμερα που ήταν μια δύσκολη βραδιά, αλλά δεν ήθελα να τον κάνω να κλάψει.
Σκέφτομαι μήπως αρχίζει να είναι στην ηλικία που δεν πρέπει να κοιμάται το μεσημέρι, γιατί δε νυστάζει το βράδυ. Δηλαδή σήμερα ξύπνησε στις 9.30 το πρωί, κοιμήθηκε στις 3.30 με 5.30 το μεσημέρι και στις 9.45 ξαναπήγαμε στο δωμάτιο. Ξέρετε νομίζω οτι ο ύπνος είναι καλός για αυτόν ,αλλά τον περιμένουμε πως και πως και εμείς το μεσημέρι για να χαλαρώσουμε και να κάνουμε καμμιά δουλειά...Αλλά πάλι να τον παίρνει ο ύπνος στις 11.30 το βράδυ δεν ειναι σωστό νομίζω...
Αναρωτιέμαι αν όλα τα παιδιά σε αυτή την ηλικία θέλουν συνεχώς παρέα για να κοιμηθούν και συνεχώς φωνάζουν τη μαμά ή το μπαμπά-αναλόγως ποιός τα κοιμίζει- κάτι το οποίο πρέπει να τους κόψουμε ή αν το δικό μας λόγω υιοθεσίας και μη απόλυτης ασφάλειας το ζητά. Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να κοπεί ίσως και με κλάμα.Στη δεύτερη όμως;

A: Σίγουρα η περίπτωση σας ειναι ιδιαίτερη γιατι έχετε υιοθετήσει πρόσφατα το αγοράκι σας. Παρόλ' αυτό υπάρχουν τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση.
 Νομίζω οτι είναι μικρός να κόψει τον μεσημεριανό ύπνο αλλά αυτό που θα μπορούσατε να κάνετε είναι να κοιμάται λίγο λιγότερο. Γιά να μην γκρινιάζει πολύ θα τον ξυπνάτε σταδιακά πιο νωρίς. Δηλαδή 5 λεπτά πριν τις 2 ώρες, μετά 10' και τελικά να τον αφήνετε να κοιμηθεί ας πούμε μετά απο μία εβδομάδα μιάμιση ώρα αντί για 2. Αυτό θα βοηθήσει να κοιμάται λίγο πιο νωρίς και πιό εύκολα το βράδυ. Βεβαίως δεν γίνεται από την μία ημέρα στην άλλη.
Συχνά υπάρχουν παιδιά που δεν κοιμούνται εύκολα το βράδυ, δεν είναι μόνο το δικό σας. Όμως η καλές συνήθειες γύρω από τον ύπνο ξεκινάνε σε πιό μικρή ηλικία οπότε εσείς θα πρέπει να τις αρχίσετε τώρα που σίγουρα θα είναι πιο εύκολο από αργότερα. Χρειάζεται υπομονή και σταθερότητα, δηλαδή κάθε βράδυ να κάνετε περίπου το ίδιο πράγμα. Γενικά αυτά που κάνετε είναι σωστά. Όμως δεν πειράζει να κλαίει και λίγο το παιδάκι σας,(θα τον βεβαιώνετε ότι τον αγαπάτε, ότι είσαστε στο διπλανό δωμάτιο και ότι τώρα είναι η ώρα του ύπνου.) Όχι βέβαια να σπαράζει στο κλάμα, γιατί τώρα το πιό σημαντικό είναι να νιώσει ασφάλεια και να δημιουργήσετε μια σχέση εμπιστοσύνης με το γιό σας. Δεν είναι εύκολο να φύγει απο το χώρο που είχε μάθει να ζει επί 2 χρόνια και να βρεθεί αλλού όπου όλα είναι καινούργια. Θέλει το χρόνο του.

Το θέμα του ύπνου συχνά ειναι περίπλοκο και δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις . Ελπίζω να έχετε βρει τον ρυθμό σας τον τελευταίο μήνα. Είμαι στη διάθεση σας για περισσότερη βοήθεια εάν το θέλετε.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

E: Γεια σας, Έχω διδυμα 19 μηνων και μιας εβδομάδας. Από την ημέρα που γεννήθηκαν η μία εκ των δύο ήταν πολύ ανεξάρτητο μωρό στο θέμα του ύπνου...

(και σε όλα τα υπόλοιπα καθώς μεγαλώνει). Οταν νύσταζε έπρεπε να την πάμε κατευθείαν στο κρεβατάκι της και να την αφήσουμε μόνη της και έτσι κοιμόταν μέχρι και πριν μια εβδομάδα πριν που έγινε 19 μηνών.Ποτέ δεν θέλησε κούνημα για να κοιμηθεί. Στους ίδιους ρυθμούς είχα μάθει και την αδερφή της (με λίγη προσπάθεια παραπάνω γιατί ήταν πιο δύσκολη)με αποτέλεσμα κάθε βράδυ να τις αφήνουμε στα κρεβάτια τους και να κοιμούνται μόνες τους μέσα σε 10 λεπτά. Δεν κλαίγανε, δεν φωνάζανε. Ξαφνικά όμως αυτή που 19 μήνες τώρα κοιμάται ολομόναχη, εδώ και μία εβδομάδα έχει αλλάξει εντελώς. Αρνείται να πάρει την πιπίλα της, αρνείται να πιει το βραδινό της γάλα στο μπιμπερο (ενώ το ρπωί το πίνει) και το κυριότερο απ' όλα αρνείται να κάτσει στην κούνια της για να κοιμηθεί. Ενω νυστάζει, ουρλιάζει και προσπαθεί να βγει (μέχρι που σήμερα έπεσε από το κρεβάτι της). Δοκίμασα να ξαπλώνω στο πάτωμα δίπλα της και να της κρατάω το χεράκι, αλλά και αυτό δεν την ηρεμεί αμέσως. Κοιμάται καθιστή και κλαίει μέσα στο κρεβάτι της μέχρι και μία ώρα. Η όλη κατάσταση μας οδηγεί σε τρέλα όπως καταλαβένεται. Ποτέ δεν περιμέναμε τέτοια αντίδραση στον ύπνο από αυτό το παιδί. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν θέλει πιπίλα στα καλά καθούμενα και γιατί δεν κοιμάται όπως μέχρι τώρα. Απλά να σημειώσω ότι έχει βγάλει όλα της τα δόντια εδώ και καιρό, οπότε δεν νομίζω πως τίθεται τέτοιο θέμα.
Περιμένουμε με ανυπομονησία την γνώμη σας.

Α: Αγαπητή Νάντια, το παιδί φαίνεται να ζητάει επίμονα την προσοχή σας, επομένως υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που το κάνει αυτό. Μπορώ να κάνω δύο υποθέσεις προς διερεύνηση... Είτε έγινε κάτι τη νύχτα στο δωμάτιό της που την τρόμαξε (ίσως και όνειρο ακόμα), είτε αλλάξατε κάτι σε σχέση με την προσοχή που δείχνετε στην αδελφή της. Μήπως αισθάνεται οτι την προσέχετε λιγότερο; Συνήθως τα εύκολα παιδιά που είναι ανεξάρτητα δεν έχουν την προσοχή των γονιών τους, οι οποίοι καθώς δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το παιδί, δεν ανησυχούν. Το παιδί μπορεί και να το εισπράττει αυτό αρνητικά και να σας εκφράζει έτσι την ανάγκη της να είστε περισσότερο κοντά της. Προσπαθείστε να καταλάβετε τι θέλει...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:Γειά σας, ονομάζομαι Ζαφειρούλα, έχω μια κόρη 27 μηνών και έχουμε πρόβλημα με τον ύπνο. Από μωρό είχε κολικούς και συνέχεια την κοιμίζαμε στην αγκαλιά μας.

Μετά τον 4ο μήνα η κόρη μου ήθελε κούνημα στο καρότσι για να κοιμηθεί. Δεν κοιμόταν στο κρεβάτι της. Μόνο το βράδυ, μετά από κούνημα στο καρότσι, σιγά - σιγά την έβαλα στο κρεβάτι της και την κουνούσα εκεί. Μετά σταμάτησα και καθόμουν στο κρεβάτι. Τώρα έχει ένα χρόνο που ξαπλώνω δίπλα της να κάνω πως κοιμάμαι για να κοιμηθεί. Βγαίνω από το δωμάτιο της και ουρλιάζει. Καλεί και δεν σταματάει. Δοκίμασα παραμύθια, τραγουδάκια, τίποτααααααα. Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να την αφήνω στο κρεβάτι της και να κοιμάται. Όχι να περιμένω 2 ώρες, πότε θα αποφασίσει να κοιμηθεί. Έχει τρομερή ενέργεια. Δεν κουράζεται με τίποτα και δεν νοιστάζει ποτέ. Χρειάζομαι βοήθεια.

geia sas onomazome zafeiroula exo mia kori 27 minon kai exoume provlima me ton ipno. apo moro eixe kolikous kai sinexeia tin koimizame stin agkalia mas meta ton 4 mina i kori mou ithele kounima sto karotsi gia na koimithei den koimotan sto krevati tis mono to vradi meta apo kounima sto karotsi siga siga tin evala sto krevati tis kai tin kounousa ekei meta stamatisa kai kathomoun sto krevati tora exei ena xrono pou ksaplono dipla tis na kano pos koimame gia na koimithei.vgaino apo to domatio kai ourliazei kalei kai den stamataei dokimasa paramithia tragoudakia tipotaaaaaaa.den antexo allo.thelo na tin afino sto krevati tis kai na koimate oxi na perimeno 2 ores pote tha apofasisei na koimithei.exei tromeri energeia den kourazete me tipota kai den nistazei pote,xreiazome voitheia


A: Αγαπητή φίλη, αλλάξτε λίγο το πρόγραμμα της μικρής. Μην την βάζετε για ύπνο πριν νυστάξει. Ας κοιμηθεί λίγο αργότερα. Ο ύπνος της σας έχει γίνει εφιάλτης και ο δικός σας εκνευρισμός δίπλα της δεν την αφήνει να ησυχάσει. Χαλαρώστε λίγο ώστε ο ύπνος να ξαναγίνει χαλάρωση και ανάγκη για σας και το παιδί σας. Και δεν πειράζει αν δεν ακολουθήσετε το "σωστό πλάνο ύπνου" για λίγο καιρό. πρέπει η διαδικασία αυτή να πάψει να αποτελεί διαπραγμάτευση μεταξύ σας.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα σας, Έχω μια μπουμπου 6 μηνών. Mεχρι πριν 2 εβδομάδες το βραδυ κοιμοταν κανονικα και ξυπνουσε ισως μια φορα και την θηλαζα... εδω και 2 εβδομαδες μολις την βαζω να κοιμηθει μετα απο 30 λεπτα ξυπναει και κλαιει ...

και κοιμαται στην αγκαλια μου , οταν την αφηνω ενω εχει κοιμηθει παλι θα ξυπνησει .... γιατι το κανει αυτο δεν την ειχα μαθει ετσι. Δοντια δεν εχουμε βγαλει ακομα , μπορει να αισθανεται ανασφαλεια? Δεν την εχω μαθει να κοιμαται στην κρεαβατοκαμαρα αλλα μονο στο δωματιο της , και της 2 εβδομαδες κοιμαμαι μαζι της στο κρεββατι της για μια ωρα περιπου και μετα θα κοιμηθει. Ευχαριστω πολυ.

A: Αγαπητή Γιωργία, τα μωράκια σ'αυτήν την ηλικία χρειάζονται τη σωματική επαφή με τη μητέρα για να νιώθουν ασφάλεια. Πολύ καλά κάνεις και την παίρνεις αγκαλιά μέχρι να κοιμηθεί. Μπορεί να έχει πονάκια στην κοιλιά ή στα ούλα ακόμα πολύ πριν βγάλει τα δοντάκια. Γενικά η συμβουλή μου είναι να αφουγγράζεσαι τις ανάγκες του μωρού και να μην φοβάσαι να βγεις από το πρόγραμμα για λίγο, αν αισθάνεσαι οτι αυτό χρειάζεται η μικρή σου.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) απο Δευτέρα έως Τετάρτη κοιμάται στην μητέρα μου... την Πέμπτη και Παρασκευή το παιδί κοιμάται στο δωματιό του... εκεί που κοιμάται ξυπνάει το βράδυ και κλαίει πολύ... (14 μηνών)

Καλησπέρα σας, έχω ένα κοριτσάκι 14 μηνών. Τον τελευταίο καιρό εχω καταλάβει το εξής: το παιδί απο Δευτέρα έως Τετάρτη κοιμάται στην μητέρα μου... που εκεί έχει το κρεβάτι της αλλά σε ένα δωμάτιο είμαστε και εγώ και η αδελφή μου, την Πέμπτη και Παρασκευή το παιδί κοιμάται στο δωματιό του (στο σπίτι μας). Τον τελευταίο καιρό λοιπόν εκεί που κοιμάται ξυπνάει το βράδυ και κλαίει πολύ...όταν με βλέπει μου απλώνει τα χέρακι και θέλει να την πάρω αγκαλιά, μετα ηρεμεί. Τις τελευταίες μέρες δεν κοιμάται, και όταν την βάζω στο κρεβάτι μας κοιμάται μια χαρά... τι μπορεί να φταίει;

Α: Αγαπητή Εύα, δεν είναι πολύ ξεκάθαρο πώς κοιμάστε στο σπίτι της μητέρας σου, ούτε στο δικό σου. Δεν μπορώ λοιπόν με τις πληροφορίες που μου έδωσες να εντοπίσω τι μπορεί να φταίει. Σίγουρα πάντως όσο μεγαλώνει το παιδί θα πρέπει να έχει ένα σταθερό περιβάλλον και μέρος όπου θα κοιμάται. Γιατί υπάρχει αυτή η αλλαγή σπιτιού κάθε εβδομάδα; Αν μπορείς, άλλαξέ το...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γεια σας έχω ένα γιο 4 ετών. πριν 10 μήνες ξυπνάγε τα βραδια κ έκλαιγε ασταμάτητα. ούρλιαζε κ ήταν σαν να μην καταλάβαινε τίποτα ...

κ ενώ ήμουν εκεί δίπλα του εξακολουθούσε να με ζητάει κ να λέει ακαταλαβίστικα. δεν εργαζόμουν κ το μεγάλωμα του ήταν δική μας δουλειά. μετά απο7 μήνες σταματησε να το κάνει. έχει τώρα 10 μέρες που έχει αρχίσει τα ίδια. δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει. δεν έχει αλλάξει κάτι. περνάνε παρά πολλές ώρες μαζί πάμε καθημερινά βόλτες. είναι όλη μέρα μέσα στην γκρίνια κ στο κλάμα. η αλήθεια είναι ότι είναι μαμακιάς. δεν έχει πρόβλημα να πάει κάπου ομως χωρίς Εμένα. τι να κάνω? τι φταίει?

Α: Αγαπητή Σοφία, κατά πάσα πιθανότητα ο γιος σου έχει άγχος και πιθανόν να το εκφράζει με εφιάλτες τα βράδια. Αλλά η περιγραφή σου δεν μας δίνει αρκετά στοιχεία για να καταλάβουμε το λόγο...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: ο γιος μου 3,5 χρονων εκοψε την πανα το καλοκαιρι. τον σεπτεμβριο πηγε παιδικο σταθμό και μετα απο λιγο καιρο αρχισε να σφιγγεται και να κραταει τα κακα του και μου λεει τα βαζει μεσα ...

με αποτελεσμα να κανει καμμια δεκαρια φορες απο ενα μικρο κομματακι. τον σταματησα απο τον παιδικο σταθμο. ποτε θα διορθωθει και πως αυτο το προβλημα?  υπάρχει αναγκη να ξαναπαει σταθμο. μηπως το χειροτερεψω ετσι?

A: Αγαπητή αναγνώστρια, πολλά παιδιά πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό για πρώτη φορά και νιώθοντας οτι αποχωρίζονται τους γονείς τους, αισθάνονται μεγάλη αγωνία. Συμβαίνει αρκετές φορές να αντιδρούν παράξενα. και να "πισωγυρίζουν" στην ανάπτυξή τους. Με τον τρόπο αυτό, αποφεύγοντας να μεγαλώσουν, πετυχαίνουν την επιστροφή στο σπίτι. Πρίν όμως οδηγηθούμε σε λάθος συμπεράσματα, θα έπρεπε νομίζω να διερευνήσετε τι έγινε στον παιδικό σταθμό που μπορεί να φόβισε το παιδί. Αλλα ακόμα κι αν δεν συνέβη κάποιο γεγονός, μιλήστε με το παιδί σας για να δείτε μήπως είναι κάτι απλό, π.χ. φοβάται να κάνει τα κακά του στην άγνωστη τουαλέτα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) δυστυχώς παρουσιάζει δυσκοιλιότητα... δεν πηγαίνει στην τουαλέτα γιατί φοβάται, τα κάνει στο βρακάκι της, είναι νευρική, φωνάζει... Δεν ξέρω πώς να το χειριστώ (3,5 ετών)

Γεια σας, έχω μία κόρη 3.5 χρονών που δυστυχώς παρουσιάζει δυσκοιλιότητα και μετά από υπόδειξη παιδογαστρεντερολόγου έχουμε ξεκινήσει εδώ και 10 μέρες θεραπευτική αγωγή. Είναι ένα κοριτσάκι ιδιαίτερα ενεργητικό, έξυπνο, ετοιμόλογο,  με έντονη προσωπικότητα, συνεργάσιμο και γενικά δεν αντιμετώπιζα κανένα πρόβλημα. Είχε βγάλει τις πάνες σχετικά εύκολα, ξεκίνησε αυτή τη χρονιά το σχολείο με αρκετά καλή συμπεριφορά. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό έχει αλλάξει συμπεριφορά: δεν πηγαίνει στην τουαλέτα γιατί φοβάται, τα κάνει στο βρακάκι της, είναι νευρική, φωνάζει, δεν είναι υπάκουη, είναι με τις με τις μέρες της  στο σχολείο, είναι απρόβλεπτη. Δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Κάποιες φορές τη μαλώνω, κάποιες όχι. Της λέω παραμύθια με διδακτικό περιεχόμενο, αλλά ότι και αν κάνω δεν πηγαίνει στην τουαλέτα με αποτέλεσμα να τα συγκρατεί και να οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο. Τι να κάνω;

A: Αγαπητέ Ανδρέα, είναι φανερό οτι το παιδί βιώνει άγχος που πιθανόν έχει να κάνει με το σχολείο. Η αλλαγή αυτή την έχει αγχώσει και την κάνει να "παλινδρομεί" σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας. Δείξε κατανόηση και μην την μαλώνεις. Πες της οτι αυτό που συμβαίνει είναι περαστικό και δεν χρειάζεται να στενοχωριέται, καθώς είσαι σίγουρος πως θα το ξεπεράσει. Διερεύνησε επίσης αν έχει συμβεί κάτι στο σχολείο που να την φόβισε. Το παιδί χρειάζεται χρόνο και κατανόηση για να επανέλθει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γεια σας, θα ήθελα να σας συμβουλευτώ για την κορούλα μου. Είναι 17 μηνών και φοβάται να περπατήσει μόνη της.

Θέλει συνεχώς να κρατάει το χέρι κάποιου μεγάλου. Όταν λίγο χτυπήσει έστω και ελάχιστα, βάζει παραπονιάρικα τα κλάματα. Επίσης, δεν της αρέσει καθόλου να παίζει μόνη της και γενικά θέλει συνέχεια κάποιος να ασχολείται μαζί της. Υπάρχει κάποιος τρόπος να την βοηθήσουμε να γίνει πιο ανεξάρτητη; Πρέπει να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας και με ποιο τρόπο; Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Α: Κάποια μωρά είναι πιο διστακτικά να περπατήσουν μονά τους. Κάντε υπομονή. Να την ενθαρρύνετε με διαφόρους τρόπους.

Μήπως έχει φοβηθεί από κάτι; Μήπως κάποιος γονιός ή οι γιαγιάδες, οι παππούδες είναι υπέρ-προστατευτικοί μαζί της ; Τα παιδιά αισθάνονται τους φόβους των άλλων χωρίς να λέγονται.
Η κόρη σας είναι σε μια ηλικία που  δεν παίζει για πολυ ώρα μόνη της. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία θέλουν παρέα. Προσπαθήστε να βρείτε κάποια απασχόληση που να κεντρίζει το ενδιαφέρον της. Όταν μαγειρεύετε πάρτε την κοντά σας και δώστε της σκευή στην κουζίνα, πλαστικά μπολ κτλ να παίζει . 
Μην βιαστείτε να γίνει ανεξάρτητη. Θα έρθει πολυ γρήγορα αυτή η στιγμή. Χαρείτε την όπως είναι και απλώς προσπαθήστε με διακριτικό τρόπο να την ενθαρρύνετε να κάνει κάποια πραγματάκια  μονή της.π.χ. όπως να τρώει με το κουταλάκι το φαγητό της. Ή να συμμετέχει στο ντύσιμο της.  Θα δείτε σε περίπου 6 μήνες θα το ζητεί από μονή της να είναι ανεξάρτητη και θα νοσταλγήσετε αυτή την άλικα.
Μελετήσετε  την δική σας συμπεριφορά (μήπως από πιο μικρή την φοβίζατε με την συμπεριφορά σας) ας πούμε να μην απομακρύνετε από σας ή δεν την ενθαρρύνατε να περπατήσει όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή. 
Ανάλογα τι ζητάτε από το παιδί ανταποκρίνεται.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

E:(απόσπασμα:) Του δείξαμε του μιλήσαμε και άρχισε να σκουπίζεται με χαρτί τουαλέτας. Μετά απο λίγες μέρες παρατηρήσαμε ότι άρχισε να λερώνεται πολύ, σε σημείο που κάποιες φορές να είναι εμφανές και εξωτερικά (8 χρονών)

Καλησπέρα σας. Έχουμε ένα αγοράκι 8 χρονών και ένα κοριτσάκι 2,5 χρονών. Από το καλοκαίρι (Ιούνιος) ο γιός μας αντιμετωπίζει το εξής πρόβλημα: Όταν πήγαινε τουαλέτα σκουπιζόταν με μωρομάντηλα και κάποια στιγμή αποφασίσαμε εγώ και η γυναίκα μου να του μάθουμε να σκουπίζεται με χαρτί τουαλέτας. Του δείξαμε του μιλήσαμε και άρχισε να σκουπίζεται με χαρτί τουαλέτας. Μετά απο λίγες μέρες παρατηρήσαμε ότι άρχισε να λερώνεται πολύ ...}σε σημείο που κάποιες φορές να είναι εμφανές και εξωτερικά. (Εδώ παρατηρήσαμε ότι δεν πήγαινε τουαλέτα επειδή δεν ήθελε να αφήσει το παιχνίδι, αλλά αυτό είναι η δικιά μας εκτίμηση επειδή τον βλέπαμε να σφίγγεται). Του μιλήσαμε πάλι, του δείξαμε ξανά αλλά αποτέλεσμα δεν είδαμε. Επίσης κάποια μέρα ζορίστηκε πολύ κάνοντας τα κακά του και πόνεσε και παρατηρήσαμε ότι τώρα πηγαίνει τουαλέτα μπορεί και 5 φορές την ημέρα κάνοντας πολύ λίγο κάθε φορά και λερώνεται πάλι. Του μιλήσαμε, του ξαναμιλήσαμε ,του ξαναδείξαμε, του δώσαμε πάλι τα μωρομάντηλα του, του ξαναδείξαμε πως να σκουπίζεται σωστά, του είπαμε πολλές φορές ότι τα κακά πρέπει να βγαίνουν μόνα τους και όχι με το ζόρι, αλλά η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη.

