γιατί δυστυχώς δεν θέλει κάτι συγκεκριμένο και τα κάνουμε όλα μέχρι να σταματησει το κλαμα και να αποκοιμηθει (κουνημα στο καρότσι,στην αγκαλιά, θηλασμο,κ.α.). θα κοιμηθεί για δέκα λεπτά και μετά απο καμιά ώρα που θα νυσταξει. κάνω πάλι τα ίδια. το βράδυ η ιστορία επαναλαμβάνεται.. επίσης κλαίει πάρα πολύ λίγο πριν τελικά τον πάρει ο υπνος, μάλλον εκτονωνεται και κοιμαται.. το θέμα είναι ότι το παιδί είναι συνεχώς κουρασμένο γιατί δέ κοιμαται πολυ κατα τη διάρκεια της ημέρας και το ίδιο κι εγώ αφού για να αποκοιμηθεί κάθε φορα μου βγαίνει η ψυχή! μήπως να τον αφήνω εξαρχής στην αγκαλιά μου να κλαίει μέχρι να αποκοιμηθεί αντί να δοκιμάσω χίλιους άλλους τροπους; αφού στο τέλος έτσι κοιμαται τελικά, μετά απο πολυ κλάμα..

A: Πολλά μωράκια πριν κοιμηθούν κλαίνε για λίγο. Oταν λοιπόν το καταλάβουμε κάνουμε υπομονή και τα αφήνουμε ήσυχα να γκρινιάξουν λίγο και μετά θα κοιμηθούνε. Είναι γενικά λάθος να κουνάμε τα παιδια ή να χρησιμοποιούμε το στήθος σαν πιπίλα, είναι συνήθειες που κόβονται δύσκολα, ενώ υπάρχουν ακόμη και μεγαλύτερα παιδια του δημοτικού που ενώ οι γονείς έχουν σταματήσει να τα κουνάνε, αυτα "νανουριζονται" κουνώντας το κεφάλι τους πριν τον ύπνο.

 

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

Καλησπέρα, ονομάζομαι Δήμητρα και έχω μια κορούλα σχεδόν 4 ετών. Θα ξεκινήσω περιγράφοντας κάποια πράγματα σαν ιστορικό και μετά θα σας παραθέσω το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Γέννησα τη κορη μου τον Αύγουστο του 2008 στο κέντρο φυσικού τοκετού, γιατί πίστευα οτι έτσι θα εξασφάλιζα για εκείνη το πιο όμορφο περιβαλλόν που θα μπορούσε να έχει, την αγκαλιά μου. Στη συνέχεια αποφασίσαμε με τον άντρα μου να ακολουθήσουμε την τακτική (κανγκουρό) να είναι παντού μαζί μας, πάνω μου κυρίως τον πρώτο χρόνο της ζωής της και τη θήλασα αποκλειστικά για ένα έτος. Στη συνέχεια βέβαια όταν την έβαλα στο κρεβάτι της δεν ήθελε να κοιμηθεί εκεί αλλά στο δικό μας, ούτε στο πάρκο ήθελε αλλά και ούτε έπαιζε μόνη ήθελε πάντα να είμαι κοντά, πράγμα που έκανα (γενικά δεν την άφησα ποτέ να κλάψει πάνω από 1 λεπτό το πολύ). Μεγαλώνοντας έγινε ένα πολύ παιχνιδιάρικο και ιδιαίτερα έξυπνο κοριτσάκι, πολύ κοινωνικό και με πολύ δυνατή προσωπικότητα. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερα ποτέ να την "διώξω" από το κρεβάτι μας, δεν την ικανοποίησε ούτε οταν βάλαμε το κρεβατι της δίπλα στο δικό μας. Ξυπνάει ακόμη δύο με τρεις φορές το βράδυ για να τσεκάρει που είμαστε, θέλει να μου χαιδεύει το χέρι και μου απαγορεύει να γυρίσω πλευρό. Αν το κάνω ουρλιάζει πραγματικά, σε σημείο που φουσκώνει, πρίζονται τα μάτια της και θέλει να κάνει εμετό και το χειρότερο μόλις προσπαθήσουμε να την σηκώσουμε για να τη βάλουμε πάλι στο κρεβάτι της φωνάζει "ΟΧΙ ΜΑΜΑ......ΟΧΙ...ΒΟΗΘΕΙΑ" και ξυπνάνε όλοι οι γείτονες. Ντρέπομαι τόσο πολύ!!!!! Έχουμε προσπαθήσει όλες τις τακτικές για να την βάλουμε στο δωμάτιο της, αλλά μάταιες.........

Το δεύτερο είναι οτι εχει πολλές φοβίες, κυρίως με τα ζώα, (μύγες, κουνούπια και όλα τα κατοικίδια) σε βαθμό υστερίας αλλά και το να ειναι μόνη της το βράδυ σε κάποιο δωμάτιο παρόλο που έχει φως.

Δεν καταλαβαίνω που έκανα λάθος, ξέρω οτι έχω κάνει λάθη και οτι εγώ φταίω για το πρόβλημα του παιδιού και δεν ξέρω πώς να το διορθώσω. Πίστευετε οτι είναι φυσιολογικές οι αντιδράσεις της και οτι μπορούμε να τις διορθώσουμε ή είναι πολύ αργά;

Με εκτίμηση

A: Aγαπητή Δήμητρα. Είναι σαφές οτι έχετε προσπαθήσει πάρα πολύ να κάνετε το σωστό με την κόρη σας και να ακολουθήσετε τις οδηγίες των ειδικών. Δεν υπάρχει κανένα "λάθος" στους χειρισμούς σας, αλλά καμμιά φορά αν κάτι γίνεται με υπερβολική προσήλωση, μπορεί να φέρει και αντίθετα αποτελέσματα. "Ουδέν καλό αμιγές κακού" στην περίπτωσή σας, καθώς η κόρη σας φαίνεται να