Πολλές φορές λερώνεται και στα χέρια και επίσης βάζει τα χέρια του πίσω (μάλλον για να μην έρχεται σε επαφή το λερωμένο εσώρουχο με τον ποπό του).
Σήμερα μας ήρθε απο τα Αγγλικά του πάλι λερωμένος και πίσω αλλά και στα χέρια του και εχθές απο το σχολείο του. Είμαστε σε απόγνωση,δεν ξέρουμε τι να κάνουμε πλέον και που να απευθυνθούμε. Σας ευχαριστούμε πολύ.

Α: Αγαπητοί γονείς, το παιδί φαίνεται να περνάει μιά φάση με τον έλεγχο των σφιγκτήρων του που είναι σημαντικό να ξεπεραστεί. Αυτό που είναι περίεργο είναι το πώς ξεκίνησε αυτή η φάση. Μήπως το παιδί δεν είχε ελέγξει απολύτως το θέμα αυτό και απλά δεν το είχατε αντιληφθεί;

Η συμβουλή μου είναι να μιλήσετε καταρχήν με τον παιδίατρό του για να αποκλείσετε την περίπτωση να υπάρχει κάτι παθολογικό. Υπάρχουν επίσης εναλλακτικοί τρόποι να βοηθηθεί το παιδί, όπως ο βελονισμός. Σε κάθε περίπτωση να θυμάστε πως στο παιδί αυτό το θέμα  δημιουργεί μεγάλο άγχος και ντροπή και πρέπει να το χειριστείτε με λεπτότητα και αγάπη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα. Ο γιος μου είναι 9 μηνών και κάθε βράδυ θέλει να κοιμάται μαζί μου. Ταυτόχρονα θέλει να θηλάζει όλο το βράδυ. Όταν τον βάλω στο κρεβάτι του ενώ έχει αποκοιμηθεί ξυπνάει και κλαίει.

Τον ξαναπαίρνω στο κρεβάτι μαζί μου και αυτό γινεται καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας. Ενώ κοιμάται μαζί μου ξυπνάει γιατί θελει να θηλάσει. Πιπίλα δεν ήθελε απο νεογέννητο.

Α: Είναι πολύ απλό.  Ο γιός σας έχει συνηθίσει στο να τον θηλάζεται και να τον παίρνεται στο κρεββάτι σας. Η μόνη λύση είναι να πάρετε μια βαθιά ανάσα και να πάρετε την απόφαση να του βάλετε όρια. Δηλαδή να  μην τον θηλάζεται στη διάρκαια της νύχτας. Μπορείτε να τον θηλάζεται ας πούμε μόνο μια φορά. Είναι δύσκολο αλλά τα μωρά μαθαίνουν γρήγορα εαν καταλάβουν οτι οι γονείς είναι σοβαροί σε αυτό που κάνουν. Προσπαθείστε να του δώσετε ένα ζωάκι ή καλύτερα κάτι που να μυρίζει από εσας. Ένα δικό σας νυχτικό ή μπλουζάκι. Θα πρέπει να ξέρετε οτι θα κλάψει και θα πρέπει να τον καθησυχάζετε.  Να του λέτε οτι τον αγάπατε και είσαστε κοντά του. Δεν πρέπει να αισθανθεί οτι τον εγκαταλείπετε. Πρέπει να σας έχει εμπιστοσύνη και να αισθανθεί σιγουριά. Η αλλαγή της συμπεριφοράς θέλει χρόνο και πρέπει να έχετε υπομονή. Θα τον βάζεται στο κρεββάτι του. Όταν κλαίει θα τον αφήνετε για λίγο και μετά θα πηγαίνετε στο δωμάτιο του να τον χαιδεύετε... να του λέτε οτι είσαστε στο διπλανό δωμάτιο, οτι τον αγάπατε, οτι απλώς πρέπει να κοιμηθεί. Και ξανά και ξανά.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Ε: Έχω μια κορη 3 χρονων και ενα γιο 2 χρονων. Η κορη μου εχει προβλημα με τον υπνο, ξυπναει και θελει να ερχετε στο κρεβατι μας να κοιματε.

Εχω προσπαθησει πολλες φορες να την ξανακοιμησω στο κρεβατι της αλλα κλαιει και τσιριζει και ξυπναει και τον αδελφο της με αποτελεσμα ολη νυχτα να ειμαστε ολοι ξυπνιοι. Απο κουραση και μονο την βαζω στο κρεβατι μου γιατι  δεν αντεχω τοσο ξενυχτη. Πως να το χειριστω?

Α: Αγαπητή Στέλλα, θα σας κάνω κάποιες ερωτήσεις. Πιστεύω οτι οι απαντήσεις θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι συμβαίνει: Έχετε  σκεφθεί  γιατί η κόρη σας κλαίει και δεν θέλει να κοιμηθεί μόνη της στο κρεβάτι της; Από πότε το κάνει αυτό; Μήπως κάτι έχει συμβεί που έχει αναστατώσει το παιδί, ίσως κάποια αλλαγή στην ζωή του (π.χ. παιδικός σταθμός). Μπορεί να έχει σχέση με τη γέννηση του αδελφού της; Δουλεύετε πολύ και δεν σας βλέπει; Θέλει να τραβήξει την προσοχή σας γιατί δεν έχει το χρόνο που θα ήθελε μαζί σας λόγο μικρότερου αδελφού; Κάλο είναι να ψάχνουμε την αιτία κάποιας συμπεριφοράς. Συχνά κάτι υπάρχει άλλα δεν το βλέπουμε.  Έχει κάποιο αγαπημένο κουκλάκι ή ζωάκι να παίρνει μαζί της στο κρεβάτι;
Είναι σε μια ηλικία που μπορείτε να της μιλήσετε. Καταλαβαίνει πολλά πράγματα.  Προσπαθήσετε να καταλάβετε γιατί θέλει να έρχεται στο κρεβάτι σας. Δώστε της κάποιο κίνητρο να θέλει να μείνει στο δικό της. Δώστε της κάποια καινούργια παιχνίδια να έχει μαζί της στο κρεβάτι ή κάποια χαρούμενα σεντόνια. Πείτε της πολύ ξεκάθαρα ότι ο καθένας έχει το κρεβάτι του και ότι την αγαπάτε πολύ και ότι είστε στο διπλανό δωμάτιο (για να αισθάνεται σιγουριά και όχι απόρριψη) αλλά ότι πρέπει να μένει στο κρεβάτι. Εάν κλαίει θα πηγαίνετε μέσα μετά από λίγο και θα της δείχνετε ότι είστε εκεί, άλλα δεν θα την παίρνετε στο δωμάτιο σας.  Θα πρέπει να επιμείνετε λιγάκι αφού έχετε απαντήσει αυτά που σας ρώτησα. Είναι πρόβλημα με το αδελφάκι άλλα θα μάθει και αυτό να κοιμάται με το κλάμα της αδελφής του. Καλή συνέχεια.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Ε: Καλησπέρα σας, έχω δίδυμα αγόρι και κορίτσι δύο ετών και κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο. Την ώρα που πάνε για ύπνο «μιλάνε» μεταξύ τους ...

και συνήθως όταν το ένα νυστάζει το άλλο δεν μπορεί να κοιμηθεί. θέλω να τα τους φτιάξω χωριστά δωμάτια, πιστεύεται ότι είναι η κατάλληλη ηλικία για αυτό; τι μπορώ να κάνω για να αντιμετωπίσω  την γκρίνια που με περιμένει; και κάτι ακόμα.  Τα παιδάκια παίζουν συνέχισα μαζί, το αγόρι ζηλεύει οτιδήποτε παίρνει στα χεριά του το κοριτσάκι και της το παίρνει.  Για τα «κοριτσίστικα παιχνίδια» ανησυχώ περισσότερο, τα παίρνω και του εξηγώ ότι είναι για κορίτσια  και να παίζει με τα δικά του παιχνίδια; Θα ήθελα μια συμβουλή και για αυτό… Σας ευχαριστώ.

Α: Αγαπητή Χρυσούλα, θα πρέπει να σκεφτείτε γιατί σας ενοχλεί το οτι τα παιδιά μιλούν μεταξύ τους το βράδυ. Είναι επειδή σας κουράζει; Πώς το αντιμετωπίζετε μέχρι τώρα; Θα ήθελα να μου δώσετε περισσότερες πληροφορίες για να μπορέσω να σας βοηθήσω. Όσο για τα "κοριτσίστικα παιχνίδια", δεν πρέπει να ανησυχείτε. Τα παιδιά σ' αυτήν την ηλικία αποκτούν ταυτότητα φύλου, αλλά το ρόλο τους σε σχέση με το φύλο τους τον μαθαίνουν πολύ αργότερα, γύρω στα 6 που αρχίζουν να πηγαίνουν στο σχολείο. Καλό θα ήταν να διδάξετε στο αγόρι σας πως να μοιράζεται τα παιχνίδια με την αδελφή του και πως να σέβεται το δικό της χρόνο παιχνιδιού.. Αυτό είναι πιό σημαντικό θέμα. Ελπίζω να σας βοηθήσαμε.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: (απόσπασμα:) Έχουμε πάρει ειδικό καθισματάκι για να είναι πιο άνετα ο μικρός, αλλά δεν δέχεται να κάτσει ούτε στη λεκάνη και κάνει ελάχιστα κακά αρκετές φορές την ημέρα ίσα που να λερώνει το βρακάκι του.

Γεια σας αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα με τον 5 ετών γιο μας, όπου μέχρι και πριν λίγες μέρες έκανε κακά στο γιογιό. Αποφασίσαμε με τη σύζυγο μου να το σταματήσουμε αυτό. Μιλήσαμε στο μικρο και είπαμε ότι δεν θα πρέπει να κάνει πλέον κακά στο γιογιό άλλα στην τουαλέτα. Έχουμε πάρει ειδικό καθισματάκι για να είναι πιο άνετα ο μικρός, αλλά δεν δέχεται να κάτσει ούτε στη λεκάνη και κάνει ελάχιστα κακά αρκετές φορές την ημέρα ίσα που να λερώνει το βρακάκι του.  Μας είπε ότι φοβάται, δεν θέλει, δεν του αρέσει και διάφορες δικαιολογίες. Του μιλήσαμε, του εξηγήσαμε ήρεμα αλλά και πάλι συνέχισε. Αναγκαστήκαμε να τον μαλώσουμε και πάλι συνεχίζει. Να σας ενημερώσω ότι από 2 ετών πηγαίνει στην τουαλέτα για τσίσα χωρίς κανένα πρόβλημα και επίσης ότι από 2 ετών έχει μάθει χωρίς πάνα να κοιμάται τα βράδια χωρίς να έχουμε πρόβλημα.

Α: Αγαπητέ Ηλία. Θα χρειαστεί να οπλιστείτε με λίγη υπομονή για να λύσετε αυτό το θέμα που αυτή τη στιγμή σας ταλαιπωρεί. Πολλές φορές τα παιδιά έχουν τους δικούς τους λόγους που επιμένουν σε κάποιες συμπεριφορές. Λόγους που εμείς δεν μπορούμε να τους φανταστούμε. Μπορεί για παράδειγμα να έχει ακούσει τυχαία στην τηλεόραση οτι από τη λεκάνη βγαίνουν κατσαρίδες ή ποντίκια. Το γεγονός οτι όταν κάνει κακά δεν μπορεί να κοιτάξει τη λεκάνη, η οποία λεκάνη δεν έχει πάτο (ενώ το γιογιό έχει!) μπορεί να του δημιουργεί φόβο. Όταν κάνει τα τσίσα του έχει έλεγχο της λεκάνης γιατί βλέπει μέσα. Η εξήγηση αυτής της συμπεριφοράς μπορεί να είναι τόσο απλή. Μην του θυμώνετε, μην τον μαλώνετε. Το παιδί κάτι φοβάται. Μιλήστε του για να ανακαλύψετε τι είναι αυτό ώστε να μπορέσετε να τον καθησυχάσετε. Δώστε του χρόνο να το σκεφτεί και να ξεφοβηθεί.Η λύση σίγουρα θα βρεθεί.
(Καμμιά φορά η περιγραφή των φόβων που είχαμε εμείς ως παιδιά μπορεί να είναι λυτρωτική για τα παιδιά μας).

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα σας! Εχω ένα μωράκι μόλις 24 ημερών και θα ήθελα να ρωτήσω γιατί τα βράδυα προτιμά να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου ...

και όχι στην κούνια του. Συγκεκριμένα, αμέσως μόλις μπει στο κρεβατάκι του αρχίζει να κλαίει. Μήπως έχει να κάνει με τους κολικούς; Σας ευχαριστώ. 

A: Αγαπητή Βασιλική, η αντίδραση του βρέφους είναι απολύτως φυσιολογική. Το μωράκι ζει ακόμη σε "συμβιωτική" κατάσταση με τη μαμά του, όπως όταν ήταν μέσα στη μήτρα. Η ζεστασιά του σώματός της, ο χτύπος της καρδιάς της και η μυρωδιά της, το κάνουν να νοιώθει ασφάλεια. Μην το βάζεις στην κούνια του αν δεν έχει κοιμηθεί βαθιά, και όταν το βάζεις, φρόντισε να το έχεις "περιορισμένο" σε μικρό χώρο (βάζοντας πχ κουβέρτες) για να νοιώθει οτι είναι μέσα σε αγκαλιά. Για τους κολικούς... δεν ξέρω να σου πω. Πάντως, το μωράκι είναι πολύ μικρό για να αυτονομηθεί! Μην ανησυχείς... θα κοιμηθεί μόνο του αργότερα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: Καλησπέρα σας, ο γιός μου είναι 23 μηνών και θα ήθελα να μάθω πως θα μπορέσω να του μάθω να κοιμάται μόνος του!

Μέχρι τώρα τον κοίμιζα στην αγκαλιά μου καθιστή στο κρεβάτι και μόλις τον έπαιρνε ο ύπνος τον έβαζα στην κούνια του! Τώρα όμως είμαι έγκυος και με δυσκολεύει! Υπάρχει τρόπος να τον πείσω να κοιμηθεί μόνος του στην κούνια ή είμαι καταδικασμένη;; Σημειωτέον, δεν ακούει παραμύθια! ευχαριστώ για το χρόνο σας εκ των προτέρων.

Α: Αγαπητή Γιώτα, οπλιστείτε με υπομονή και πάρτε το απόφαση οτι είναι στο χέρι σας και όχι στου παιδιού σας ο τρόπος που θα κοιμηθεί. Μέχρι τώρα έχει συνηθίσει έναν τρόπο και δεν θα είναι εύκολο να τον "πείσετε" να δεχτεί κάτι άλλο. Εσείς όμως είστε ο γονιός και το παιδί αναγκαστικά θα πρέπει να μάθει να προσαρμόζεται και στις δικές σας ανάγκες. Νομίζω οτι περισσότερο σας προβληματίζει η πιθανή άσχημη αντίδραση που θα συναντήσετε, παρά το οτι δεν ξέρετε πώς να το κάνετε! Το παιδί σας έτσι θα μάθει να δέχεται τις αλλαγές και να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα, κάτι εντελώς απαραίτητο για τη ζωή του. Καλή δύναμη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: (απόσπασμα:) Η κόρη μου είναι 2,5 χρονών και στους 25 μήνες έμαθε τη τουαλέτα. Ξαφνικά πρίν από 1 μήνα περίπου αρχισε να λερωνεται πάλι...

Γειά σας. Η κόρη μου είναι 2,5 χρονών και στους 25 μήνες έμαθε τη τουαλέτα, μόνο στο μεσημεριανό και βραδυνό ύπνο χρησιμοποιούσαμε πάνα. Ξαφνικά πρίν από 1 μήνα περίπου αρχισε να λερωνεται πάλι μέχρι που δεν μου έλεγε τίποτα και τα έκανε πάνω της. Τις πρώτες μέρες αντέδρασα, κακώς βέβαια, αλλά μετά αποφάσισα να της βάζω την πάνα όλη μέρα και να μην ασχολούμε με το θέμα μόνο αν μου ζητήσει να πάει τουαλέτα. Να αναφέρω ότι όταν κόψαμε την πάνα η δεύτερή μου κόρη ήταν 2 μηνών και σκέφτομαι ότι ξαναγύρισε στη πάνα λόγο του μωρού, αλλά αν είναι αυτός ο λόγος που ξαναγύρισε στη πάνα έπρεπε να περάσουν τόσοι μήνες για να αντιδράσει; Ευχαριστώ.

Α: Aγαπητή Ρένα, καταρχήν καλή χρονιά με υγεία και χωρίς άγχος. Πρέπει να σου πω οτι οι παρατηρήσεις σου είναι πολύ εύστοχες. Είναι πιθανό η κόρη σου να αισθάνθηκε οτι αν δεν ασχολείσαι με την πάνα της δεν θα έχει τόση προσοχή όση το μωρό. Μην της θυμώνεις. Πρέπει να δείχνουμε πολύ υπομονή όταν τα παιδιά πισωγυρίζουν. Άλλωστε είναι ακόμα πολύ μικρή. Ο καλύτερος τρόπος είναι να αγνοησεις το θέμα και να ξαναπροσπαθήσεις το καλοκαίρι. Στο μεταξύ, δείχνε της πόσο περήφανη είσαι όταν καταφέρνει πράγματα (άσχετα με την τουαλέτα)που δείχνουν οτι έχει μεγαλώσει και είναι πιά "μεγάλη κοπέλα". Αυτό θα την ενθαρύνει να διαφοροποιηθεί από το μωρό. Καλή επιτυχία!

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: Μπορώ να έχω τις συμβουλές σου για τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσω για να κόψω την πάνα στον δίχρονο γιο μου? Ευχαριστω.

Α: Με αφορμή την ερώτηση σου Χρυσούλα, γράψαμε το άρθρο "Εκπαίδευση Τουαλέτας". Εκεί μπορείς να βρεις την απάντηση. Σε ευχαριστούμε για την ιδέα.

Απαντά: Τόνια Χανιώτη

Ε: Καλησπέρα, Ο γιός μου είναι 4 ½ ετών και θέλει ακόμα γιογιό.Τι μπορω να κάνω ?

Α: Ο γιός σας είναι ήδη στην ηλικία που μπορεί άνετα  να χρησιμοποιήσει την τουλέτα και όχι το γιογιό. Ίσως θα έπρεπε να τον εμψυχώσετε και να μπορέσετε να συνειδητοποιήσετε οτι δεν είναι πιά το "μωράκι σας". Συμβουλευτείτε και τον παιδίατρο σας.

Απαντά: Κατερίνα Θωμοπούλου, Βρεφονηπιαγωγός

Ε: O γιός μου είναι 3 ετών έχουμε κόψει την πάνα απο τον Μάιο και απο την πρώτη μέρα δεν έχει βραχεί όμως σχεδόν καθημερινά λερώνει πολλές φορές με κακά το ...

βρακάκι του εχω δοκιμάσει όλους τους τρόπους χωρίς αποτέλεσμα. Οση ώρα και αν τον αφήσω στο γιογιο ή στη λεκάνη δεν κάνει τίποτα και μόλις παίξει λίγο λερώνεται. Έχω αγοράσει κάθε είδους γιογιο ή καπάκι για τη λεκάνη και πάλι τίποτα. Τί πρέπει να κάνω σε λίγο θα αρχίσουμε παιδικό σταθμό και δεν θα τον κρατήσουνε.

Α: Αγαπητή Γιώτα. Καταρχήν σε προτρέπω να συζητήσεις το θέμα σου με τον παιδίατρο και να σιγουρευτείς οτι δεν υπάρχει παθολογικός λόγος που το παιδί δεν συγκρατεί τα κακά του. Θα μπορούσε να είναι μια ανωριμότητα των σφικτήρων και να χρειάζεται χρόνο ή κάποια αγωγή. Αν αποκλειστεί η παθολογική αιτιολογία, μετά το ξανασυζητάμε.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: θηλαζω την 14 μηνων κορη μου αρκετα συχνα μεσα στην ημερα. Ειναι κακοφαγη και επιλεκτικη στα φαγητα της εκτος και αν ειναι για γλυκο. Ο αντρας μου επιμενει...

πως φταει ο θηλασμος και πως πρεπει να τον κοψω γιατι εκτος απο οτι προτιμαει το γαλα της κανω κακο, εκτος απο την σωματικη της αναπτυξη και στην ψυχολογικη. Κατα ποσο μπορει να ισχυει κατι τετοιο και με ποιες προυποθεσεις;

Α: Αγαπητή κυρία Π., είναι καλό που έχετε θηλάσει την κόρη σας. Απο ιατρικής πλευράς ο θηλασμός είναι απαραίτητος για 6 μήνες, διάστημα στο οποίο το παιδί έχει λάβει τα απαραίτητα αντισώματα απο τη μητέρα. Από ψυχολογικής πλευράς, το παιδί σας έχει ήδη μπει στην ηλικία που πρέπει να απεξαρτηθεί από τη μητέρα και θα πρέπει να σταματήσετε σταδιακά το θηλάσμό. Η κόρη σας σταδιακά θα αρχίσει να τρώει περισσότερο και εσείς θα μπορέσετε να ασχοληθείτε με άλλες πτυχές της ανάπτυξης του παιδιού καθώς και με τη σχέση σας με τον άντρα σας, που τώρα ίσως περνάει μια κρίση.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

 

Μπορείτε να υποβάλετε την ερώτηση σας άμεσα, στο (μην ξεχάσετε να αναφέρεται την ηλικία του παιδιού).

 

 

psari1Συνεργαζόμαστε με την ψυχολόγο Τόνια Σταυρίδου, την παιδίατρο Αρετή Θεοχαρούδη - Σιγανού, την παιδαγωγό - ειδικό Προσχολικής Αγωγής Δέσποινα Τραπεζανλίδου, την ειδική παιδαγωγό Χριστίνα Μαγκλιβέρα, τον γυναικολόγο Νίκο Δουληγέρη, την γυμνάστρια ειδικής αγωγής Ιωάννα Βαπορίδη, και την δικηγόρο Σοφία Τρεκλή.

 

Διαλέξτε την κατηγορία που σας αφορά και διαβάστε τις ήδη υπάρχουσες απαντήσεις, σχετικές με:

 

movHeartΣυμπεριφορά παιδιών στο σπίτι (προσκόλληση, φοβίες, ζήλια, επιθετικότητα, μοναχικότητα, ανυπακοή, τιμωρία, νουθεσία, babysitting κ.α) και 2η σελίδα

 

greenHeartΘέματα ανάπτυξης και μεγαλώματος (ύπνος, φαγητό περπάτημα, πιπίλα, τσίσα, κακά, σεξουαλικότητα, παιδιατρικά κ.α) και 2η σελίδα (είστε εδώ)

 

rozHeartΣυμπεριφορά παιδιών στον παιδικό σταθμό και το προνήπιο

 

 greenHeartΣυμπεριφορά παιδιών στο σχολείο και το νηπιαγωγείο

 

movHeartΘέματα γονέων (ψυχολογίας, μετοίκιση, αεροπλάνο, ταξίδια, νομικά κ.α)

 

σχετικά άρθρα:

Βιβλία για γονείς

Γονιός. Ένα απαιτητικό "επάγγελμα".

Συμπεριφορά Μικρών ανά ηλικία

Επιθετικότητα μικρών παιδιών

Συμπεριφορά παιδιών στο σπίτι - 2η σελίδα

 

movHeartΣυμπεριφορά παιδιών στο σπίτι (2η σελίδα)

(προσκόλληση, φοβίες, ζήλια, επιθετικότητα, μοναχικότητα, ανυπακοή, τιμωρία, νουθεσία, babysitting κ.α)

"κλικ" για να αναπτυχθεί η απάντηση

E: (απόσπασμα:) ζωγραφίζει πάνω στο στήθος το δικό της μια καρδούλα και στο μπαμπά της και στη μαμά της το μαυρίζει με μαύρο μαρκαδόρο.

Gia sas h koroyla moy einai 6 eton kai zografizei seinexeia oti einai poulaki kai petaei episeis zografeizi tin mama ton mpampa ton eafto tis kai ton aderfo tis poy einai 4on zografizei pano sto stithos  to dikotis mia kardoyla kai sto mpampa tis kai sti mama tis to mayrizei me mayro markadoro euxaristo




Α: Αγαπητέ φίλε, τα παιδιά συνήθως εκφράζονται μέσα από τη ζωγραφική. Προφανώς σε ανησυχεί το τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι ζωγραφιές, αλλά εγώ δεν μπορώ να τις ερμηνεύσω χωρίς να έχω περισσότερες πληροφορίες για την οικογένειά σας. Η κόρη σου ίσως κάτι σας λέει! Εσείς μόνο μπορείτε να ξέρετε ίσως τι είναι αυτό. Μιλήστε της και ακούστε την!

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) όποιο παιχνίδι δεν θέλει να το μοιραστεί, το κρύβει στο συρτάρι της. Ακούει μόνο τον μπαμπά της, τον οποίο νομίζω οτι τελικά φοβάται. Γι' αυτό τον ακούει. Παρατηρώ οτι και στο κολυμβητήριο δεν ακούει και τη βάζουν τιμωρία.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ,
ΣΑΣ ΕΙΧΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ. ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΦΩΝΑΖΩ ΠΟΛΥ. ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΤΕ ΑΝ ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ, Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΤΕ. ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΤΕ ΑΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΚΟΥΕΙ, Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΞΥΘΥΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙ ΠΟΛΥ, ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΖΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑ ΟΤΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟΤΑΝ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ.
ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΤΟ ΚΡΥΒΕΙ ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΗΣ. ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΘΥΜΗ ΣΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΤΗΣ ΖΗΤΑΕΙ. ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΠΑΡΑΤΗΡΩ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΖΟΥΝ ΤΙΜΩΡΙΑ. ΓΕΝΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΤΗΣ ΛΕΝΕ, ΠΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ, ΤΙ ΡΩΤΑΝΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΣΕ ΛΕΝΕ, ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΕΙ.
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΧΕΙ ΓΚΡΙΝΙΑ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ. ΤΩΡΑ ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΗΝΩ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ, ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΩ.
ΕΙΝΑΙ 5 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΔΕΡΦΙΑ.
ΤΙ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ?

A: Αγαπητή φίλη, το παιδί είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και έχει πάρει την "εξουσία" από τη μαμά της. Θέλει ουσιαστικά να καταφέρεις να την βάλεις στη θέση της. Δεν θα πρέπει να μπαίνεις σε κόντρα μαζί της. Συνέχισε να την αγνοείς 'οταν έχει "αρνητικές συμπεριφορές" και να ανταποκρίνεσαι όταν κάνει κάτι καλό. Έτσι θα μάθει να κερδίζει το ενδιαφέρον σου με ωραίο τρόπο.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) ο τεράχρονος γιός μας παρουσιάζει δείγματα επιθετικής συμπεριφοράς -πιο πολύ σαν παιχνίδι, αλλά μας ανησυχεί έστω κι έτσι-, πώς αντιμετωπίζουμε κάτι τέτοιο;

Θα ήθελα τη γνώμη σας σε ένα θέμα που μας απασχολεί με τον τετράχρονο γιο μας (Άγγελος).

Ενώ δεν έχει καμμία παράσταση οπτική βίας στο σπίτι (εκτός ίσως από κάποια ''παιδικά'' κινούμενα σχέδια που βρίθουν βίαιων σκηνών και απαράδεκτης γλώσσας), παρουσιάζει δείγματα επιθετικής συμπεριφοράς -πιο πολύ σαν παιχνίδι, αλλά μας ανησυχεί έστω κι έτσι-, πώς αντιμετωπίζουμε κάτι τέτοιο;

Κάτι άλλο: Ενώ δεν υπάρχει θέμα με την προσοχή που του δείχνουμε ή το πώς και πόσο ασχολούμαστε
-εννοώ ότι δεν τον ''παρκάρουμε'' από δω κι από κει, ή μπροστά σε μια τηλεόραση, το μεγαλώνουμε αποκλειστικά μόνοι μας, χωρίς παππούδες, γιαγιάδες, θείους κλπ. και έχουμε και ποιοτικό/δημιουργικό χρόνο μαζί του και μαζί και ο καθένας ξεχωριστά-
υπάρχουν στιγμές που η συμπεριφορά του είναι τέτοια που προκαλεί την προσοχή μας με όχι καλό τρόπο, κάνοντας ζημιές ή άλλα ''απαγορευμένα'' πράγματα... Πώς εξηγείται αυτό και πώς αντιμετωπίζεται;

Βέβαια, είναι ένα πολύ δραστήριο παιδί, εύστροφο και παρατηρητικό, επίμονο και με έντονη μνήμη από μικρό (πριν τα 3 του).

Το πρόβλημά μας είναι κυρίως η ανυπακοή του σε κάποιες περιπτώσεις, όπου οι οδηγίες δίνονται ήρεμα, προσεκτικά κλπ, όμως ο μικρός συχνά ''ξεφεύγει'' και κάνει το ''δικό του''...

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι το κάνει επειδή -απλά και μόνο-  ...''μπορεί''!

Βέβαια, δεν είμαι ειδικός και γι αυτό θα ήθελα την γνώμη σας στα παραπάνω θέματα, επειδή θέλουμε να είμαστε όσο καλύτεροι γονείς μπορούμε να είμαστε για το παιδί μας, γι αυτό και έχουμε ξεκινήσει την ενημέρωση για ό,τι σχετικό από την περίοδο της εγκυμοσύνης ήδη.

Φυσικά, γνωρίζουμε ότι το παιδί (το κάθε παιδί) μαθαίνει και επηρεάζεται από αυτά που βλέπει πιο πολύ από εκείνα που ακούει, που είναι και ο κυριότερος λόγος για να γίνει κανείς ''καλύτερος άνθρωπος'' προκειμένου να γίνει καλός γονέας.

Είναι απόλυτα κατανοητό πως δεν γίνεται διάγνωση εκ του μακρόθεν,όμως η γνώση και η εμπειρία ενός ειδικού θα 'διαβάσει' κάποια σημάια καλύτερα από ένα γονέα.

Ο Αγγελάκος είναι 4 (από τις 10 Σεπτ.) και πάει πρώτη φορά σχολείο τώρα, στο Προνήπιο.

Χωρίς να θέλω να πω ότι είμαστε πρότυπα γονέων, θεωρώ ότι είμαστε αρκετά εντός των επιθυμητών ορίων, χωρίς βία, χωρίς εντάσεις, με διάλογο, πολλή αγάπη και στοργή, παρ' όλα αυτά, η συμπεριφορά τού μικρού μας είναι -για μένα- συχνά αδικαιολόγητη...

Εξαιρουμένης φυσικά της τηλεοπτικής επιρροής, όπου -λάθος μας, αλλά- είναι δύσκολο να αποφευχθεί εντελώς.

Είναι χαρακτηριστικό, το ότι αρκετές φορές ο τρόπος του είναι τέτοιος που προκαλεί την βίαιη ανταπόκρισή μας (σαν να θέλει να του ''τις βρέξουμε'', κοινώς), όπου, συγκρατούμαστε -όχι εύκολα-, αλλά κάποιες φορές ομολογώ ότι του βάζουμε τις φωνές και αυτό μου φαίνεται βίαιο...

Λέτε να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι το ξύλο κάνει καλό;
Δεν θέλω καθόλου να το πιστεύω, όσο και αν η συμπεριφορά τού Αγγελάκου το προκαλεί...

Θέλω να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα αποδώσουν καρπούς οι κόποι μας (εννοώ την υπομονή και την εμμονή στη μη-βίαιη διαπαιδαγώγηση), όμως στιγμιαία, η εικόνα δείχνει πως είμαστε αναποτελεσματικοί...

Θα σας πω επίσης ότι ενώ τα όρια που θέτουμε είναι αρκετά σαφή, εκείνος τείνει να αρνείται να τα δεχτεί.
Ίσως η ανάγκη του για ανεξαρτητοποίηση να είναι πολύ πάνω από τον μέσο όρο (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) και γι αυτό έχουμε αυτά τα δείγματα.

Για να γίνω πιο κατανοητός στο αδικαιολόγητο του πράγματος, θα σας πω ένα παράδειγμα, όπου μετά από μια υπέροχη μέρα, που έχουμε περάσει καταπληκτικά, με παιχνίδι(α), διασκέδαση, ψυχαγωγία κλπ, το να 'ξεφύγει' και να είναι κακότροπος, να μην συνεργάζεται δηλαδή λίγο πριν πάει για ύπνο, δείχνει αδικαιολόγητο... Ή όχι;
Εκεί, και πάλι του υπενθυμίζουμε το πόσο όμορφα περάσαμε και πως είναι κρίμα να το 'χαλάσουμε' στο τέλος και να έχουμε μαλώματα...
Όμως και αυτό δεν είναι συχνά αρκετό για να τον αποτρέψει.

Το καλό είναι ότι μένουμε σε μονοκατοικία, όπου οι φωνές του όταν τον πιάνει κρίση οργής δεν ενοχλούν, που να μας πιέζει να λάβουμε πιο δραστικά μέτρα.
Είναι φορές όμως, που τον πιάνουν και έξω, όπου ο συνήθης τρόπος είναι να τον παίρνουμε σηκωτό και να φεύγουμε, όχι και το καλύτερο θέαμα για όσους είναι μπροστά...

Άλλες φορές τον κρατάω στα χέρια μου και του λέω πως το να φωνάζει δεν θα τον κάνει να κερδίσει κάτι, αλλά να χάσει (προνόμια, παιχνίδια κλπ), όπου η αντοχή και η δύναμή του είναι απίστευτες...

Βέβαια, αυτά παρατηρούνται περισσότερο όταν είναι κουρασμένος, κάτι που είναι γνωστό πως δημιουργεί παρενέργειες...

Και, φυσικά, δεν ψάχνουμε για κάποια ''συνταγή'' ή το μαγικό ραβδάκι που θα μας λύσει το πρόβλημα, απλώς προσπαθούμε (όπως εδώ και 4,5 χρόνια) να μάθουμε και να καταλάβουμε όλο και κάτι παραπάνω.

Κάτι ακόμα: Είναι αυτή η ηλικία που έχουν τα παιδιά τάσεις παλιμπαιδισμού;
Το να μπεμπεκίζουν δηλαδή, να βάζουν πράγματα στο στόμα τους όπως έκαναν ως μωρά κλπ;

Γιατί δεν υπάρχει εμφανής λόγος σε μας για κάτι τέτοιο, δηλαδή δεν έχουμε μωρό στο σπίτι, μικρότερο αδελφάκι που να του δείχνουμε περισσότερη προσοχή ώστε να ενεργοποιήσουμε τέτοια συμπεριφορά... Ποια είναι η γνώμη σας;

Όσο για τα πιο πάνω, θεωρώ πως ίσως είμαστε λίγο ελαστικοί με την απώλεια προνομίων, κάτι που ο μικρός εκλαμβάνει ως ''περιθώριο προς εκμετάλλευση''. Δηλαδή, όταν του αποσύρουμε κάποιο παιχνίδι ως τίμημα για την κακή συμπεριφορά (εννοείται μετά από προειδοποίηση κλπ κλπ), ίσως θα έπρεπε να μην του το επαναφέρουμε την αμέσως επόμενη ημέρα, αλλά λίγο αργότερα. Αλλά, ποιο είναι το όριο;

Ελπίζω να μην σας κούρασα, περιμένω απάντησή σας όποτε μπορέσετε.

Α: Αγαπητέ φίλε, νομίζω οτι κάνετε πολύ μεγάλη προσπάθεια να τα κάνετε όλα "τέλεια" σαν γονείς, και αυτό απαιτείτε και από το παιδί σας. Να είναι το "τέλειο" παιδί. Επειδή όμως οι άνθρωποι είμαστε "ατελή" όντα, με έντονα συναισθήματα  και αντιδράσεις που δεν είναι πάντα προβλέψιμες, αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το λάβετε υπόψη σας στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού σας. Ο Άγγελος είναι παιδάκι. Δεν μπορεί να διαχειριστεί σε επίπεδο λογικής συζήτησης τα πάντα! Έχει ανάγκη να μετρήσει τα όριά σας για να δει πως έχετε κι εσείς συναισθηματικές αντιδράσεις....και μπορείτε να τον βάλετε στη θέση του με πολλούς τρόπους! Αν τον υπερπροστατεύετε από κάποια συναισθήματα (θυμό, θλίψη) και δεν αφήνετε να εκφραστούν, ούτε από εκείνον, ούτε από εσάς, να είστε σίγουροι οτι θα γίνουν εντονότερα.
Τα παιδιά μας πρέπει να έχουν επαφή με τον πραγματικό κόσμο, όχι μόνο τον ιδεατό, αυτόν που δημιουργούμε μέσα στην προστασία του σπιτιού μας. Συμπεριφερθείτε του όπως νιώθετε. Να είστε σίγουροι οτι αυτό δεν θα τον βλάψει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Έχουμε 2 δίδυμα κοριτσάκια που είναι τώρα 8 εβδομάδων. Τις τελευταίες 4-5 ημέρες θέλουνε και οι δύο να είναι συνέχεια σε αγκαλιές...

(της μαμάς τους, της γιαγιάς τους ή τη δικιά μου). Αν τις αφήσουμε στο κρεβάτι τους ή στο ριλάξ βάζουνε τα κλάματα. Πως μπορούμε να περιορίσουμε ή να κόψουμε αυτή την κατάσταση ?


 Α: Αγαπητή φίλη, η αγκαλιά είναι απαραίτητη στα παιδιά και πρέπει να δίνεται, στο βαθμό που μπορούμε να την δώσουμε. Δεν είναι δυνατόν όμως δύο μωρά να έχουν σε στάση πελαργού όλους τους ενήλικες του σπιτιού! Βρείτε έναν δικό σας κανόνα λειτουργίας και ακολουθήστε τον. Μήπως αγχώνετε η μια κυρία την άλλη, φοβούμενες τις επιπτώσεις του κλάματος στα μωρά;
Εσύ είσαι η μητέρα και πρέπει να βάλεις μιά τάξη για να μην εξαντληθείς. Δεν θα πάθουν κάτι τα μωρά αν κλάψουν και λίγο! Ας βρίσκονται και λίγο σε διαφορετικούς χώρους ώστε να μην παρασύρουν η μία την άλλη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) μου δημιουργεί ιδιαίτερο προβληματισμό να βλέπω την απόρριψη και τη μουρμούρα της ανιψιάς μου να γίνεται αφορμή να χειροδικήσει και φυσικά να τιμωρηθεί εκείνος ... (3,5 ετών)

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ,
Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΚΟΝΤΕΥΕΙ 3,5 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ! ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΕΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΗ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ 10 ΜΗΝΕΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ. ΕΚΕΙΝΗ ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΔΕΙΧΝΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΔΥΝΑΜΙΑ. ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΛΕΣ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΜΠΟΣΗ ΩΡΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ, ΝΑ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΝΑ ΤΗΣ ΤΑ ΤΡΑΒΑΕΙ,ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΛΕΚΤΙΚΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΤΗ ΧΤΥΠΑΕΙ. ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝΩ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΚΛΩΤΣΗΣΕΙ, ΘΑ ΤΗ ΣΠΡΩΞΕΙ. ΤΟΝ ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΑΜΑ ΔΕΡΝΕΙ ΘΑ ΤΟΝ ΔΕΡΝΩ, ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΠΟΜΟΝΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΠΩΔΥΝΟ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣΤΡΙΒΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. ΕΓΩ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΝΗΨΙΑΣ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΤΗ ΧΤΥΠΗΣΕΙ, ΕΓΩ ΤΟΝ ΜΑΛΩΝΩ Η ΤΟΝ ΒΑΖΩ ΙΜΩΡΙΑ. ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΕΠΙΠΛΗΞΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ Η ΘΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΧΕΙΡΟΔΙΚΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΜΑΜΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΠΙΘΑΝΩΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΙ ΤΟ Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ!

ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΩ;;

ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΘΕΙ ΟΤΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΕΧΕΙ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΧΤΥΠΟΥΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΜΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟ! ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΕΜΕΝΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΠΟΙΟ ΧΑΤΗΡΙ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΩ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΜΑΛΩΝΩ.

ΑΝ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ, ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΔΙΟΤΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΠΩΣ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΚΑΙ Η ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΝΗΨΙΑΣ ΜΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΦΟΡΜΗ ΝΑ ΧΕΙΡΟΔΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΝΩ ΤΟ ΘΕΜΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ! ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ Η ΧΕΙΡΟΔΙΚΙΑ. ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΟΜΩΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΚΗ ΜΑΣ Η ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΚΑΤΙ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΓΩ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗ ΧΤΥΠΑΕΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ ΤΟΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ Η ΔΕΝ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;

ΟΤΑΝ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΕΜΒΑΣΗ;

ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

ΓΕΝΙΚΑ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ;

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ! ΠΟΝΑΩ ΟΜΩ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΘΛΙΨΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΑΚΙ ΤΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ!

A: Aγαπητή φίλη, η αλήθεια είναι οτι τα λατρεμένα μας παιδάκια θα συναντήσουν την απόριψη στη ζωή τους πολλές φορές, κυρίως από τα μεγαλύτερα παιδιά. Αφού βλέπεις οτι δεν τα πάνε πολύ καλά μεταξύ τους, θα σου πρότεινα τα ακόλουθα: Αντι να τιμωρείς το γιό σου πάντα και σαν δικαστής να προσπαθείς να βρεις ποιός έφταιγε, να κάνεις μια προειδοποίηση και στα δύο παιδιά οτι αν δεν σταματήσουν να τσακώνονται δεν θα συνεχίσουν να παίζουν (π.χ. θα μαζέψεις τα παιχνίδια) και να το κάνεις. Επίσης πιστεύω οτι χρειάζεται μία συζήτηση με την αδελφή σου; για το θέμα αυτό, στην οποία να θέσεις ειλικρινά τους προβληματισμούς σου. Σταματα να τιμωρείς συνεχώς το γιό σου, μια και δεν φαίνεται να μαθαίνει κάτι από αυτό. Αν σε χτυπήσει, σκύψε μπροστά του και κατέβα στο επίπεδο των ματιών του και με σοβαρή, αυστηρή και σταθερή φωνή, πιάσε του τα χέρια και πες του "Δεν χτυπάμε ποτέ γιατί κάποιος πιό δυνατός θα μας χτυπήσει κι εμάς". Μην τον αφήνεις να το κάνει. Σιγά σιγά μπορεί να δεις μιαν αλλαγή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) η μεγαλη ειναι πολυ πεισματαρα αν δεν κανουμε κανει που θελει την ωρα που θελει ουρλιαζει κλαιει και βαραει..εχει τυχει να πρεπει να θηλασω την μπεμπα και να λεει οχι μαμα για να παμε να παιξουμε ...

εχω ενα κοριτσακι 17 μηνων και ενα 4 μηνων.. πιστευω πως ως τωρα η μεγαλη μου κορη δεν ζηλευει την μικρη .. περναω πολυ χρονο μαζι της και οταν ειναι να ασχοληθω με την μικρη την βαζω να με βοηθαει και γενικα προσπαθω να τις φερω κοντα.. το δυσκολο ειναι οτι θελω να τις βαλω το ιδιο δωματιο... η μικρη δεν ξυπναει το βραδυ η μεγαλη ξυπναει ομως με ουρλιαχτα για γαλα.. λεω να της βγαλω τα καγκελα απο την κουνια μηπως και ερχεται να μας μιλαει και μετα να βαλω την μπεμπα στον ιδιο χωρο γιατι δεν θελω να την αναστατωνει γιατι μετα θα ξυπναει και εκει και θα θελει να θηλασει..

θα θελα και την δικη σας γνωμη..

επισης θα θελα και μια γνωμη ακομα..η μεγαλη ειναι πολυ πεισματαρα αν δεν κανουμε κανει που θελει την ωρα που θελει ουρλιαζει κλαιει και βαραει..εχει τυχει να πρεπει να θηλασω την μπεμπα και να λεει οχι μαμα για να παμε να παιξουμε και δυστυχως της το εξηγω μα δεν ακουει καν..

πρεπει να εχω παντα καποιον στο σπιτι για βοηθεια..?

πως θα μαθει την υπομονη?

πλησιαζει ο καιρος που θα πρεπει να περιμενει να ταισω φαγητο το μωρο..να το κοιμησω και μου μοιαζει ακατορθωτο

A: Αγαπητή Ειρήνη, εσύ είσαι η μητέρα και εσύ θα βάλεις τα όρια στα παιδιά σου. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις οτι έχεις δύο μωρά παιδιά και είναι πολύ δύσκολο ταυτόχρονα να εξυπηρετείς όλες τους τις ανάγκες. Αν το αποδεχτείς αυτό δεν θα έχεις ενοχές που δεν προλαβαίνεις τα πάντα! Αν μπορείς να έχεις βοήθεια, να το κάνεις οπωσδήποτε. Ο μπαμπάς τι κάνει; Είναι και δικά του παιδιά! Βρες χρόνο να ξεκουράζεσαι για να μπορέσεις με ηρεμία να αντιμετωπίσεις τη δυσκολη αυτή φάση. Να βάλεις τα παιδιά στο ίδιο δωμάτιο μόνο όταν αυτό θα εξυπηρετεί εσένα. Για την ώρα θα σου πρότεινα να κρατήσεις το μικρό μωρό κοντά σου. Καλή δύναμη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ 4ΜΙΣΗ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Η ΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ. ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΤΟ ΠΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ ...

ΝΑ ΦΩΝΑ ΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Η ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΕΧΩ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥ, ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΛΕΕΙ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΕΝΩ ΟΛΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΣ ΦΩΝΑΞΕΙ Η ΔΑΣΚΑΛΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΝΩ ΟΛΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΑΣΚΗΣΗ Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΕΙ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΟΛΟΙ ΕΙΠΑΝ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΟΧΙ.
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΕΧΕΙ ΦΙΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟ.
ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΩ.

A: Αγαπητή Στέλλα, αν και δεν έχω αρκετές πληροφορίες για το πως ή πότε ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά, υποψιάζομαι οτι υπάρχει μια δυσκολία στην οριοθέτηση του παιδιού. Θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες. Για παράδειγμα, μήπως η μικρή σε ακούει μόνο όταν γίνεται το "δικό της;" Μήπως η ανυπακοή της δεν έχει καμμία ουσιαστική συνέπεια; Υπάρχει κάποιος που κάνει τη μικρή να υπακούει και πως το καταφέρνει αυτό; 
Γράψε μας πάλι.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα σας ! Αντιμετωπίζουμε με τον σύζυγό μου τα ακόλουθα προβλήματα: Ο γιος μας, 22 μηνών σήμερα, εδώ και περίπου δύο μήνες είναι φοβερά ανήσυχος. Πιο συγκεκριμένα, ουρλιάζει αρκετές φορές μέσα στην ημέρα χωρίς λόγο, όπως και το βράδυ που ξυπνάει, χτυπάει το κεφάλι του στους τοίχους, στο πάτωμα κ.λπ., με τόση δύναμη που έχει σημάδια στο μέτωπό του.

Ενώ από την γέννησή του δεν αντιμετωπίζαμε ιδιαίτερες δυσκολίες με τον ύπνο του και με το να κοιμάται μόνος στο δωμάτιό του και στο δικό του κρεβατάκι, πλέον αρνείται πεισματικά να κοιμηθεί εκεί. Θέλει πάνοτε να κοιμάται μαζί μας και γενικότερα σε οποιαδήποτε άρνηση χτυπάει το κεφάλι του (κατά κάποιο τρόπο επιχειρώντας να εκβιάσει την προσοχή και την ανοχή μας και να περάσει το δικό του). Δυστυχώς δεν μπορώ να τον αφήσω μόνο στο κρεβάτι του, γιατι χτυπάει πολύ δυνατά το κεφάλι του στο ξύλο και διαρκώς ικανοποιούμε τις απαιτήσεις του, φοβούμενοι ότι χτυπάντας το θα τραυματισθεί σοβαρά. Τί μου προτείνετε ? Να σημειώσω ότι πριν ενάμιση μήνα ξεκινήσαμε  παιδικό σταθμό, τα νεύρα του ξακίνησαν μάλλον λίγο νωρίτερα και προφανώς επιδεινώθηκαν εξ αυτού του λόγου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων !


A: Αγαπητή Μαρία, σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να ενισχύετε την τάση του παιδιού να χτυπάει το κεφάλι του για να καταφέρει αυτό που θέλει. Αντίθετα, με σταθερή δική σας συμπεριφορά θα πρέπει να το διδάξετε πως μόνο όταν ηρεμεί και σταματάει αυτή την ανεπίτρεπτη πράξη, θα κάνετε αυτό που σας ζητάει.

Μέχρι τότε, να το κρατάτε αγκαλιά μέχρι να ηρεμήσει.

Όταν αρχίσει να μιλάει, τα νεύρα θα υποχωρήσουν. Μέχρι τότε να δείξετε υπομονή και αυστηρότητα απέναντι σ' αυτή τη συμπεριφορά.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα σας, Ονομάζομαι Νατάσσα και είμαι μητέρα 3 παιδιών και συγκεκριμένα και τα τρία είναι αγόρια, ηλικίας 8, 6, 2. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω και έχω αγχωθεί πως μπορώ να το χειριστώ είναι ότι τα δύο μεγαλύτερα αγόρια μου ΔΕΝ με ακούνε...

όταν τους λέω να μαζέψουν το χώρο τους, τα πράγματά τους. Συγκεκριμένα με κοροϊδεύουν... αδιαφορούν για αυτά που τους λέω... έχω κουραστεί να τους φωνάζω συνεχώς ...το σπίτι μας είναι σε μια έντονη και τεταμένη ατμόσφαιρα γιατί διαφωνούνε, τσακώνονται... Δεν θέλω να είμαι συνεχώς με τις φωνές.... έχω κουραστεί. Χρησιμοποιούμε την τιμωρία... αλλά παρατηρώ ότι δεν πιάνει πάντα....
σας παρακαλώ μπορείτε να μου προτείνεται πως μπορώ να χειριστώ την κατάσταση;
προβληματίζομαι ιδιαίτερα όταν θα πάνε στην εφηβεία; Εάν δεν με ακούνε, δεν σέβονται καθόλου... τι θα γίνει μετά από 2-3 χρόνια.
Ο σύζυγος μου και εγώ δεν μας μένει χρόνος προσωπικό σαν ζευγάρι αφού μετά από τις γκρίνιες τους, τις φωνές μας ...έχουμε εξαντληθεί.
Επιπλέον παρατηρώ ότι το μικρότερο παιδί προσπαθεί να τα μιμηθεί.
σας ευχαριστώ εκ των προτέρων

A: Αγαπητή Νατάσσα,  υπάρχουν πραγματικές συνέπειες για τα παιδιά σου αν δεν σε ακούνε, η απλώς υποχωρείς και κάνεις εσύ τις δουλειές τους; Θέσε όρια στα παιδιά πριν να είναι αργά και αποφάσισε να τα τηρήσεις. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ξεκάθαρα όρια που τα βάζουν οι γονείς οι οποίοι προηγούνται σε δικαιώματα και βρίσκονται στη "διοίκηση" της οικογένειας. Χωρίς φωνές, θέσε έναν κανόνα και πες στα παιδιά τι πρόκειται να κάνεις αν δεν τον τηρήσουν. Π.Χ. αν δεν μαζέψουν τα παιχνίδια τους μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά, θα τα πετάξεις στα σκουπίδια. Να είσαι όμως έτοιμη να το κάνεις ψύχραιμα και χωρίς καμμία ενοχή. Εφάρμοσε αυτό το σύστημα οριοθέτησης μαζί με τον άντρα σου για ένα μήνα και σίγουρα θα δείτε βελτίωση. Πρέπει όμως να ξέρετε μέσα σας οι ίδιοι οτι εσείς είστε οι αρχηγοί και όχι τα παιδιά σας.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γεια σας! Έχω έναν τρίχρονο γιό ο όποιος είναι πολύ ζωηρός. Κάνει το σπίτι άνω κάτω και δεν μαζεύει τα παιχνίδια του, δεν μπορούμε να πάμε σε κάποια καφετέρια

ή εστιατόριο που να μην έχει παιδότοπο ή κούνιες, γιατί δεν κάθεται στην καρέκλα. Πολλές φορές επιτίθεται στην αδερφή του που είναι 13 ετών χωρίς να του έχει κάνει κάτι. Επίσης, δεν θέλει να φοράει τζιν, πουκάμισα και γενικά καινούρια ρούχα. Τι μπορώ να κάνω για αυτά;  


A: Αγαπητή Χριστίνα, έχεις ένα ζωηρό παιδί. Θα κάνεις υπομονή και θα του βάζεις αυστηρά όρια. Θα μεγαλώσει και θα ηρεμήσει. Στην ηλικία του η ζωηράδα είναι φυσιολογική. Αρκεί να μην τον αφήσετε να γίνει τύραννος.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα) Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να τον πείσουμε να μπει στο σπίτι, θέλει να είναι συνεχώς έξω! Αναγκαζόμαστε να τον βάζουμε με το ζόρι στο σπίτι και αυτό σημαίνει κλάματα με τις ώρες ... (2 ετών και 9 μηνών)

Καλησπέρα! Είμαι μητέρα δυο αγοριών, ο μεγάλος μου είναι 2 ετών και 9 μηνών και ο μικρούλης μόλις 4 μηνών.

Αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με τον μεγάλο εδώ και 2 περίπου μήνες. Είναι παιδάκι που μεγαλώνει σε χωριό και περνάει πολλές ώρες εκτός σπιτιού είτε μαζί μας είτε πολύ περισσότερο με την γιαγιά του λόγω του ότι εργάζομαι από το σπίτι.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να τον πείσουμε να μπει στο σπίτι, θέλει να είναι συνεχώς έξω! Αναγκαζόμαστε να τον βάζουμε με το ζόρι στο σπίτι και αυτό σημαίνει κλάματα με τις ώρες, προσπάθεια  από την πλευρά του να ανοίξει την πόρτα και να φύγει κ.α.

Έχω προσπαθήσει να τον κάνω να ξεχαστεί με πράγματα που ξέρω ότι τον ευχαριστούν (να παίξουμε μπάλα, να ζωγραφίσουμε, να παίξουμε με τα αγαπημένα του παιχνίδια) χωρίς αποτέλεσμα, τον έχω μαλώσει και «απειλήσει» ότι δεν θα τον αφήσω να βγει βόλτα την επόμενη μέρα αλλά τίποτα δεν πιάνει. Συνεχίζει να κλαίει απαρηγόρητος και εγώ στέκομαι και τον κοιτάω απογοητευμένη για την αποτυχία μου. Με τρομάζει το γεγονός ότι το παιδί μου δεν θέλει να γυρίσει στην μαμά του.

Δεν ξέρω πως να φερθώ και τι μπορεί να έχω κάνει λάθος! 'Ισως να τον  έχει επηρεάσει ο ερχομός του μωρού, ίσως πάλι το ότι  περνάει αρκετές ώρες μακριά μου.

Θα ήθελα πολύ την συμβουλή σας. Ίσως θα έπρεπε να δούμε κάποιον ειδικό?

Σας ευχαριστώ πολύ.

Δήμητρα

A: Αγαπητή Δήμητρα, η ανησυχία σου είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένη. Το παιδί ζει κυρίως εκτός σπιτιού και η επιστροφή του στο σπίτι είναι κάτι σαν "τιμωρία". Ο ερχομός του δεύτερου παιδιού σίγουρα επιτείνει το πρόβλημα. Προσπάθησε να συνεργαστείς με τη γιαγιά ώστε να κρατάει το παιδί στο δικό σου σπίτι τουλάχιστον 2 ώρες την ημέρα, ίσως πριν το μεσημεριανό φαγητό και το μεσημέρι να τρώτε όλοι μαζί. Το παιδί πρέπει να καταλάβει ποιό είναι το σπίτι του και εσύ θα πρέπει να δώσεις αυτό το μήνυμα χωρίς ανησυχίες και ενοχές.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα) ... πήγαμε στην παραλία και πετάξαμε την πιπίλα. Εκείνη τη μέρα η μικρή έδειχνε βαθιά λυπημένη, το βράδυ έκλαψε γοερά μέχρι που κοιμήθηκε από εξάντληση ... Όμως νιώθω ότι αισθάνεται μια θλίψη που της έχει μείνει ακόμα.

Απευθύνομαι σε εσάς και πάλι για το θέμα της πιπίλας. Η κόρη μου είναι τώρα 35 μηνών και πριν από δύο μήνες ακριβώς κόψαμε την πιπίλα. Τη χρησιμοποιούσε στον ύπνο (μεσημεριανό και βραδυνό) και σε κάποιες στιγμές χαλάρωσης μέσα στη μέρα. Ήταν ένα πολύ αγαπημένο αντικείμενο που είχε συνδυάσει με ένα κουβερτάκι και αποτελούσαν μαζί το καταφύγιό της.

Μετά από επίσκεψη σε παιδοδοντίατρο και μια εβδομάδα πρετοιμασίας του αποχωρισμού, πήγαμε στην παραλία και πετάξαμε την πιπίλα. Εκείνη τη μέρα η μικρή έδειχνε βαθιά λυπημένη, το βράδυ έκλαψε γοερά μέχρι που κοιμήθηκε από εξάντληση κατά τις 11.30. Έκλαψε και τη ζήτησε κάποιες φορές τις επόμενες μέρες. Σιγά σιγά  επειδή ήξερε ότι δεν την είχαμε πια, έπαψε να τη ζητάει. Όμως νιώθω ότι αισθάνεται μια θλίψη που της έχει μείνει ακόμα. Δεν ξέρω αν το μεγαλοποιώ, αλλά δεν είναι πια το ίδιο γελαστό και χαρούμενο παιδί που ήταν. Επίσης, ενώ δεν γκρίνιαζε ποτέ και δεν είχε νευρικά ξεσπάσματα, τώρα κλαψουρίζει συχνά και ξεσπάει με κάθε ευκαιρία (πχ. αν για κάποιο λόγο δεν ικανοποιηθεί ένα αίτημά της). Ακόμα, εμφανίζει μια εντελώς καινούρια συμπεριφορά όπως το να προσπαθεί κάποιες στιγμές να μας δαγκώσει ή να μας τσιμπήσει. Τέλος, έχει έντονο άγχος αποχωρισμού από εμένα (τις ώρες που φεύγω από το σπίτι για τη δουλειά, αλλά και αν είμαστε σε άλλο σπίτι και πάω πχ. στην τουαλέτα). Το βράδυ με χρειάζεται μέχρι να αποκοιμηθεί (και κάθομαι) ενώ κάποιες φορές με ζητάει και μέσα στη νύχτα (1-2 φορές την εβδομάδα). Το μεσημεριανό ύπνο τον έκοψε μαχαίρι μαζί με την πιπίλα και μάλιστα το συσχετίζει η ίδια ("από τότε που πέταξα την πιπίλα μου δεν κομάμαι το μεσημέρι"). Γενικά ο ύπνος έχει γίνει κάτι που προσπαθεί να αποφύγει πλέον, παρόλο που είναι κουρέλι από τη νύστα τη μισή μέρα.

Όλα αυτά τα χειρίζομαι όπως κρίνω μέχρι στιγμής δηλ. προσφέρω παρηγοριά, τρυφερότητα και αγκαλιά, αλλά από την άλλη, κάνω σαφές ότι καποιες συμπεριφορές είναι ανεπίτρεπτες και δεν υποχωρώ στα νευρικά ξεσπάσματα.

Πώς νιώθω εγώ για όλα αυτά; Νιώθω τύψεις που της την έκοψα απότομα ενώ μάλλον δεν ήταν έτοιμη. Νιώθω εκνευρισμό όταν γκρινιάζει και κλαψουρίζει. Μου λείπει το παλιό, χαρούμενο κοριτσάκι μου.

Όλο αυτό το διάστημα σκέφτομαι πραγματικά να της την δώσω πίσω. Το μόνο που με κρατάει είναι ότι διαφωνεί ο μπαμπάς της (καθώς και μια αμφιβολία μέσα μου για το ποιο είναι το πιο σωστό για εκείνη).

Περιμένω τα σχόλιά σας

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

 

Α: Αγαπητή Ειρήνη, το πισωγύρισμα δεν θα ήταν καθόλου βοηθητικό αυτήν τη στιγμή. Το παιδί σου δεν χρειάζεται την πιπίλα. Έχασε κάτι που είχε συνηθίσει να έχει και αυτό την αναστάτωσε. Παρόλ' αυτά η ζωή είναι γεμάτη αποχωρισμούς στους οποίους θα πρέπει να συνηθίσει. Ενισχύστε στο μυαλό του παιδιού την άποψη οτι είστε πολύ χαρούμενοι που έχει γίνει μεγάλη κοπέλα και δεν χρειάζεται πιπίλα. Τονίστε της οτι αυτό που κατάφερε είναι θετικό και οτι είστε περήφανοι γι' αυτήν. Αφήστε τη να εκφράσει τη στενοχώρια της αλλά μην υποχωρείτε σε παιδιαρίσματα. Να της συμπεριφέρεστε όπως αρμόζει σε ένα νήπιο και όχι όπως σε μωρό. Ελπίζω οτι γρήγορα θα έχετε θετικά αποτελέσματα.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΛΕΓΟΜΑΙ ΑΝΝΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 4 ΕΤΩΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ !!

ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΑ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΩΡΕΣ ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΦΥΓΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΚΑΡΦΙΣΤΩ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΚΡΥΦΑ ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΛΗΓΩΝΕ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΕΧΩ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΡΟΜΕΡΟ ΛΕΓΕΙΝ  ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟ !! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΩ ΚΑΠΟΥ ΜΟΝΗ ΙΣΩΣ ΒΕΒΑΙΑ ΦΤΑΙΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΕΠΑΙΡΝΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΧΩ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ  ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΕΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ! Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ!! ΟΤΙ ΚΑΝΩ  ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΤΙ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ  ΟΤΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ . ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΝΕΡΟ ΘΑ ΠΕΙ "ΜΑΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΗΠΙΕΣ?" ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ ΠΗΓΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΓΙΑΤΡΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΞΕΤΑΖΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΚΑΘΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΡΑΜΕ ΜΑΖΙ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΞΑΠΛΩΣΑ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ  ΜΕ ΛΥΓΜΟΥΣ ΗΘΕΛΕΕ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΕΚΑΝΕ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΕ ΑΜΟΚ!!!!

ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΜΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΗΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΥΓΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΑΝΤΑΖΕΙ ΣΤΟ ΚΛΑΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ!

ΟΣΟ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΕΧΡΙ 5 ΜΗΝΩΝ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΩ (ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ  ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ) ΕΚΛΑΙΓΕ ΛΙΓΟ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΛΥΠΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΕΡΝΟΥΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ!!!!!!!ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕΘΑ ΣΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΙΡΩΝ!!!! ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠ'ΟΤΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΕΓΡΑΨΑ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΑ.

Α ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΟΤΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΘΕΛΕΙ ΑΓΑΠΟΥΛΕΣ ΦΙΛΑΚΙΑ ΑΓΚΑΛΙΤΣΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ Η ΕΡΩΤΗΣ ΑΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΕΓΩ!!! ΑΥΤΑΑΑΑΑΑ!!!!!

A: Αγαπητή Άννα. Νομίζω οτι το πρόβλημα ξεκινάει από τις δικές σου ενοχές που δούλευες και δεν ήσουν με το παιδί, αλλά και από τη δική σου δυσκολία να εμπιστευτείς οτι και οι άλλοι άνθρωποι τον αγαπούν και μπορούν να τον φροντίσουν. Σε πολλά σημεία της ερώτησής σου φαίνεται οτι εσύ είσαι υπερβολικά εξαρτημένη από το παιδί και εκείνο απλά ανταποκρίνεται στις ανάγκες σου. Εσύ θα πρέπει να αναρωτηθείς γιατί έχεις επιτρέψει να είναι το παιδί η μοναδική χαρά της ζωής σου και έχεις αφήσει πίσω την υπόλοιπη ιδιωτική σου ζωή... Το παιδί θα αλλάξει όταν εσύ αποφασίσεις να μην είσαι μόνο μαμά!

Καλή επιτυχία

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΕΧΩ ΜΙΑ ΚΟΡΗ 4 ΧΡΟΝΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΦΟΒΙΑ ΜΕ ΤΑ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ , ΤΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΟΤΑΝ ΣΚΑΝΕ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ "ΜΠΑΜ"

Η ΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΤΥ ΚΑΙ ΣΚΑΝΕ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΄Η Ο ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ  ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟ ΘΟΡΥΒΟ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ΚΛΑΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ Ή ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΞΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΑΣ ΓΙΑ  ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ  ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΤΩ. 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ 

ΘΕΟΔΩΡΑ

 

A: Αγαπητή Θεοδώρα, να σεβαστείς τη φοβία του παιδιού σου ως ένα απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα και να μην την εκθέτεις σ' αυτό που φοβάται παραπάνω από όσο αντέχει. Άλλωστε μπορεί το παιδί σου να έχει πολύ ευαίσθητη αίσθηση της ακοής και οι θόρυβοι να την ενοχλούν πολύ.Το συναίσθημα του φόβου είναι χρήσιμο, γιατί οδηγεί τα παιδιά μας στην προστασία του εαυτού τους από κινδύνους.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα σας, με λένε Κατερίνα και έχω ένα αγοράκι 15 μηνών. Τους τελευταίους 5 μήνες μας χτυπάει, μας δαγκώνει, μας τραβάει τα μαλλιά. Πηγαίνει σε βρεφικό και το ίδιο κάνει και σε κάποιες δασκάλες.

Το δάγκωμα μου είπε η παιδίατρος είναι φυσιολογικό λόγω των δοντιών, αλλά όταν διαφωνεί ή δεν θέλει κάτι ή απλά για να γελάσει, μας χτυπάει μέσα στο πρόσωπο.
Τι να κάνουμε; Πώς να το σταματήσουμε. Άκουσα την συμβουλή μίας μαμας που μου είπε να μην του δίνω σημασία και αυτό θα σταματήσει. Το έκανα καμια δυο βδομάδες αλλά μας πονάει τόσο πολύ που τι να σας πω, δεν άντεχα και έβαζα τις φωνές. Τον τελευταίο καιρό που έχει μεγαλώσει λίγο του πιάνω τα χεράκια του λέω "κακό" και ή το αφήνω κάτω δεν συνεχίζω να το κρατάω αγκαλιά. Δεν βλέπω όμως μεγάλη διαφορά.
 Σας παρακαλώ, πείτε μας κάτι να βοηθηθούμε και εμείς αλλά και το μωρό.
Θα είμαι σε αναμονή απάντησής σας.
Κατερίνα

A: Αγαπητή Κατερίνα, ένα παιδί δεν μπορεί να κάνει αυτό που θέλει, εκτός αν του το επιτρέψουμε! Μερικά πράγματα δεν επιτρέπονται. Με σταθερή και αυστηρή φωνή θα του κρατάτε τα χέρια και δεν θα τον αφήνετε σε καμμία περίπτωση να σας χτυπάει. Το θέμα είναι γιατί το κάνει αυτό το παιδί σας. Προσπαθείστε να βρείτε πως ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά και τι σημαίνει για το παιδί ώστε να μπορέσετε να το βοηθήσετε.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα): δεν θέλει να κάνει τις ρουτίνες μόλις ξυπνάει και πριν πάει για ύπνο: να πάει τουαλέτα, να πλύνει χέρια μετά την τουαλέτα, πριν το φαγητό, να ντυθεί, να χτενιστεί, να μαζέψει τα παιχνίδια της, να πλύνει δόντια. Δεν ντύνεται μόνη της, δεν τρώει μόνη της στο σπίτι (ενώ στο σχολείο το κάνει), και γενικά αντιδρά στο να αυτοεξυπηρετείται (4 ετών)

Η κόρη μου σε 2 μήνες θα γίνει 4 ετών. Πηγαίνει παιδικό σταθμό και η συμπεριφορά της εκεί είναι άψογη. Θα ήθελα να με συμβουλέψετε σχετικά με κάποιες συμπεριφορές που βγάζει στο σπίτι. Να σημειώσω ότι απέκτησε αδερφό πριν από 14 μήνες. Συγκεκριμένα, δεν θέλει να κάνει τις ρουτίνες μόλις ξυπνάει και πριν πάει για ύπνο: να πάει τουαλέτα, να πλύνει χέρια μετά την τουαλέτα, πριν το φαγητό και όταν επιστρέφουμε στο σπίτι από βόλτα έξω, να ντυθεί, να χτενιστεί, να πάει στο κρεβάτι της, να μαζέψει τα παιχνίδια της, να πλύνει δόντια. Δεν ντύνεται μόνη της, δεν τρώει μόνη της στο σπίτι (ενώ στο σχολείο το κάνει), και γενικά αντιδρά στο να αυτοεξυπηρετείται. Στο φαγητό πρέπει να παραδεχτώ ότι λόγω αφαγίας, προτιμάμε να την ταϊσουμε εμείς προκειμένου να φάει ικανοποιητική ποσότητα. Επίσης, δεν πάει τουαλέτα για κακά της στο σπίτι παρά σχεδόν αποκλειστικά στο σχολείο με παραίνεση της δασκάλας της (και με μεγάλη ευκολία). Για όλα τα παραπάνω καταβάλλω τεράστια προσπάθεια και επιστρατεύω την πειθώ μου κάθε μέρα, ζητώντας και ξαναζητώντας της να κάνει αυτά που πρέπει, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, και όταν πλέον χάσω την υπομονή μου, καθώς με αγνοεί, με απειλές, αμοιβές, φωνές, μάλωμα, κατσάδιασμα. Τα ίδια κάνει και στο μπαμπά αν και εκείνος είναι λίγο πιο υποχωρητικός και υπομονετικός από εμένα -περνάει βέβαια λιγότερο χρόνο λόγω δουλειάς μαζί της. Έχει να κάνει με ψυχαναγκασμό -ιδιαίτερα το θέμα με τα κακά? Τι μας συμβουλεύετε να κάνουμε? Σας ευχαριστώ θερμά εκ των προτέρων.

A: Aγαπητή φίλη, η μικρή κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή σας και να ασχολείστε περισσότερο μαζί της, παρά με το μωρό. Μην υποκύψετε. Σταματήστε να την μαλώνετε γι' αυτά που δεν κάνει ενώ μπορεί και αγνοήστε τις προκλήσεις της. Να της δίνετε σημασία μόνο όταν  δείχνει ωριμότητα καταβάλλοντας την προσπάθεια που απαιτείται. Τονίστε της επίσης πόσο την θαυμάζετε που έχει μεγαλώσει και μπορεί να κάνει τόσα πράγματα που δεν έκανε όταν ήταν μωρό. Δείξτε της οτι είναι πολύ σημαντική για να σταματήσει να ζηλεύει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γειά σας, έχω μια κόρη 18 μηνών και μια ακόμη 5,5 μηνών. Η μεγάλη χτυπάει το κεφάλι της με δύναμη στο πάτωμα ή στην πόρτα ή στον τοίχο, ακόμα και με το χέρι της δυνατά όταν ... δεν γίνεται αυτό που θέλει

όταν είναι θυμωμένη... έτσι νομίζω, και κουρασμένη νομίζω ταυτόχρονα..
Πώς να το χειριστώ όταν το κάνει; Τί να κάνω εκείνη την στιγμή;
Και κάτι αλλο, όταν ξύνει τον τοίχο με ένα αντικείμενο ή με τα νύχια της και εγώ φωνάζω όχι αυτή συνεχίζει ακόμα περισσότερο. Αυτό πώς να το σταματήσω?
Ευχαριστώ θα περιμένω απάντηση

A: Αγαπητή Ελένη, θα ήθελα πολύ να ξέρω γιατί νομίζεις οτι η κόρη σου έχει διαλέξει αυτόν τον τρόπο αντίδρασης, ώστε να μπορέσω να σε συμβουλέψω τι να κάνεις. Είναι αντίδραση στον ερχομό της μικρής ή ήταν πάντα έτσι;... Χρειάζομαι περισσότερες πληροφορίες

ΣυνέχειαΕ: Γεια σας, σας έχω ξαναγράψει και μου είπατε ότι δεν σας έδωσα αρκετές πληροφορίες...
Έχω μια κόρη 19 τώρα μηνών περίπου και μια άλλη 6,5 μηνών. Προσπάθησα να παρατηρήσω περισσότερο την συμπεριφορά της μεγάλης για να μπορέσω να σας πω ότι περισσότερο ώστε να με βοηθήσετε. Η μεγάλη όταν την μαλώσεις βασικά για να σταματήσει να κάνει κατι, και με φωνές και με πιο ήρεμο τρόπο, ''χτυπιέται'' ή ότι έχει στο χέρι το πετάει με ορμή ή χτυπάει το κεφάλι με τα χέρια της και φωνάζει για να την δεις...θέλει να την δεις.Δεν ξέρω αν έχει σχέση με τον ερχομό της μπέμπας, γιατί ήταν μικρή και δεν τα έκανε αυτά πριν 6,5 μήνες. Όσο μεγαλώνει εκδηλώνεται πιο πολύ. Μεγαλώνει και με τους γονείς καταπάνω και με τους παππούδες που είναι το πρώτο εγγόνι και μένουν ακριβώς απο΄κάτω. Επίσης εγώ η μητέρα της είμαι πολύ νευρική. Μπορεί να βλέπει τα δικά μου νευρα και φωνές? Προσπαθώ να βελτιωθώ

Α: Αγαπητή Ελένη απ' οτι καταλαβαίνω, η συμπεριφορά της κόρης σου μπορεί να προέρχεται από πολλούς από τους παράγοντες που ανέφερες. Σίγουρα πάντως επιδιώκει την προσοχή με αρνητικό τρόπο. Θα πρέπει να την διδάξεις πως να ζητάει αυτό που θέλει με ηρεμία και οτι σε καμμία περίπτωση δεν θα γίνεται το δικό της όταν αντιδρά μ' αυτόν τον τρόπο. Αντίθετα, εσύ θα είσαι αυτή που θα αποφασίζεις τι πρέπει η δεν πρέπει να γίνεται άσχετα από τη δική της αντίδραση. Να είσαι σταθερή σ' αυτό και να το επιβάλεις και στις γιαγιάδες.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα) Πλέον η συμπεριφορά της είναι πολύ περίεργη ενώ ήταν ένα συνεργάσιμο παιδί ήσυχο τυπικό τώρα ότι ζητεί το ζητά με γκρίνια αν την μαλώσεις κλαίει αμέσων και κλάμα τρελό... (3 ετών)

Καλημέρα. Ονομάζομαι Μάγδα και έχω ένα κοριτσάκι 3 χρονών. Το πάμε φέτος στον παιδικό αν και τώρα είναι η πρώτη φορά που πάει 4 εβδομάδες σερί γιατί όλο αρρώσταινε. Πλέον η συμπεριφορά της είναι πολύ περίεργη ενώ ήταν ένα συνεργάσιμο παιδί ήσυχο τυπικό τώρα ότι ζητεί το ζητά με γκρίνια αν την μαλώσεις κλαίει αμέσων και κλάμα τρελό... Πχ σήμερα: Άντε Φαίδρα σήκω να πάμε σχολειό. σηκώνετε βλέπει τι κοκαλάκι τις έβγαλα να βάλουμε και αρχίζει και φωνάζει όχι αυτό την κάνω σσσσσσσσσς να μην ξυπνήσει τον μικρό ξαπλώνει στο κρεβάτι και κλαίει σήκω να ντυθούμε όχι καλά τις λέω τότε δεν έχει σχολειό και πάω να φύγω από το δωμάτιο και μετά κλάμα δυνατά και να φωνάζει θέλω να πάω σχολειό
Τρελά πράγμα θέλω και δεν θέλω και κλαίω …. τι να κάνουμε πώς να συμπεριφερθούμε;


Α: Αγαπητή Μάγδα,
η συμπεριφορά της κόρης σου είναι πολύ φυσιολογική. Κάθε μεγάλη αλλαγή στη ζωή των παιδιών τους δημιουργεί άγχος. Μίλησέ της και εξήγησέ της οτι καταλαβαίνεις οτι το καινούριο περιβάλλον και σχολείο της δημιουργεί αναστάτωση, αλλά με τον καιρό θα συνηθίσει και θα της αρέσει... Υπομονή, είναι θέμα χρόνου.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα) Μερικες ημερες τωρα, τα πρωινα που ερχεται η γιαγια της για να φυγω εγω, κλαιει γοερα δε θελει με τιποτα να την ταισει η γιαγια εκτος αν ειμαι κι εγω παρουσα και αν κανω πως βγαινω απο το δωματιο σπαραζει (9,5 μηνών)

Καλησπερα σας και συγχαρητηρια για την εξαιρετικη δουλεια που κανετε.
Ελπιζω να με βοηθησετε στα παρακατω ζητηματα που με απασχολουν το τελευταιο διαστημα:
Εχω μια κορουλα 9.5 μηνων την οποια προσεχει 3 πρωινα την εβδομαδα η πεθερα μου και τις υπολοιπες ημερες ειμαστε μαζι. Μερικες ημερες τωρα, τα πρωινα που ερχεται η γιαγια της για να φυγω εγω, κλαιει γοερα δε θελει με τιποτα να την ταισει η γιαγια εκτος αν ειμαι κι εγω παρουσα και αν κανω πως βγαινω απο το δωματιο σπαραζει.
Δε θελω να την αφηνω να κλαιει τοσο και μενω παραπανω για να την ταισω εγω και μετα προσπαθει η γιαγια να την απασχολει καπου αλλου ωστε να μη με δει που φευγω.
Αναρωτιεμαι ομως, επειδη δε θελω να ξεγελαω το παιδι και να του λεω αλλα απο αυτα που κανω, ειναι αυτος ο σωστος τροπος να αντιμετωπισω την κατασταση? Δεν θα πρεπει να μαθει η μικρη μου οτι η μαμα πρεπει να φυγει αλλα θα επιστρεψει, μηπως ειναι λαθος που ξαφνικα εξαφανιζομαι χωρις να την αποχαιρετησω??
Ωστοσο, το μεσημερι που επιστρεφω ειναι αρκετα προσκολλημενη στη γιαγια σε σημειο που καμια φορα δε θελει καν να την παρω εγω αγκαλια. Οταν βεβαια η γιαγια φευγει δεν την ενοχλει.
Περιμενω με χαρα την αποψη σας. Ευχαριστω πολυ.


A: Αγαπητή Ελένη, είναι πολύ φυσιολογική η αντίδραση της κόρης σου, η οποία βρίσκεται στην ηλικία της προσκόλλησης. Ότι και να κάνεις η μικρή θα στενοχωριέται τη στιγμή που φεύγεις. Μην ανησυχείς όμως. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν αίσθηση του χρόνου κι έτσι θα παρηγοριέται πολύ γρήγορα. Μην νιώθεις ενοχές και είναι σίγουρα καλύτερο να την αποχαιρετάς και να μην της λες ψέμματα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γεια σας με λένε Κατερίνα και έχω ένα αγοράκι 19 μηνών αρκετά συνεργάσιμο θα έλεγα, θεωρώ ενεργητικής ιδιοσυγκρασίας, που εδώ και μερικούς μήνες χτυπάει το κεφάλι του όπου βρει και κατά προτίμηση σε τοίχους!!

Εννοείται ότι το κάνει όποτε θέλει να μας τραβήξει την προσοχή, όποτε του αρνιόμαστε κάτι, αλλά και για να ηρεμίσει τον εαυτό του, για παράδειγμα όταν έβγαζε δόντια ξύπναγε μέσα στην νύχτα χτύπαγε με δύναμη το κεφάλι του στην κούνια και μετά ξανακοιμότανε. Εμείς από την πλευρά μας δεν του κάνουμε κανένα χατήρι όταν έχει αυτή την συμπεριφορά αλλά δεν ξέρουμε και ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον αντιμετωπίσουμε ώστε να τον κάνουμε να ξεχάσει αυτή την τόσο επικύνδινη συμπεριφορά. Κάθε συμβουλή είναι για εμάς πολύτιμη.
Ευχαριστώ πολύ


Α: Αγαπητή Κατερίνα, αν όπως λες η χειριστική συμπεριφορά του γιού σας δεν έχει πέραση σε σας, τότε κανονικά θα έπρεπε να έχει σταματήσει.Επειδή είναι πολύ δύσκολο να αγνοήσει κανείς μια επικίνδυνη συμπεριφορά, θα πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να τον σταματάτε όταν το κάνει. Δείξτε του πως είναι ένα καρπούζι που σπάει και εξηγήστε του οτι το ίδιο συμβαίνει και μέσα στο κεφάλι του. Δώστε του την εναλλακτική να λέει κάτι πριν από κάθε φορά που θέλει να χτυπήσει το κεφάλι του. Μάθετέ του να ζητάει την προσοχή σας αλλιώς. Και... μην ανησυχείτε πολύ. Κανείς δεν χτυπάει τόσο δυνατά ώστε να πονάει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα, ήθελα να ρωτήσω ποσο λάθος και τι επιπτώσεις έχει για το παιδί να το μεγαλώνει η γιαγιά? Ολη την εβδομάδα κρατάει την μπέμπα η μαμά μου και την Παρασκευή την πέρνω εγώ

(είναι 18 μηνών). Να σας πώ ότι έχω και άλλα δύο παιδάκια κορίτσι 7 χρονών και αγόρι 6 χρονών και επειδή γύρισα στην δουλειά μου δεν έχω την οικονομική  δυνατότητα για παιδικό σταθμό και η μητέρα μου μένει μακρυα απο εμένα για να την πηγαίνω κάθε πρωί.
αν γίνεται απαντήστε μου όσο πιο γρήγορα μπορείτε γιατί είμαι ψυχολογικά πολύ χάλια για αυτό.


A: Αγαπητή Κατερίνα, σίγουρα δεν είναι πολύ καλό για την οικογένειά σου να ζουν τα παιδιά χωριστά απο σένα. Ήδη αυτό σε έχει επηρεάσει αρνητικά και σε κάνει να ζεις με ενοχές. Αυτές τις ενοχές σίγουρα τις αισθάνονται και τα μεγαλύτερα παιδιά σου. Οι συνέπειες αυτή τη στιγμή είναι μεγαλύτερες για σένα παρά για το παιδί, αλλά και η μικρή μεγαλώνοντας θα αισθανθει εκτός οικογένειας. Προσπάθησε να βρεις μια λύση. Μήπως αν μετακόμιζες πιο κοντά στη μητέρα σου ή εκείνη σε σένα; Κάποιος άλλος υπάρχει να αναλάβει την πρωινή διαδρομή; Ο μπαμπάς των παιδιών, ίσως;

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα σας. Εχω ένα κοριτσάκι,μοναχοπαίδι, 3 χρονών και 3 μηνών. Όταν είναι με ανθρώπους που γνωρίζει, είναι ευδιάθετη, πανέξυπνη και μιλάει συνεχώς! 'Οταν όμως υπάρχει κάποιος άλλος μπροστά,δείχνει φοβισμένη. Οταν κάποιος της μιλάει, κρύβεται από πίσω μου.

Όταν χτυπάει το κουδούνι της πόρτας, κρύβεται κάτω από το τραπέζι. Όταν τι ρωτούν κάτι, απαντά με γρυλλίσματα. Όταν βλέπουμε ένα παιδάκι, κρεμιέται πάνω μου. Πάντως τις περισσότερες φορές, μετά από λίγο, νιώθει πιο άνετα, και πλησιάζει τους άλλους. Γενικά είναι ένα παιδί που δεν του αρέσουν οι αλλαγές. Κάναμε ένα μήνα να δούμε ένα φίλο επειδή είχε γύψο στο χέρι! Μέσα σε όλα αυτά αρχίσαμε παιδικό.. Δεν κλαίει όπως στην αρχή αλλά΄σε όλη τη διαδρομή με ρωτάει αν η δασκάλα της είναι καλά, μήπως αρρώστησε κ.α. Έκείνη μου λέει ότι είναι πανέξυπνη αλλά δείχνει φοβισμένη, δεν παίζει με τους άλλους και θέλει να εξερευνεί μόνη της το χώρο. Συμμετέχει όμως σε όλες τις δραστηριότητες και σε εμένα δείχνει κατενθουσιασμένη με το σχολείο και τις φίλες της.

Τι να κάνω;

Να την πιέζω να έρχεται σε επαφή με τα άλλα παιδάκια, να τη διώχνω από πίσω μου όταν κρύβεται ή όχι;

Τι λάθος έχω στη συμπεριφορά μου και το παιδί μου δείχνει φοβισμένο;


A: Αγαπητή Χριστίνα, κάθε παιδί είναι διαφορετικό και εξοικειώνεται με τα συναισθήματά του σιγά σιγά και με το δικό του τρόπο. Το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο είναι τα παιδιά μας να νιώθουν ανασφάλεια ή φόβο...Μην την αποπαίρνεις και δώσε της χρόνο να νιώσει ασφαλής.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Γεια σας, με λενε Μαρια κ εχω εναν 5χρονο γιο. Ειναι ενα αρκετα ζωηρο παιδακι αλλα αρκετα υπακουο. Εχει ομως "ηγετικο χαρακτηρα", δηλαδη θελει να ειναι παντα αρχηγος...

στα παιχνιδια με τους φιλους του οργανωνει τα παιχνιδια τους, δινει ιδεες για το τι να κανουνε κι απ'αυτα που εχω πει με την δασκαλα του. Όταν καποιο παιδακι και κυριως ο αγαπημενος του φιλος αποφασιζουν για ενα αλλο παιχνιδι ακομα κ μεσα στην ταξη,δεν θυμωνει αλλα κλαιει κ ετσι το αλλο παιδακι αλλαζει γνωμη και κανει αυτο που θελει ο δικος μου. Γενικα του αρεσει να εχει την πρωτια κι οταν δεν γινεται αυτο στενοχωριεται και πληγωνεται. Επισης ειναι αρκετα πεισματαρης αλλα ταυτοχρονα ειναι ευαισθητος.

Τι μπορω να κανω για να του δωσω να καταλαβει οτι δεν μπορουμε παντα να ειμαστε πρωτοι και πρεπει ν'αφηνουμε και τους αλλους να παιρνουν αποφασεις?

Ειναι κατι που θα επρεπε να το δουλεψω με καποιον ειδικο?

Α: Αγαπητή Μαρία, έχεις ένα πολύ φυσιολογικό αγοράκι που προσπαθεί με τους δικούς του τρόπους να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Η αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδιά θα του μάθει οτι είναι απαραίτητο να ξέρει, ακόμα κι αν πληγωθεί κάποιες φορές. Δεν χρειάζεται ειδικός, αλλά η συμβουλή και η συζήτηση μαζί σου θα πρέπει να είναι πάντα στην διάθεση του παιδιού σου.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα) Έχω ένα γιό που σε ένα μήνα κλείνει τα 3. Τον τελευταίο μήνα έχει περίεργες αντιδράσεις. Δεν μπορεί να κάτσει μόνος του σε κάποιους χώρους του σπιτιού, όπως έκανε πριν ή αν τρέξω μέσα στο σπίτι για να ανοίξω την πόρτα, τρέχει κι εκείνος ουρλιάζοντας και κλαίγοντας.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΕΝΑ ΓΙΟ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ 3 ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΡΗ 8 ΜΗΝΩΝ. Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΑ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΟΠΟΥ ΠΡΙΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ, ΑΝ ΤΡΕΞΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Π.Χ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΟΥΡΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ Η' ΑΜΑ ΦΩΝΑΞΩ ΔΥΝΑΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ, ΜΠΟΡΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΑΙ Ν ΚΛΑΙΕΙ ΠΑΛΙ. ΜΕ ΒΑΖΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΕΝΩ ΠΡΙΝ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΕΚΑΝΕ.ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΝΑΜΕΝΑ!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΩ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ "ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΔΕ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ" ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΓΓΗΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΤΟΝ ΦΟΒΙΖΕΙ? ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ?

A: Αγαπητή Μαριαλένα, ο φόβος είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που βιώνουν όλα τα παιδιά και είναι απαραίτητο για να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους από τον κίνδυνο. Όταν τα παιδιά είναι μικρότερα δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου και γι αυτό δεν νιώθουν φόβο. Μεγαλώνοντας όμως αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα της ζωής τους και να βιώνουν διάφορους φόβους. Δεν είναι καλό λοιπόν να περνάτε στο παιδί σας το μήνυμα οτι ο φόβος είναι απαγορευμένο συναίσθημα για τα αγόρια, γιατί έτσι δεν του δίνετε τη διέξοδο να μπορεί να το συζητήσει μαζί σας. Αντίθετα τον κάνετε να ντρέπεται και να φοβάται περισσότερο. Μιλήστε του για το φόβο με δικά σας παραδείγματα από τότε που ήσασταν παιδιά, ώστε να νοιώσει καλύτερα και να σας μιλήσει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα) Γειά σας, έχω μια κόρη 19 μηνών. Το πρόβλημά μου είναι ότι είναι πολύ ζωηρή, νευρική και πεισματάρα. Δεν μας ακούει καθόλου και κάνει πάντα ότι της λέμε ότι δεν πρέπει να κάνει.

Γειά σας, έχω μια κόρη 19 μηνών και από οχτώ μηνών αναγκάζομαι να τη στέλνω σε βρεφικό εκτός από κάποιες μέρες που μπορεί η πεθερά μου και την κρατάει η ίδια. Το πρόβλημά μου είναι ότι είναι πολύ ζωηρή, νευρική και πεισματάρα. Δεν μας ακούει καθόλου και κάνει πάντα ότι της λέμε ότι δεν πρέπει να κάνει. Πολλές φορές μάλιστα λέει από μόνη της όλα όσα δεν πρέπει να κάνει και και ταυτόχρονα τα κάνει. Π.Χ. λέει όχι ψυγείο και αμέσως ανοίγει την πόρτα του ψυγείου. Προσπαθώ να μην της λέω όχι και μή αλλά τί θέλω να κάνει και γιατί δεν πρέπει να κάνει κάτι. Πολλές φορές όμως η υπομονή μου εξαντλείται και της φωνάζω ή της λέω ότι θα βάλω κάποιο παιχνίδι της τιμωρία για κάποιες ώρες προκειμένου να ακούσει. Τίποτα δεν πιάνει. Κάνει πως δεν ακούει ή με κοροϊδεύει ή νομίζει ότι αυτό που κάνει είναι αστείο και γελάει ή αρχίζει και κλαίει και τσιρίζει και χτυπιέται. Τί είναι σωστό να κάνω;  Μήπως φταίει που της έχω βάλει της φωνές; Μήπως είναι πολύ νωρίς για να καταλαβαίνει τί δεν πρέπει να κάνει;
Επίσης ενώ από 3 μηνών κοιμάται σε άλλο δωμάτιο από κάποιες φορές που αναγκαστήκαμε να κοιμηθούμε μαζί της κάθε βράδυ ξυπνάει γύρω στις 4 και ζητάει να έρθει στο κρεββάτι μας. Πολλές φορές ξάπλωνα μαζί της σε ένα κρεββατάκι που έχουμε στο δωμάτιο της και μετά την ξαναέβαζα στην κούνια της. Αυτό γινόταν 3-4 φορές την νύχτα, αλλά επειδή δουλεύω και δεν άντεχα τα ξενύχτια και το πήγαινε-έλα  κάποιες φορές την έβαζα στο κρεββάτι μας ή πήγαινε ο άντρας μου. Πολλές φορές επίσης πήγαινα και ξάπλωνα στο κρεββατάκι και αυτή στην κούνια και προσπαθούσα με τραγούδια και ιστοριούλες να την κάνω να κοιμηθει.Έπιασε κανα δυό φορές αλλά τις περισσότερες κλάιει και φωνάζει και χτυπάει το κεφάλι της στην κούνια μέχρι να την πάρουμε. Ο άντρας μου ήταν αυτός που ερχόταν και την έπαιρνε όταν έκανε έτσι γιατί τη λυπόταν και θεωρούσε ότι ήταν λάθος αυτό που έκανα. Αποτέλεσμα η μικρή ή θα έρθει στο κρεββάτι μας ή θα ουρλιάζει και θα φωνάζει τον μπαμπά της και θα καταλήγουν να κοιμούνται μαζί. Τί μπορώ να κάνω για να σταματήσει όλο αυτό; Δε γίνεται να κοιμόμαστε έτσι και κυρίως δεν γίνεται να κοιμάται με τον μπαμπά της.
Συγγνώμη που έβαλα δυο θέματα και σας ευχαριστώ.

Α: Αγαπητή Άννα, φαίνεται οτι το κοριτσάκι σας δεν έχει οριοθετηθεί πολύ καλά στη συμπεριφορά της. Αν το πρόβλημα αυτό εμφανίζεται μόνο στο σπίτι, τότε έχει να κάνει με τη δική σας αδυναμία σαν γονείς να την οριοθετήσετε. Μήπως νιώθεις ενοχές που δεν την βλέπεις όσο θα ήθελες λόγω δουλειάς; Τα παιδιά αντιλαμβάνονται όλες τις αδυναμίες μας και τα συναισθήματά μας και αντιδρούν ανάλογα. Ίσως στην προσπάθειά της να ασχολείστε μαζί της, έχει διαλέξει να τραβάει την προσοχή σας με αρνητικό τρόπο. Θα πρέπει να αγνοήσετε τις συμπεριφορές που έχουν σκοπό να σας τραβήξουν την προσοχή με αρνητισμό (κλάματα, απειθαρχία) και να πηγαίνετε κοντά της μόνο όταν είναι ήρεμη και χαρούμενη. Δώστε της προσοχή μόνο όταν έχει θετικές αντιδράσεις και μην υποχορείτε στις παράλογες αντιδράσεις. Σιγά σιγά θα αλλάξει, αρκεί να βγείτε από τις ενοχές που σας κάνουν να την λυπάστε!

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα) Έχω ένα αγόρι 9 ετών. Δεν έχουμε ιδιαίτερα προβλήματα εκτός από το οτι ο γιός μου φοβάται τα πάντα

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΨΕΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΤΩΘΟΙ :

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ 9 ΕΤΩΝ ΕΧΩ ΧΩΡΙΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 7 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΟΤΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΦΟΒΑΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ  Π.Χ  ΦΟΒΑΤΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΟ ΑΛΛΟ, ΦΟΒΑΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ  ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ  ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΣΗΜΑΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΦΗΞΙΜΟ – ΦΟΒΑΤΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ – ΦΟΒΑΤΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ 200 ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΙ ΣΠΙΤΙ – ΦΟΒΑΤΕ – ΦΟΒΑΤΕ - ΦΟΒΑΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ

Α: Αγαπητή Γιωργία, ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που βιώνουμε όλοι οι άνθρωποι σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Εσύ να μην φοβάσαι να του μιλήσεις γι' αυτό το συναίσθημα και να του επιτρέψεις έτσι να σου πει τι σκέφτεται και τον φοβίζει. Ενθάρρυνέ τον να κάνει πράγματα μόνος του και δείξε του οτι τον εμπιστεύεσαι. Είναι και μιά εποχή τώρα που τα παιδιά φοβούνται από αυτά που ακούν και βλέπουν γύρω τους και από την ανασφάλεια που βιώνουν οι γονείς τους τον τελευταίο καιρό. Υποστήριξέ τον και ασχολειθείτε με ευχάριστα πράγματα.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) Τα Σαββατοκύριακα κλαίει και αποζητάει επίμονα τη γιαγιά, λέγοντας πόσο του λείπει. Είναι μία φυσική αγάπη προς τη γιαγιά ή μήπως υποκρύπτει μια δυσαρέσκεια προς τους γονείς;

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΜΙΑΣ ΦΙΛΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΓΙΟ 6 ΕΤΩΝ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ. ΤΑ ΣΑΒ/ΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΖΗΤΑΕΙ ΕΠΙΜΟΝΑ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΣΟ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ Η ΜΗΠΩΣ ΥΠΟΚΡΥΠΤΕΙ ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ; ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΑΔΕΛΦΑΚΙ 6 ΜΗΝΩΝ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΙΡΩΝ.

Α: Αγαπητή φίλη, τα παιδιά συνηθίζουν στο πρόγραμμα της καθημερινότητας και δεν τους αρέσει όταν αυτό αλλάζει. Δεν μου δίνεις αρκετές πληροφορίες για να ξέρω αν η συμπεριφορά του παιδιού εκφράζει δυσαρέσκεια προς τους γονείς. Ποιά είναι η σχέση της μαμάς με τη γιαγιά; Πώς αντέδρασε στον ερχομό του μωρού;

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα): Οταν δεν του γινει καποιο χατηρι ή πρεπει να φυγουμε απο καπου, χρησιμοποιει το κλαμα...

Γεια σας, λεγομαι Μαρια κι εχω ενα παιδί περιπου 5.5 ετων. Πιστευω οτι ειναι ενα αγορακι ενεργητικο και χαρουμενο.Υπαρχει ομως κατι που καταλαβαινω γιατι το κανει αλλα δεν ξερω ακριβως πως να το αντιμετωπισω και θα ηθελα τη συμβουλη σας. Οταν δεν του γινει καποιο χατηρι ή πρεπει να φυγουμε απο καπου χρησιμοποιει το κλαμα. Φανταζομαι οτι ειναι συνηθες αλλα με το παραμικρο που δεν θα τον ''βολεψει''κλαιει. Το εχω συζητησει και με την δασκαλα του νηπιαγωγειου και το ιδιο κανει κι εκει. Προσπαθω οταν κλαιει να μην του δινω σημασια, αλλοτε προσπαθω να του εξηγησω οτι δεν καταφερνει κατι γιατι πραγματικα δεν του κανουμε ολα τα χατιρια ειδικα οταν κλαιει, αλλες φορες χανω την υπομονη μου κ του φωναζω. Εχετε κατι αλλο να μου προτεινετε?

Α: Αγαπητή Μαρία, η αντίδραση του γιού σου είναι αρκετά συνηθισμένη για τα μοναχοπαίδια που έχουν συνηθίσει να είναι "παντοδύναμα" μέσα στην οικογένεια. Σ' αυτήν την ηλικία θα πρέπει σιγά σιγά να αρχίσει να αποδέχεται και τις ανάγκες των άλλων γύρω του που είναι βασικός κανόνας επιτυχημένης συμβίωσης στην κοινωνία μας. Αυτό θα πρέπει να το διδαχθεί από τους γονείς, οι οποίοι δίνουν ξεκάθαρα στο παιδί να καταλάβει οτι και οι ίδιοι έχουν ανάγκες και προτεραιότητες που πρέπει το παιδί να σεβαστεί. Επομένως, δεν θα διαπραγματεύεστε καθόλου με το παιδί το πρόγραμμα, καθώς αυτό καθορίζεται από τους γονείς που "ξέρουν καλύτερα τι πρέπει να γίνει". Μην υποχωρείτε στα κλάματά του για να τα σταματήσει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: το παιδι μου ειναι 4 χρονων. οταν τον χτυπανε δεν αμυνεται. καθεται και κλαιει.

ουτε καν προσπαθει να απομακρυνθει απο τα παιδακια που τον χτυπανε. απλα καθεται και περιμενει κλαιγοντας ποτε θα σταματησουν. τι πρεπει να κανω?


A: Αγαπητή αναγνώστρια, μου λείπουν κάποιες πληροφορίες για να μπορέσω να σε συμβουλέψω.
Είσαι μπροστά όταν συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει στο σχολείο;
Προφανώς το παιδί έχει πάρει τη σωστή συμβουλή οτι δεν πρέπει να χτυπάμε τα άλλα παιδιά. Όμως θα πρέπει να μάθει οτι δεν επιτρέπουμε και στα άλλα παιδιά να μας χτυπάνε και πρέπει να αμυνθούμε με κάποιον τρόπο. Επίσης αυτό είναι κάτι που πρέπει να μάθει να κάνει μόνο του το παιδί γιατί δεν θα είναι μπροστά πάντα κάποιος μεγάλος να το προστατέψει. Μιλήστε του. Προσπαθείστε να του δείξετε οτι μπορεί να βγάζει το θυμό του με πολλούς τρόπους εκτός από το να κλαίει. Διαβάστε του κάποιο σχετικό παραμύθι.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Ε: Καλησπέρα σας. Είμαι 31 ετών και έχω ένα αγοράκι 34 μηνών. Το πρόβλημα μου είναι ότι είναι διαρκώς κρεμασμένος επάνω μου και δεν με αφήνει να κάνω τίποτα.

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 10 ΛΕΠΤΑ ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΞΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΘΑ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΕΜΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΝΔΩΣΩ Η ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΣΤΡΙΓΓΛΙΖΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ. ΘΕΛΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ Η ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΩ ΑΓΚΑΛΙΑ (14 ΚΙΛΑ). ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΟΤΙ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ!!!
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 8 ΜΗΝΕΣ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΕΠΙΑΣΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΦΥΓΩ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ! ΜΕΤΑ ΑΠΟ 4 ΜΗΝΕΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ! ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΟΥΛΕΥΑ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ! ΩΣΤΟΣΟ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΧΑΜΕ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΜΕ ΑΠΕΛΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΖΙ! ΚΙ ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΟ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΘΗΚΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΡΙΝ! ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΜΕ ΤΡΑΒΑΕΙ! ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝ ΦΩΝΑΞΩ ΣΑΝ ΤΡΕΛΗ Η ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΩ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΩ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΦΗ!
ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΠΙΟ ΥΠΑΚΟΥΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΖΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΡΑΧΝΙΑΖΩ;
ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΜΟΝΟΣ ΟΠΩΣ ΚΙ ΕΓΩ;
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΤΛ.ΚΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΜΟΝΑ.
ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΕ ΜΕ!!!

Α: Αγαπητή Γιώτα, είναι φανερό οτι το παιδί έχει τον απόλυτο έλεγχο του τι συμβαίνει στο σπίτι και όχι εσύ. Όταν είστε μαζί εκείνος μπορεί να κάνει οτι θέλει και ο μόνος τρόπος να μην το ζεις αυτό είναι να λείπεις! Θα πρέπει να καταφέρεις να επιβάλεις όρια στο παιδί με σταθερό και ήρεμο τρόπο. Μην εγκαταλείπεις αυτά που κάνεις για χάρη του και κυρίως, μην αισθάνεσαι ενοχές όταν κλαίει. Δεν θα είναι εύκολο να ξανακερδίσεις τη θέση σου ως ο ενήλικας του σπιτιού, αλλά σκέψου οτι αυτό είναι απαραίτητο για τη ζωή του.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα σας, είμαι μητέρα τριών αγοριών. (Θάνος 8 ετών, Δημήτρης 6 ετών και Σταύρος 17 μηνών). Τα μεγαλύτερα παιδιά μου παρουσιάζουν μια νευρικότητα. Έχει πολλά νεύρα θυμώνει και μιλάει αυταρχικά...

(ναι αντιγράφει εμένα στην αυστηρότητα) και συχνά σηκώνει και χέρι σε κοντινά του πρόσωπα (εμένα, μπαμπά, γιαγιά και παππού) Παντελής έλλειψη σεβασμού. Είναι ιδιαίτερα νευρικά κυρίως όταν δεν τους κάνω τα χατήρια;

Πιστεύω ότι οφείλετε στην ζήλια τους προς τον μικρότερο; Το οποίο προσπαθεί και αυτό βλέπωντας τα μεγαλύτερα να κάνουν φασαρία και μας αποσπάσει και αυτό την προσοχή με τον ίδιο τρόπο (φωνάζοντας). Το απίστευτο της υπόθεσης είναι ότι στο σχολείο και οι δύο (Θάνος και ο Δημήτρης ) θεωρούτναι από τα καλύτερα παιδιά,  πολύ κοινωνικοί, πολύ ευγενικοί, συμμετέχουν  σε όλα. Λες και μεταμορφώνονται στο σπίτι;

Πως μπορώ να το χειριστώ;


Α: Αγαπητή Νατάσσα, η αντίδραση των μεγαλύτερων αγοριών απέναντι στο μικρότερο , όσο κι αν μοιάζει παράλογη, είναι αναμενόμενη. Ειναι φυσικό να ζηλεύουν και να διεκδικούν την προσοχή σου μ' αυτόν τον τρόπο, αλλά είναι στο χέρι σου να αποθαρρύνεις αυτή τη συμπεριφορά. Μην τους επιτρέπεις να τσακώνονται. Όταν το κάνουν, θα τους στέλνεις στο δωμάτιό τους να "τσακωθούν με την ησυχία τους", χωρίς να τους ακους και χωρίς να επιλύεις τη διαφορά τους. 'Οταν ηρεμήσουν θα επιτρέπεται να επιστρέψουν στο χώρο που βρίσκεσαι. Ταυτόχρονα, φτιάξε έτσι το πρόγραμμά σου, ώστε να μπορείς να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε σου παιδί.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) Το πρόβλημα είναι στην συμπεριφορά του όταν πρέπει να βρεθεί σε μια ομάδα παιδιών και να κανει μια οργανωμένη δραστηριότητα. Ορμάει κατα πάνω τους και τα αγκαλιάζει σφιχτά με αποτέλεσμα εκείνα να δυσανασχετούν και να τον αποφεύγουν (3,5 ετών)

Μόλις σήμερα  ψάχνοντας στο διαδίκτυο "έπεσα" πάνω στο site σας πήρα λοιπόν το θάρρος να σας εκφράσω έναν προβληματισμό σχετικά με τον 3 1/2 χρονών γιό μου. Είναι ένα παιδί πολύ κοινωνικό, δραστήριο και αρκετά ζωηρό. Το πρόβλημα είναι στην συμπεριφορά του όταν πρέπει να βρεθεί σε μια ομάδα παιδιών και να κανει μια οργανωμένη δραστηριότητα. Ορμάει κατα πάνω τους και τα αγκαλιάζει σφιχτά με αποτέλεσμα εκείνα  να δυσανασχετούν και να τον αποφεύγουν, επιπλέον δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του σε μια δραστηριότητα πχ γυμναστική με αποτέλεσμα  σε προσπάθειες που  έκανα να τον εγγράψω σε ομάδα ενόργανης γυμναστικής να μας απορρίψουν  από την πρώτη κιόλας μέρα.
 Να σημειώσω οτι ο  μικρός μέχρι πρότινος δεν πήγαινε παιδικό καθώς  τον κρατούσαν οι παππούδες έχει όμως μια εβδομάδα περίπου που τον ξεκινήσαμε  σαν προσπάθεια να δώσουμε λύση στο πρόβλημα συμπεριφοράς του το οποίο προς το παρόν εξακολουθεί να υφίσταται. 
Θα ήθελα παρακαλώ πολύ την συμβουλή σας. Ευχαριστώ.

A: Αγαπητή Μένια, ο γιος σου δεν έχει εμπειρία με άλλα παιδιά για να ξέρει πως να συμπεριφερθεί, και γι αυτό κάνει οτι κάνουν στον ίδιο τα αγαπημένα του πρόσωπα- αγκαλιάζει. Θέλει λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί. Εξήγησέ του την αντίδραση των παιδιών και δώστου λίγο χρόνο. Είναι μικρός ακόμα και η κοινωνικοποίηση θέλει χρόνο και επιμονή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) Με τον πατέρα της δεν παντρευτήκαμε ποτέ, καθώς με εγκατέλειψε έγκυο... Η σχέση τους είναι έως τώρα τυπική, καθώς ο ίδιος αδιαφορεί για το παιδί... προσπαθώ όλο και συχνότερα να της λέω οτι "ο μπαμπάς της την αγαπάει, αλλά πρέπει να μένει μακριά μας και ας μην το θέλει"... με διακόπτει και μου ζηταει να σταματησω να μιλάω για τον μπαμπά (4 ετών)

Καλησπέρα σας. Έχω μια κόρη 4 ετών. Με τον πατέρα της δεν παντρευτήκαμε ποτέ, καθώς με εγκατέλειψε έγκυο. Λίγους μήνες αφότου γεννήθηκε το παιδί, την αναγνώρισε ώς τέκνο του. Η σχέση τους είναι έως τώρα τυπική, καθώς ο ίδιος αδιαφορεί για το παιδί. Φέρεται σχεδόν σαν να του είναι βάρος. Στις οικονομικές του υποχρεώσεις είναι τυπικός, αλλά δυστυχώς δεν την επισκέπτεται παρά 2-3 φορές ετησίως. Κάποιους μήνες της τηλεφωνεί 2-3 φορες την εβδομάδα, άλλες φορές περνάνε μήνες χωρίς να μιλησουν. Οποτε προτεινω στην κορη μου να τον παρουμε τηλεφωνο, αρνειται. Ενω όποτε παίρνει αυτός, η μικρη ειναι επιθετικη εναντίον του κ βιαζεται να κλεισει το τηλεφωνο. Παρ' όλα αυτά, θέλει να πάρει το ακουστικό στα χέρια της, δεν αρνείται να του μιλήσει ή να τον ακουσει. Όσο η κόρη μου ήταν μικρή, συζητούσα μπροστά της για τον πατέρα της, με μέλη της οικογένειάς μου. Επειδή ακόμη και τώρα οι δικαστικές μας διαμάχες είναι έντονες κ σκληρές, μιλούσα για αυτόν με τα χειρότερα λόγια. Λίγο μετά απ' όταν έκλεισε η κόρη μου το πρωτο ετος της ζωης της, σταμάτησα να μιλάω για το πατέρα της (μπροστά της). Παρ' όλα αυτά, είναι προφανεστατο ότι σχεδόν μισουμε ο ένας τον άλλον. Εγώ για την εγκατάλειψη κ αυτός για τις δικαστικές διαμάχες. Όσο μεγαλώνει η κόρη μου και επειδή ο πατέρας της λείπει από τη ζωή της, προσπαθώ όλο και συχνότερα να της λέω οτι "ο μπαμπάς της την αγαπάει, αλλά πρέπει να μένει μακριά μας και ας μην το θέλει" ... "είναι τυχερή που έχει και τους 2 γονείς και ας μην ζουν μαζί".. "δεν είναι όλες οι οικογένειες ίδιες, αλλα΄εξίσου σημαντικές".. κλπ.κλπ.κλπ... Παρ' όλα αυτά, τους τελευταιους μηνες, όποτε ξεκινάω να της πω κατι τέτοιο, με διακόπτει και μου ζηταει να σταματησω να μιλάω για τον μπαμπά. Όταν τη ρωτάω τον λόγο, μου απαντά με ασαφεια, ότι απλώς δεν θέλει να μιλάμε για αυτόν. Να σημειωσω ότι στο σπίτι μας μένουμε η μητερα μου (η οποία μου ορκίζεται ότι δεν μιλάει στο παιδί για τον πατέρα της), και εγω με την κόρη μου. Επίσης δεν έχω εως σημερα κανει άλλη σχεση, το παιδί ξέρει καλα ποιος ειναι ο μπαμπας της, και δεν βλέπει άλλα αντρικά πρόσωπα στο περιβάλλον της, εκτός από τους συγγενείς μου οι οποίοι έχουν άριστη σχεση με την κόρη μου, και σχεδον καθημερινή επικοινωνία. Ευχαριστω για την προσοχή σας.

A: Αγαπητή Καλλιόπη, δεν είναι ξεκάθαρο το ερώτημά σου σε σχέση με το θέμα της κόρης σου. Νομίζω όμως πως οτι κι αν κάνεις δεν μπορείς να δημιουργήσεις εσύ τη σχέση της κόρης σου με τον μπαμπά της, πόσο μάλλον να την κάνεις ιδανική. Δεν χρειάζεται να μιλάς στην κόρη σου για τον μπαμπά της, παρά μόνο αν στο ζητήσει εκείνη. Οι δυό τους θα φτιάξουν τη σχέση που θα μπορέσουν. Επίσης δεν είναι δυνατόν η κόρη σου να έχει καλή σχέση με τον μπαμπά της όσο εσύ κι εκείνος έχετε διαμάχες. Το παιδί τα ξέρει όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν της τα λες ευθέως. Η μικρή είναι στο κέντρο του "τριγώνου" και δεν ξέρει ποιόν από τους δύο γονείς να ευχαριστήσει και ποιόν να δυσαρεστήσει. Χρειάζεται χρόνος και το κυριότερο, πρέπει εσύ και ο μπαμπάς της να ωριμάσετε και να σταματήσετε τα μίση!

Ευχομαι καλή τύχη και υπομονή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

E: Καλημέρα σας έχω ενα παιδάκι 6 1/2 χρονων το οποίο είναι μοναχοπαίδι και το έχουν όλοι οι συγγενείς σαν μωρό.Το πρόβλημα μου είναι οτι δεν ακούει και υπολογίζει κανέναν κάνει το δικό του.

Στο σχολείο είναι πολύ ζωηρός μου λέει η δασκάλα και δεν συγκεντρώνετε.

Πιστεύετε οτι υπάρχει κάποιο θέμα με το παιδί ή τα κάνει επειδή έχει μάθει να τον έχουν στα ώπα ώπα και είναι πάρα πολύ καλοκακομαθημένος?
Πείτε μου  τι να κάνω σας παρακαλώ, πως μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να υπακοούει και να συγκετρώνετε σε αυτό που κάνει?

Α: Αγαπητή Μαρία, η απάντηση στο ερώτημά σου δεν είναι απλή. Ίσως η εξήγηση που δίνεις μόνη σου να είναι και η σωστή. Αν το παιδί δεν έχει μάθει το "όχι", ίσως δυσκολεύεται να το αποδεχτεί και στο σχολείο. Θα πρέπει να δουλέψεις πολύ με τα όρια και να μην αφήνεις όλη την οικογένεια να έχει άποψη για την ανατροφή του. Όσο για το θέμα της συγκέντρωσης, αυτό θα πρέπει να εξετάσετε μήπως είναι θέμα κάποιας μαθησιακής δυσκολίας. Καλή συνέχεια.

 Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E:(απόσπασμα:) είναι υπερβολικά ευαίσθητη, δεν διεκδικεί από τα άλλα παιδάκια, με το παραμικρό ξεσπάει σε κλάματα ή φωνές, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε κάποιο νέο περιβάλλον και έχει έντονη προσκόλληση σε εμένα (4 ετών)

Καλή σας ημέρα. Έχω κάποιες ανησυχίες σχετικά με τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική ανάπτυξη της τετράχρονης κορούλας μου. Είναι ένα πολύ καλό παιδί και αρκετά έξυπνο από ότι μας λένε και στον παιδικό σταθμό, όπου πηγαίνει για δεύτερη χρονιά. Ωστόσο με προβληματίζει το γεγονός ότι είναι υπερβολικά ευαίσθητη, δεν διεκδικεί από τα άλλα παιδάκια, με το παραμικρό ξεσπάει σε κλάματα ή φωνές, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε 

κάποιο νέο περιβάλλον και έχει έντονη προσκόλληση σε εμένα αλλά και σε διάφορα αντικείμενα που κατά καιρούς επιλέγει, τα οποία έχει απλώς
αποδεχτεί σε ορισμένες περιπτώσεις (κυρίως στο σχολείο) να τα κρατάει στην τσάντα της μέχρι να σχολάσει. Όσο για την προσκόλλησή της προς εμένα, είναι φορές που δεν ξεκολλάει από επάνω μου, κλαίει, θέλει αγκαλιά - ακόμα και όταν πηγαίνουμε βόλτα - θέλει να ξαπλώνω μαζί της για να κοιμηθεί (ενώ όταν είναι στη γιαγιά της κοιμάται μόνη της) - να επισημάνω ότι θήλαζε μέχρι τα τρία της χρόνια. Εγώ από την άλλη δέχομαι κριτική σχετικά με τη συμπεριφορά μου απέναντι σε αυτές τις 'ιδιοτροπίες' της και σχόλια του τύπου 'πρέπει να της το κόψεις', όμως φοβάμαι μήπως η προσπάθειά μου την κάνει να αισθανθεί πως 'υποβιβάζω' τα συναισθήματά της ή την ωθήσει στο να τα καταπιέσει, και τελικά αποβεί χειρότερη για το μέλλον. 
Πώς μπορώ να τη βοηθήσω να γίνει πιο ανεξάρτητη και να μην στεναχωριέται/θυμώνει υπερβολικά; Ευχαριστώ πολύ.

A: Αγαπητή Ρόζμαρι, καταλαβαίνω την αγωνία σου για την ανεξαρτητοποίηση της κόρης σου. Όσο όμως ανησυχείς γι' αυτήν, τόσο θα αντιλαμβάνεται την αγωνία σου και θα προσκολλάται. Να την ενθαρρύνεις και να της δείξεις εμπιστοσύνη οτι έχει μεγαλώσει. Να της λες καθημερινά πόσο περήφανη είσαι που είναι μεγάλη και τα καταφέρνει. Όσο για τη διεκδικητικότητά της απέναντι στα άλλα παιδιά αυτό θα γίνει σιγά-σιγά όταν θα νιώθει επαρκής και πιο ανεξάρτητη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Η κόρη μου είναι 9 χρονών και πολύ απόμακρη και διστακτική με τα κορίτσια της ηλικίας της. Δεν κάνει παρέες παρά μόνο μετά από δική μου προτροπή. Υπάρχει τρόπος να τη βοηθήσω;

Α: Αγαπητή Μαρία, δυστυχώς δεν μου δίνετε αρκετές πληροφορίες για να έχω πλήρη εικόνα και έχω αρκετά ερωτήματα στο μυαλό μου, τα οποία αν απαντήσετε εσείς, μπορεί να βρείτε ένα δρόμο.

Τί εννοείτε δεν κάνει παρέες και είναι διστακτική; Δεν έχει καμία φίλη ή μήπως θα περιμένατε να έχει πολλές φίλες; Πολλά παιδιά είναι διστακτικά γιατί νιώθουν διαφορετικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουν πρόβλημα. Μπορεί να μην την κάνουν παρέα γιατί δεν της αρέσει το σόου της τηλεόρασης που προτιμούν να βλέπουν τα άλλα κορίτσια. Είναι έτσι και στο σπίτι ή μόνο στο σχολείο, ή μήπως παντού; Θα μπορούσατε να την προτρέψετε να καλέσει κάποιες συμμαθήτριές της στο σπίτι για να παίξουν ή να κάνετε ένα ανοιχτό πάρτι ώστε να ενταχθεί καλύτερα.

Ανοίξτε μια συζήτηση μαζί της και διερευνήστε αν αυτό την απασχολεί την ίδια, γιατί θα μπορούσε να είναι μια δική σας ανησυχία...

Σκεφτείτε τα και σίγουρα τα πράγματα θα εξελιχθούν...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: (απόσπασμα:) στη γειτονια μενουν κ οι φιλοι μας που εχουν κι αυτοι ενα 5χρονο αγορακι με το οποιο δεν ταιριαζουν καθολου, παντα μαλωνουν ή διεκδικουν το ιδιο πραγμα ενω εχουν μεγαλωσει μαζι

Καλημέρα σας. Ο γιος μου ειναι 5 ετων και θεωρω οτι ειναι ενα κοινωνικο παιδακι που του αρεσει το παιχνιδι, το τρεξιμο κτλ. Κανει ευκολα φιλιες κ του αρεσει να παιζει με αλλα παιδακια. Το θεμα ειναι οτι στη γειτονια μενουν κ οι φιλοι μας που εχουν κι αυτοι ενα 5χρονο αγορακι με το οποιο δεν ταιριαζουν καθολου, παντα μαλωνουν ή διεκδικουν το ιδιο πραγμα ενω εχουν μεγαλωσει μαζι. Το περιεργο ειναι οτι ο γιος μου τις περισσοτερες φορες που τον μαλωνω δεν μ'ακουει με αποτελεσμα να καταληγουμε σε τιμωρία.Το αλλο παιδακι ειναι πιο φοβιτσιαρης κι αν κανει κατι ''κακο" ολοι λενε δεν πειραζει ενω το αντιθετο συμβαινει με τον δικο μου. Οταν ειναι με αλλα παιδακια δε χρειαζεται ουτε καν να φωναξω.Τι μπορω να κανω για να τον βοηθησω να μην "παρασυρεται"ή να μην κάνει "χαζα"?

Παρακαλώ απαντηστε μου το συντομοτερο γιατι καθε φορα που προκειται να συναντηθουμε αγχωνομαι κι αγχωνω και τον μικρο. Ευχαριστώ.

Α: Αγαπητή Μαρία, είναι πολύ φυσιολογικό για τα παιδιά της ίδιας ηλικίας να ανταγωνίζονται και να τσακώνονται. Το σίγουρο είναι οτι και τα δυό αγόρια έχουν βρει έναν τρόπο να τραβούν την προσοχή των μεγάλων και φαίνεται οτι ο γιός σου το κάνει αυτό παίρνοντας το ρόλο του "κακού". Θα σου πρότεινα να αφήσεις τα παιδιά να τα βρουν μεταξύ τους και μάλιστα να το κάνεις αυτό σε συνεργασία με τους γονείς του άλλου παιδιού που είναι και φίλοι. Όταν σταματήσετε να ασχολείστε με τις διαμάχες τους και τους αντιμετωπίσετε με την ίδια τακτική και τους δύο, τότε τα "πνεύματα" θα ηρεμήσουν.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Ο 27 μηνών γιός μου τον τελευταίο καιρό τραβάει τα μαλλιά του όταν δεν ασχολούμαι μαζί του και συνέχεια με δαγκώνει ...

παρόλο που του λέω ότι με πονάει, γελάει και συνεχίζει να το κάνει!
Γιατί συμβαίνει αυτό;

A: Ανάμεσα 2 και 3 χρονών συχνά υπάρχει μία φυσιολογική επιθετικότητα στα παιδία. Ένας κύριος λόγος είναι η αδυναμία τους να επικοινωνήσουν λεκτικά. Δηλαδή δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια. Να πουν αυτό που σκέφτονται και αισθάνονται. Αυτός ο εκνευρισμός συχνά εκδηλώνεται με δάγκωμα, τράβηγμα μαλλιών κτλ.
Θα πρότεινα να παρατήσετε πότε τραβάει τα μαλλιά του, δηλαδή τι τον προκαλεί. Σίγουρα είναι ένας τρόπος να τραβήξει την προσοχή σας. Εκείνη την στιγμή προσπαθήσετε να του δώσετε κάτι με το όποιο μπορεί να ασχοληθεί. Όπως ένα αγαπημένο του παιχνίδι. Να θυμάστε ότι δεν θα πάθει τίποτα με το να τραβάει τα μαλλιά του. Δεν χρειάζεται να υποκύψετε  στη συμπεριφορά . Πείτε του ότι δεν χρειάζεται να τραβάει τα μαλλιά του και δώσετε του τις λέξεις να ζήτηση  αυτό που θέλει.  Δηλαδή  «θέλεις να έρθω να παίξω μαζί σου;» η «θέλεις την μαμά σου;» και στην συνέχεια αποσπάστε του την προσοχή με κάτι άλλο.
Όταν σας χτυπάει  να είστε πολύ ξεκάθαρη: ότι δεν δέχεστε αυτή την συμπεριφορά και ότι πονάτε και δεν θέλετε να είστε μαζί του όσο σας κτυπάει. Τα παιδία  ανταποκρίνονται πολύ με την έκφραση στο πρόσωπο μας και με τον τόνο της φωνής μας. Μάλλον ο γιός σας το βρίσκει σας παιχνίδι γ' αυτό και γελάει. Είναι η ηλικία που πρέπει να μάθουν τους κανόνες της ζωής, τι επιτρέπετε από την οικογένεια και την κοινωνία και τι όχι. Να μιλάτε με ήρεμο τρόπο και ψυχραιμία.
Εάν συνεχίσει το δάγκωμα δώστε του ένα παιχνίδι που μπορεί να δαγκώνει και φαγητά που θέλουν πολύ μάσημα και δάγκωμα για να εξασκεί τους γνάθους του.
Αυτή η ηλικία  είναι πρόκληση , θέλει πολύ υπομονή αλλά ταυτόχρονα  είναι και πολύ ωραία ηλικία.  Να το χαρείτε!!!

Απαντά: Κάρεν Σιώτη Wolf, Παιδαγωγός

Ε: Γεια σας. Ο γιος μου είναι 4,5 ετών( μοναχοπαίδι) και έχει θέμα πειθαρχίας.

Πρέπει να πω ότι λόγω δουλειάς δεν μένουμε με τον μπαμπά τον οποίο και βλέπουμε 2-3 μέρες τον μήνα.

Η αλήθεια είναι ότι με διάφορους τρόπους - επιβράβευση και αυτοκολλητα του καλού παιδιού, διαγράμματα με κουτάκια για ανταμοιβή( ένα παιχνίδι , μία εκδρομή κτλ), επιβράβευση και θετική ενισχυση όταν κάνει κάτι μικρό αλλά καλο όπως να μιλάει ευγενικά, να βοηθάει κάπου κτλ, έχω δει βελτίωση σε σχέση με τη συμπεριφορά του όταν είμαι μαζί του. Όταν είναι όμως στο σχολείο ή σε κάποια δραστηριότητα συγκαταλλέγεται ανάμεσα στα πιο ζωηρά παιδάκια. Δεν κάνει κάτι τρομακτικό ανήκει όμως στην μειοψηφία των παιδιών που δεν ακούνε. Επιπλέον έχει την τάση να θέλει να ταυτίζεται με τα πιο ζωηρά αγοράκια κάνοντας ή λέγοντας πράγματα που του λένε οι άλλοι.

Έχει να κάνει με χαμηλή αυτοεκτίμηση λόγω έλλειψης του πατέρα  και του αντρικού προτύπου; προσπαθώ να του λέω συνέχεια να σκέφτεται και να χρησιμοποιεί το μυαλό του, ότι είναι καλύτερος και εξυπνότερος από αυτούς κ.τ.λ.

Πρέπει επίσης να αναφέρω ότι είμαι πολύ συνεπείς όσον αφορά την επίπτωση (απαγόρευση γλυκού, βόλτας) όταν επιμένει πολύ σε μια σκανταλιά , κάνοντας βέβαια κ εγώ τα λάθη μου, όμως δεν μπορώ να πω πως το πρόβλημα εντοπίζεται σε αναντιστοιχία μεταξύ άσχημης συμπεριφοράς και συνέπειας.Όταν θέλω λίγο να του κάνω το χατήρι τον βάζω να επιλέξει αυτήν την 'τιμωρία" ή την άλλη αν έχω κρίνει πως ήμουν πολύ αυστηρή.

Τι να κάνω; Θα έχει προβλήματα στο σχολείο αργότερα; Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Α: Αγαπητή Αλέκα, η ερώτησή σας είναι πολύ γενική για να μπορέσω με σιγουριά να σας πω που οφείλεται η συμπεριφορά του μικρού. Φαίνεται να κάνετε πολλές προσπάθειες να τον ελέγξετε, αλλά ίσως πραγματικά το πρόβλημα να έχει σχέση με την απουσία του πατέρα και πως το βιώνει ο μικρός. Μπορεί να σας προκαλεί για να "φέρει τον μπαμπά πιό κοντά"... Σίγουρα πάντως αυτή η συμπεριφορά του κάπου στοχεύει. Προσπαθείστε να του μιλήσετε κάποια ήρεμη στιγμή για να δείτε τί σκέφτεται και τι αισθάνεται σε σχέση με τον μπαμπά του και τα ξαναλέμε.
Υ.Γ. Εσείς πως αισθάνεστε με την απουσία του μπαμπά;

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα. Έχω ένα γιο 5 1/2 ετών και το πρόβλημα μας είναι το κούρεμα. Δεν θέλει να κουρευτεί, εδώ και δύο χρόνια περίπου ...

είτε τον κουρεύουμε με το ζόρι κρατώντας τον,  είτε ενώ κοιμάται. Του έχουμε μιλήσει αρκετές φορές και το μόνο που λέει είναι "δεν θελω να τα κοψω" και αρχίζει να κλαίει.
Του έχουμε πει ότι μετά θα κάνουμε κάτι που του αρέσει πολύ ή θα πάρουμε κάτι, αλλά και πάλι δεν θέλει. Την τελευταία φορά πήγε με τον μπαμπά του στο κουρείο μας ζήτησε να μην έχει κανέναν πελάτη να είναι μόνοι τους και έτσι κάναμε. Δεν κάθισε στην καρέκλα αλλά όρθιος και κλαίγοντας τον κούρεψε όσο μπορούσε.
Περίμενω την συμβουλή σας. Ευχαριστώ.

A: Αγαπητή Ειρήνη, δεν ξέρω γιατί ο μικρός έχει αυτή την στάση απέναντι στο κούρεμα, αλλά μπορεί να έχει διάφορα δύσκολα συναισθήματα που να τον βασανίζουν. Μπορεί να φοβάται οτι χάνει τη δύναμή του ή την ομορφιά του, μπορεί να φοβάται το ψαλίδι, μπορεί κάποιος να τον έχει κοροϊδέψει και να ντρέπεται... Προσπαθείστε να δείτε τι αισθάνεται για να του μιλήσετε ανάλογα. Εξηγείστε του επίσης τους λόγους που του ζητάτε να κουρευτεί. Πάρτε τον στο κομμωτήριο όταν εσείς κόβετε τα μαλλιά σας, χωρίς να κουρευτεί ο ίδιος... Δωστε  του λίγο χρόνο να το επεξεργαστεί και να το ξεπεράσει. Αλλά, μην τον κουρεύετε χωρίς να το ξέρει και χωρίς να έχει συμφωνήσει, γιατί έτσι αισθάνεται παραβίαση και δεν μπορεί να σας εμπιστευτεί. Επίσης, μην τον επιβραβεύετε. Τελικά θα δείτε οτι θα ζητήσει και μόνος του να κουρευτεί όταν θα θέλει να μοιάζει περισσότερο στα άλλα αγόρια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) Το αγοράκι μου που είναι 2,5χρονών και μετά από μια απλή ίωση, δείχνει σημάδια επιθετικότητας και εκνευρισμού...

Αγαπητή κα Σταυρίδου, το όνομα μου είναι Σοφία και έχω  δύο παιδάκια ηλικίας 2,5 ετών και 10 μηνών. Το αγοράκι μου που είναι 2,5χρονών, μετά από μια απλή  ίωση (εάν αυτό παίζει κάποιο ρόλο) δείχνει σημάδια επιθετικότητας και εκνευρισμού. Χτυπάει συνεχώς την αδερφή του και εμένα. Έχει πάρα πολλά νεύρα και μου λέει συνέχεια «Όχι»…Όχι αυτό όχι εκείνο….Είναι αρνητικός σε όλα. Πρέπει να αναφέρω ότι κάποιες φορές μπαίνει τιμωρία στο δωμάτιο του ή "πέφτει καμία". Ήτανε ένα πολύ καλό παιδάκι, συνεργάσιμο και ήρεμο. Τώρα κάθε μέρα που περνάει αλλάζει και γίνεται ολοένα και πιο "δύσκολος". Μπορεί να θεωρήσετε ότι ίσως είμαι υπερβολική στην περιγραφή μου αλλά έστω και μια συμβουλή ή ίσως ένα σχόλιο από την πλευρά σας θα με βοηθούσε. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας.

Α: Aγαπητή Σοφία, το αγοράκι σου μπαίνει σε μια ηλικία όπου όλα τα παιδιά περνάνε μια εγωκεντρική φάση και δοκιμάζουν τις "δυνάμεις τους" απέναντι στους γονείς σε μια προσπάθεια να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους ως ξεχωριστά άτομα. Το "όχι" έχει λοιπόν τεράστια δύναμη. Εσύ οφείλεις να του δείξεις οτι υπάρχουν πολλοί τρόποι να αναγνωριστεί ως σπουδαίος εκτός από το να χτυπάει τους άλλους. Οπωσδήποτε υπάρχει και μια απολύτως φυσιολογική ζήλια απέναντι στο μικρότερο παιδί και ο δικός σου ρόλος θα είναι να οριοθετήσεις το γιο σου.. Με ήρεμο τρόπο και οπωσδήποτε χωρίς να τον χτυπάς, ώστε να μην αντιγράψει τις δικές σου τεχνικές επιβολής πάνω στους άλλους. 
Μην του επιτρέπεις να χτυπάει.! Πιάσε του τα χέρια, κατέβα στην ευθεία των ματιών του και σε ήρεμο αλλά σταθερό τόνο πες του οτι αυτό δεν θα το επιτρέψεις να συμβαίνει. Καλή συνέχεια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Γεια σας, Έχω έναν γιο (μοναχοπαίδι) 21 μηνός. Είναι μια χαρά, πολύ έξυπνος, ζωηρός και αρκετά κοινωνικός (μόνο τελευταία έχει αναπτύξει ένα είδος ντροπής, όταν του απευθύνουν τον λόγο άτομα που δεν γνωρίζει καλά)

Μιλάει, παίζει, είναι γενικά ένα χαρούμενο παιδί και όλα καλά. Είναι πολύ τρυφερός με τα άλλα παιδιά (τα χαϊδεύει και τα αγκαλιάζει) όμως είναι πολύ ευαίσθητος όταν κάποιο παιδί τον σπρώξει κλαίει ή φεύγει και έρχεται στην αγκαλιά μου. Δεν ξέρω πως πρέπει να το χειριστώ. Θέλω (με τα συνομίληκα παιδιά) να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Να μην φεύγει όταν κάποιος τον σπρώξει. Κάποιες φορές πήγε και αυτός σε άλλα παιδιά μετά και τα έσπρωξε, εκεί δεν ξέρω τι πρέπει να πω. Πώς να τον κάνω πιο δυνατό? Τι πρέπει να του λέω όταν κάποιος του φερθεί άσχημα?
Επίσης, ενώ κανείς δεν τον έχει φοβίσει ποτέ και πάντα του άρεσε να κάνει πράγματα τελευταία δείχνει να φοβάται πράγματα που πριν του άρεσαν (π.χ να κάνει κολοτούμπες, να ακούει τις καμπάνες και άλλα μικρά πράγματα)…δεν ξέρω γιατί…περνάμε την φάση του «όχι» που το λέει συνεχώς όχι μόνο γιατί του αρέσει αλλά πολλές φορές είναι ένα «όχι» που απαντά λόγω φόβου (π.χ τον ρωτάω «θέλεις να κάνουμε αυτό?» και απαντάει «όχι, όχι» φοβισμένα, για απλά πράγματα…) Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α: Aγαπητή Άντζελα, τα παιδιά περνούν διάφορες φάσεις στην ανάπτυξή τους και χρειάζονται χρόνο και υπομονή για να ανταπεξέλθουν επαρκώς. Ο μικρός είναι σε μια ηλικία που θα αρχίσει να έχει επαφή και με ανθρώπους έξω από το προστατευμένο περιβάλλον της οικογένειάς του και με συνομήλικα παιδιά που θα έχουν διαφορετικούς τρόπους διεκδίκησης και συνήθειες συμπεριφοράς. Τα ευαίσθητα και τρυφερά παιδιά συνήθως θέλουν περισσότερο χρόνο προσαρμογής γιατί οι βίαιες αντιδράσεις τα σοκάρουν. Έτσι, θα περάσουν από τη φάση που θα νιώσουν έντονο φόβο, που όμως τελικά θα τα βοηθήσει να αναπτύξουν και άμυνες απέναντι στις συμπεριφορές αυτές που τα φοβίζουν. Αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ από την πλευρά σου είναι να του μιλάς και να τον μάθεις να εκφράζει ανοιχτά τους φόβους του. Έτσι θα μπορείς να είσαι κοντά, να αποδέχεσαι αυτά τα συναισθήματά του ως φυσιολογικά και με το δικό σου τρόπο (κάνοντας πράγματα μαζί του) να τον βοηθάς να ξεπερνάει αυτό που φοβάται.

Ελπίζω οι γενικές αυτές οδηγίες να σε βοηθήσουν... Όσο για το τι πρέπει να λες στο παιδί όταν το χτυπούν, οτι ασφαλώς πρέπει να αμύνεται και να μην επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές. Με εκτίμηση.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: (απόσπασμα:) Αρχισε να βαριέται όμως και πήγε πάνω απο την κούνια του μωρού και τσίριζε πάρα πολύ δυνατά συνέχεια ... (3,5 ετών)

Γεια σας και σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση που μου δώσατε την προηγούμενη φορά. Πραγματικά με βοήθησε η συμβουλή σας και παρατήρησα πολλή αλλαγή στην 3,5 χρονών κορούλα μου.

Έχω όμως μια άλλη απορία τώρα και χρειάζομαι την βοήθεια σας. Η αδερφή μου απόκτησε παιδάκι και είναι τώρα 30 ημερών. Πριν λίγες μέρες η αδερφή μου χρειάστηκε να απουσιάσει από το σπίτι για καμιά ώρα και η μαμά μου με την κόρη μου πήγαν στο σπίτι της αδερφής μου να προσέχουν το μωρό. Η μαμά μου αγόρασε στην κόρη μου χρώματα και πινελα για να ζωγραφίζει και δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στο μωρό αλλά το αντίθετο στην κόρη μου για να μην ζηλέψει. Ακόμα και την ώρα που τάιζε το μωρό την άφηνε να του κρατά το μπιμπερό για να βοηθά να νιώθει η μεγάλη εξαδέρφη όπως της λέμε. ΄Αρχισε να βαριέται όμως και ήθελε να φύγει και μετά πήγε πάνω απο την κούνια του μωρού και τσίριζε πάρα πολύ δυνατά συνέχεια και δεν άκουγε την γιαγιά της που της έλεγε να σταματήσει να μην ξυπνήσει το μωρό. Το αποτέλεσμα ήταν να ξυπνήσει το μωρό πανικοβλημένο και να κλαίει και αυτό πολύ δυνατά αφού φοβήθηκε αλλά η κόρη μου συνέχιζε να τσιρίζει και να φωνάζει. Η μαμά μου πανικοβλήθηκε και αυτή και άρχισε να κλαίει και αυτή και τότε σταμάτησε η κόρη μου να φωνάζει. Πέστε μου σας παρακαλώ πολύ την στιγμή που συμβαίνει αυτή η κρίση ζήλιας πώς θα έπρεπε να την αντιμετωπίσει η γιαγιά και τι μπορώ να κάνω για να μην ζηλεύει. Σκέφτομαι αυτό τον χρόνο να κάνω ακόμα ένα παιδάκι αλλά με αγχώνει πάρα πολύ η αντίδραση της. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

A: Αγαπητή Αθηνά, η αντίδραση της κόρης σου είναι απολύτως φυσιολογική. Δεν μπορούμε παρά να την αναμένουμε με τη γέννηση ενός δεύτερου παιδιού (έστω κι αν είναι της αδελφής σου, δεν παύει να διεκδικεί το χρόνο και το ενδιαφέρον της γιαγιάς της). Χρειάζεται αποδοχή και τρυφερότητα όταν νιώθει στενοχωρημένη, αλλά επίσης χρειάζεται όρια αν γίνει επιθετική προς το μωρό. Αλλά πάνω απ' όλα χρειάζεται το χρόνο της και μια μαμά (και γιαγιά) που δεν πανικοβάλλεται και δεν νιώθει ενοχές αν πρέπει να μοιράσει το χρόνο και τη φροντίδα της σε δύο ή και τρία παιδιά. Τα παιδιά προσαρμόζονται, η ζήλια μειώνεται και τελικά μαθαίνουν να μοιράζονται, πράγμα χρήσιμο στη ζωή.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα, έχω δίδυμα αγόρι – κορίτσι 20μηνών το αγοράκι μου χτυπάει συνέχεια το κοριτσάκι. Μας κοιτάζει και το επαναλαμβάνει...

Εάν το μαλώσουμε χτυπάει και εμάς. Τον έχω βάλει και τιμωρία στην κούνια και ουρλιάζει. Του μιλάω γλυκά και κάνει τα ίδια. Δεν ξέρω τι  να κάνω … Ευχαριστώ

A: Aγαπητή Χρυσούλα, για να μπορέσω να σου απαντήσω στο ερώτημά σου θα χρειαστώ σίγουρα περισσότερες πληροφορίες. Πότε και γιατί ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά; Είναι γενικά αντιδραστικός και απείθαρχος απέναντί σας; Μήπως προκαλεί τα όρια κάποιου από τους δύο γονέα ή ακόμα και των δυό σας; Έχει άλλες συμπεριφορές που να είναι επιθετικές απέναντι στον περίγυρό του; Προσπαθείστε να τον παρατηρήσετε πιό προσεχτικά και χωρίς να πανικοβάλεστε και κάντε μια υπόθεση του τί μπορεί να συμβαίνει. Στο μεταξύ, με απόλυτα σταθερό και ήρεμο τρόπο, μην του επιτρέπετε να επιτίθεται στην αδελφή του. Κάθε φορά που προσπαθεί να το κάνει, πιάστε του τα χέρια και απομακρύνετέ τον από το δωμάτιο. Μην υποχωρείτε στο κλάμα του και μην του επιτρέπετε να σας χτυπάει. Γονατίστε και ελάτε στο ύψος του και κοιτώντας τον μέσα στα μάτια, μιλήστε του με σταθερό και αυστηρό τόνο φωνής και προειδοποιήστε τον για την τιμωρία που τον περιμένει αν συνεχίσει. Αν του πείτε πως θα τον τιμωρήσετε, να το κάνετε σε κάθε περίπτωση.
Ενημέρωσέ μας για την εξέλιξη σε δύο εβδομάδες.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Γεια σας, θα ήθελα τη συμβουλή σας σχετικά με τη συμπεριφορά της τρίχρονης κόρης μου η οποία δεν με ακούει...

Η μικρή θα γίνει 3 χρονών σε λίγες μέρες και τελευταία μας «γραφει» κανονικά. Δεν θα υπακούσει σε αυτό που θα της πούμε ( θα το επαναλάβουμε πάνω από 3-4 φορές ) και θα κάνει αυτό που θέλει. Για να υπακούσει πρέπει να θυμώσουμε και να υψώσουμε τον τόνο της φωνής μας και πάλι θα αντιδράσει. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο με μένα παρά με τον σύζυγο μου, παρόλο που σε γενικές γραμμές το κάνει με όλους ( εκτός από το σχολείο). Κάτι άλλο που θα ήθελα να μοιραστώ μαζι σας είναι οι αντιδράσεις της όταν θυμώσει: αρχίζει να τσιρίζει ή ακόμη να «χτυπιέται» κάτω στο πάτωμα. Βέβαια αυτή τη συμπεριφορά την έχει σχεδόν σταματήσει επειδη δεν δείνουμε καθόλου σημασία και μάλιστα όταν αρχίσει να « χτυπιέται » φέυγουμε  και αμέσως σταματάει. 
Το ξέρω οτι αυτές οι συμπεριφορές είναι λόγο ηλικίας και οτι είναι παροδικές. Το θέμα είναι πως εγώ πρέπει να αντιδράσω στην ανυπακοή και στο θυμό της;

A: Aγαπητή Πωλίνα,έχεις δίκιο όταν λες οτι είναι θέμα ηλικίας οι αντιδράσεις της μικρής, καθώς αυτή την περίοδο δοκιμάζει τη "δύναμή της" και μπαίνει σε εγωκεντρική φάση. Νομίζω οτι καλά το αντιμετωπίζετε γενικά. Το κρίσιμο ζήτημα όμως είναι να μη διστάζετε να βάζετε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στη μικρή που δεν θα τα διαπραγματεύεστε, ειδικά σε σχέση με τους κανόνες που εσείς ως γονείς θεωρείτε σημαντικούς. Να δείχνετε συνέπεια στην τήρηση των ορίων και η μικρή σύντομα θα πάρει το μήνυμα.

Σημείωση: δεν είναι κακό να υψώνουμε τη φωνή όταν πρέπει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλημέρα, έχω ένα αγοράκι 3 ετών μοναχοπαίδι. Είναι πάρα πολύ ήρεμος, πάρα πολύ συνεργάσιμος και γενικά πολύ ‘εύκολο’ παιδί. Δείχνει όμως να μην έχει καμιά ανοχή και αντοχή στη βία, στους «κακούς»...

στους δυνατούς θορύβους και γενικά είναι πολύ ευαίσθητος και πολύ εύκολα θα κλάψει με παράπονο αν σε κάποιο κινούμενο σχέδιο δει ένα ζωάκι να τσακωθεί με κάποιο άλλο αν κάποιο χτυπήσει το πόδι του ή αν κάποιος άλλος γονιός ‘μαλώσει’ το παιδί του.  Εντελώς ξαφνικά άρχισε επίσης να φοβάται για το ότι θα έρθουν κακοί σπίτι μας και ίσως του πάρουν τα παιχνίδια… Εδώ και 1 μήνα περίπου έχει αρχίσει να παριστάνει τον ιππότη με φανταστικά σπαθιά και όπλα (δεν του έχουμε αγοράσει και ούτε μπορώ να φανταστώ που έμαθα τι είναι σπαθί και όπλο γιατί δεν μου αρέσουν αυτά τα παιχνίδια) και προστατεύει τους αδύναμους πολεμώντας τους «κακούς».  Επίσης όταν παίζει με τα ζωάκια του, βάζει ένα από αυτά (συνήθως το άλογο) να κάνει τον διαπραγματευτή μεταξύ των άγριων και των ήμερων ζώων και να ρυθμίσει το ότι πρέπει να παίξουν μαζί και όχι το ένα να φάει το άλλο (π.χ. λέει στο λιοντάρι να μην φάει τη ζέβρα και αντ αυτού να είναι φίλοι και να πάνε μια βολτίτσα).  Ίσως να έχει βρει έναν τρόπο να διαχειριστεί την έννοια του «κακού».  Δεν ξέρω τι να κάνω.. από τι μία δεν μου αρέσει καθόλου η επιθετικότητα ο διαχωρισμός ανθρώπων ή ζώων σε καλούς και κακούς από την άλλη δεν ξέρω αν πρέπει να περάσει και από αυτή τη φάση προκειμένου να αναπτυχθεί συναισθηματικά και να βρει τρόπο να ισορροπήσει με τους φόβους του εναντίων του κακού. Να σημειώσω ότι στο σπίτι μας δεν συζητάμε για κακούς λύκους, τέρατα, μάγισσες, φοβέρες, απειλές κλπ.  Σας ευχαριστώ πολύ γιατί έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα.

A: Αγαπητή Έλενα, καταρχήν να πούμε οτι δεν είναι περίεργο που ο μικρός δεν έχει αναπτύξει κάποια ανοχή και αντοχή στη βία, εφόσον και η δική σας στάση απέναντι στο θέμα αυτό είναι παρόμοια και αντίστοιχη. Η αντίδρασή του να χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να επιλύσει τις συναισθηματικές του δυσκολίες είναι και φυσιολογική και θεμιτή. Μην φοβάστε και μην τον αποθαρρύνετε. Θα έλεγα μάλιστα να συμμετέχετε κι εσείς στο παιχνίδι του, παίρνοντας το ρόλο του ισχυρού ενηλίκου (ιππότη) που θα προστατέψει τους καλούς και θα νικήσει τους κακούς. Άλλωστε, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί, ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, και το παιδί σας θα πρέπει να νοιώθει δυνατό για να αντιμετωπίσει τις εκάστοτε δυσκολίες που θα συναντήσει. Μην αφήσετε να του τα μάθει όλα αυτά ο κοινωνικός περίγυρος με τον δικό του - ίσως και λάθεμένο- τρόπο. Καλή συνέχεια.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος=Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: Γεια σας. Η κορη μου ειναι 3,5 χρονων και γενικα εχω καποιες αποριες για την σωστή ανάπτυξη της. Πως μπορώ να την βοηθήσω να γίνει πιο ανεξάρτητη και να μην είναι τόσο προσκολλημένη σε μενα;

Εγώ δουλεύω μέχρι το μεσημέρι και την υπόλοιπη μέρα είμαι μαζί της ή αν πρέπει να πάω κάπου π.χ. γυμναστηριο παντα της λεω που θα παω και οτι θα γυρίσω σε λίγο. Με τον μπαμπά της δεν περνάει πολλή χρόνο γιατί δουλεύει απο το πρωί και έρχεται το βράδυ. Πολλές φορές δεν προλαβαίνει να την δει γιατί την βάζω για ύπνο νωρίς λόγω του ότι ξυπνάει πρωί για να παει στον παιδικό σταθμό.Αν την αφήσω να την προσέχει η γιαγιά (την οποία αγαπά και δεν έχει κανένα πρόβλημα) για να πάω κάπου διαμαρτύρεται οτι με θέλει. Μερικές φορές ενώ είμαι δίπλα της μπορεί να γυρίσει και να μου πει σε θέλω μαμα μου μείνε διπλα μου. Δεν ξέρω γιατί νιώθει έτσι και όταν την ρωτώ μου λέει έτσι αφου σε θελω.

Επίσης γκρινιάζει συνέχεια για διάφορα θέματα. Ακόμα και για να μου ζητήσει κάτι γκρινιάζει. Την γκρίνια πως μπορώ να την αντιμετωπίσω?

Συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά πραγματικά δοκιμάζω διάφορες μεθόδους που βοηθούν σε άλλα θέματα (πίνακας επιβράβευσης, σκαλί της αταξίας, κ.λ.π.) αλλά για το θέμα της ανεξαρτησίας και της γκρίνιας δυσκολεύομαι. Αν υπάρχουν παιχνίδια που μπορούμε να παίζουμε και βοηθούν ή οτιδήποτε άλλο θα μας βοηθούσε παρα πολύ. Επίσης σημειώστε ότι ποτέ δεν χρησιμοποιούμε ξύλο και φωνές στο σπίτι για σκοπούς πειθαρχίας.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Α: Αγαπητή Αθηνά, είναι σίγουρο οτι κάνετε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να μεγαλώσετε σωστά την κόρη σας. Νομίζω όμως πως η προσπάθεια αυτή συνοδεύεται από πολύ άγχος. Καταρχήν είναι φυσιολογικό το παιδί να νιώθει προσκόλληση σε σας εφόσον είστε το βασικό πρόσωπο που την φροντίζει. Είναι πιθανόν όμως η μικρή να εκφράζει τη δική σας αγωνία για την προσκόλλησή σας σ' εκείνη και να προσπαθεί να σας καθησυχάσει λέγοντας οτι σας αγαπάει. Όσο κι αν αυτή η ερμηνεία φαίνεται "αντίστροφη" με την πραγματικότητα που εσείς αντιλαμβάνεστε, η συμβουλή μου είναι να προσπαθήσετε εσείς να αποκολληθείτε, αφήνοντας τη μικρή πιό συχνά με άλλα πρόσωπα και βρίσκοντας χρόνο για τον εαυτό σας χωρίς το παιδί. Αυτό θα κάνει καλό και στις δυο σας.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα σας, θα ήθελα να σας πω για τον γιό μου, που είναι 5,5 χρονών. Eδώ και μερικούς μήνες βάζει συνεχώς διάφορα αντικείμενα στο στόμα του ...

ή διαφορετικά δαγκώνει συνεχώς τη μπλούζα του. Εν τω μεταξύ, αυτά δεν τα έκανε ούτε όταν ήταν μωρό...
Πως θα τον κάνω να σταματήσει;

A: Aγαπητή φίλη, θα πρέπει να μας δώσετε περισσότερες πληροφορίες για το περιστατικό αυτό ώστε να μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε.

Πώς ξεκίνησε αυτή η συμπεριφορά;

Μήπως είναι μιά εκδήλωση άγχους;

Μια αντίδραση του παιδιού σε κάποια αλλαγή;

Αναρωτηθείτε πότε και γιατί ξεκίνησε ωστε να μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ε: Καλησπερα σας. Εγω και ο 2 ετων γιος μου, περναμε 24 ωρες μαζι. Το παιδι ειναι πολυ καλο και ηρεμο, χωρις φυσικα εξαιρεσεις. Το δικο μου προβλημα ομως ειναι πως με καποια σχεδον ασημαντη αταξια, εγω εκνευριζομαι παρα πολυ, και κατα τη γνωμη μου τον μαλωνω περισσοτερο...

απο οσο θα επρεπε. Φυσικα μετα το μετανιωνω χιλιες φορες, και βεβαια αυτο συμβαινει καθε φορα. Κοινως, τα νευρα μου εχουν κλονιστει. Υπαρχει καποια συμβουλη που θα μου δινατε? Κατι σαν ασκησεις ψυχραιμιας ας πουμε... ευχαριστω εκ των προτερων.

Α: Αγαπητέ Θωμά, η λύση στο πρόβλημά σου είναι σχετικά απλή. Δεν υπάρχει γονιός που να αντέχει αδιαμαρτύρητα η ζωή του να περιστρέφεται μόνο γύρω από το παιδί του. Χρειάζεσαι χρόνο με ενήλικη παρέα για να μπορείς να "γεμίσεις τις μπαταρίες σου" και να έχεις αντοχές για το αγοράκι σου. Ο μικρός  χρειάζεται περισσότερο να είσαι καλά και λιγότερο την αποκλειστική σου φροντίδα. Ελπίζω να βρεις μια εφικτή λύση. Καλές γιορτές...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Καλησπέρα σας, θα ήθελα τη συμβουλή σας σχετικά με την τιμωρία! (21 μηνών)

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΕΥΕΙ 21 ΜΗΝΩΝ. ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΚΑΙΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΞΩ ΔΙΟΤΙ ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΠΩ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΧΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ. ΣΑΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ! ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΟΣΟ ΤΗ ΛΕΞΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΙΧΑΘΕΙ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΩ!!!! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ;;; ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ Η ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΜΕΝ ΥΠΝΟ,ΤΟΝ ΒΑΖΩ ΣΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΘΕΛΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ, ΣΤΟ ΔΕ ΦΑΓΗΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟΥ ΜΑΘΩ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΣΤΕΡΕΑ ΤΡΟΦΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΑΙΔΕΥΕΙ ΠΟΛΥ (ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ,ΜΕ ΣΠΡΩΧΝΕΙ) ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗ ΛΕΞΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ;; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

A: Αγαπητή Γιώτα, καταρχήν θα ήθελα να σου πω ότι όλοι οι γονείς καταφεύγουν στην τιμωρία σαν μέσο ελέγχου των παιδιών τους αν τίποτε άλλο δεν δουλεύει. Η αλήθεια είναι ότι με την τιμωρία δεν διδάσκουμε στο παιδί την ενδεδειγμένη συμπεριφορά, δεν του λέμε δηλαδή τί να κάνει, απλά του επισημαίνουμε τι δεν πρέπει να κάνει. Προσπάθησε αντί για τιμωρία να θέσεις κάθετα και αδιαπραγμάτευτα όρια σε ορισμένες συμπεριφορές που θεωρείς απαραίτητες. Για όλα τα άλλα θα πρέπει να μπορέσεις να δώσεις μια επιλογή στο παιδί. Να του προτείνεις δηλαδή να διαλέξει ανάμεσα σε δύο επιλογές που εσείς του δίνεις. Έτσι το παιδί θα έχει μια αίσθηση ελέγχου της συμπεριφοράς του και εσύ δεν θα νιώθεις πάντα ως ο "κακός αστυνόμος". Τέλος, η στάση του πατέρα σε όλο αυτό ποιά είναι; Ζήτησέ του να σε βοηθήσει...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

E: Έχω έναν γιο 1 έτους. Θα ήθελα να μάθω από ποια ηλικία και μετά μπορώ να μαλώνω το παιδί. Από ποια ηλικία είναι σε θέση το παιδί να καταλαβαίνει την παρατήρηση ;

π.χ. τώρα είναι στην φάση που πετάει όλα τα πράγματα κάτω. Τον μαλώνω ή ...απλά τα μαζεύω από το πάτωμα ?

π.χ. πάει να πιάσει κάτι και μπορεί να του πέσει και να σπάσει. Τον μαλώνω ή τον απομακρύνω χωρίς να του πω κάτι ?

Α: Σίγουρα η λέξη "μαλώνω" έχει μια ευρεία έννοια ... "πως", "με τι τρόπο", "με τι τόνο φωνής", "ποιά στιγμή" κλπ. Πάντως μέχρι την ηλικία των 5 ετών, καλό είναι να χρησιμοποιείται την επανάληψη - όσο το δυνατόν περισσότερες φορές - σε αυτό που θέλετε να "περάσετε" στο παιδί σας. Επίσης με τη μορφή παιχνιδιού είναι πιό εύκολο να γίνει ο κανόνας κατανοητός. Και υπομονή, υπομονή, υπομονή.

Απαντά: Κατερίνα Θωμοπούλου, Βρεφονηπιαγωγός

Ε: Καλησπέρα, Έχω δίδυμα και είναι 5 μηνών. Σήμερα έφερα για πρώτη φορά την γυναίκα που θα τα φροντίζει γιατί εγώ επιστρέφω στη δουλειά και αυτό που έζησα...

(κλάματα και φωνές) δεν περιγράφετε κάθε φορά που τα κρατούσε. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα ακούσει τη μπέμπα να κλαίει με αναφιλητά το ίδιο και τον μπέμπη. Την είχε και η κουμπάρα μου και ήταν πολύ ευχαριστημένη.  Υπάρχει περίπτωση να διαισθάνθηκαν ότι θα τα αφήσω?

Α: Aγαπητή Ματίνα, σε κανένα μωρό δεν αρέσει η αντικατάσταση της μητέρας του, ενώ είναι παρούσα στο σπίτι, από μία ξένη αγκαλιά. Η αντίδραση των παιδιών σου είναι φυσική και αναμενώμενη. Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο να συνηθίσουν τη γυναίκα και αυτό είναι καλό να γίνει χωρίς τη δική σου ταυτόχρονη επίβλεψη. Όσο είσαι εκεί αγχωμένη, στενοχωρημένη και γεμάτη ενοχές για το αν κάνεις το σωστό, τα παιδιά σου θα το  αντιλαμβάνονται και θα αντιδρούν με φόβο. Εφόσον εμπιστεύεσαι τη γυναίκα, καλό είναι να προγραμματίσεις να λείψεις μερικές φορές, ώστε να την συνηθίσουν.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια
 

Μπορείτε να υποβάλετε την ερώτηση σας άμεσα, στο (μην ξεχάσετε να αναφέρεται την ηλικία του παιδιού).

psari1Συνεργαζόμαστε με την ψυχολόγο Τόνια Σταυρίδου, την παιδίατρο Αρετή Θεοχαρούδη - Σιγανού, την παιδαγωγό - ειδικό Προσχολικής Αγωγής Δέσποινα Τραπεζανλίδου, την ειδική παιδαγωγό Χριστίνα Μαγκλιβέρα, τον γυναικολόγο Νίκο Δουληγέρη, την γυμνάστρια ειδικής αγωγής Ιωάννα Βαπορίδη, και την δικηγόρο Σοφία Τρεκλή.

 

Διαλέξτε την κατηγορία που σας αφορά και διαβάστε τις ήδη υπάρχουσες απαντήσεις, σχετικές με:

movHeartΣυμπεριφορά παιδιών στο σπίτι (προσκόλληση, φοβίες, ζήλια, επιθετικότητα, μοναχικότητα, ανυπακοή, τιμωρία, νουθεσία, babysitting κ.α) και 2η σελίδα (είστε εδώ)

greenHeartΘέματα ανάπτυξης και μεγαλώματος (ύπνος, φαγητό περπάτημα, πιπίλα, τσίσα, κακά, σεξουαλικότητα, παιδιατρικά κ.α) και 2η σελίδα

rozHeartΣυμπεριφορά παιδιών στον παιδικό σταθμό και το προνήπιο

 greenHeartΣυμπεριφορά παιδιών στο σχολείο και το νηπιαγωγείο

movHeartΘέματα γονέων (ψυχολογίας, μετοίκιση, αεροπλάνο, ταξίδια, νομικά κ.α)

σχετικά άρθρα:

Βιβλία για γονείς

Γονιός. Ένα απαιτητικό "επάγγελμα".

Συμπεριφορά Μικρών ανά ηλικία

Επιθετικότητα μικρών παιδιών

epsype banner 730x90

Οκτώβριος 2017
Δευ Τρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
  1. Blog news
  2. Ελάτε να φτιάξουμε μία ελεύθερη βιβλιοθήκη

Eleftheri Vivliothiki 1

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

Μία νέα συνεργασία έχει ξεκινήσει! Είμαι περήφανη που το Δέλταmoms θέλει να δημοσιοποιεί τις σκέψεις μου. Το πρώτο άρθρο που έγραψα και δημοσίευσε, αφορά μία σκέψη για μοίρασμα και το χαμόγελο που σχηματίστηκε. Φταίει η μητρότητα...

Εύχομαι να σας αρέσει ..!

Διαβάστε περισσότερα ...

next
prev
  • Συνεργαζόμαστε:

  • Paidiatros logo

    samarites150px

  • kmag

    DesignMagazineLogo

  • psychomotortherapy140green

  • ipadeia

    SafeLine-gr

  • childit150px

  • Υποστηρίζουμε:

  • hamogeloLogo.jpg

  • paidikaxoriaSOS170px

  • mazibanner210px

  • somatiki-timwria

BabytipsLogo1 200x64

To Babytips.gr είναι η πύλη πληροφοριών των νέων γονιών!

Βρείτε ιδέες για παιχνίδια, για δημιουργικές δραστηριότητες,

ενημερωθείτε για την επικαιρότητα, για ιατρικά θέματα, για

διατροφή, ανάπτυξη, ταξίδια κ.α.

Σας καλωσορίζουμε!

Αρχική

Ενημέρωση

Επικαιρότητα

Γονιός

Εγκυμοσύνη

Υγεία

 icon facebook 48  icon instagram 48   icon pinterest 48

Ανάπτυξη

Συμπεριφορά

Δραστηριότητες

Ταξιδεύοντας

Διατροφή

Blog

 icon twitter 48      icon google 48

Ποιοι είμαστε

Επικοινωνία

Προστασία Δεδομένων

Όροι Χρήσης

Όροι Διαγωνισμών

Sitemap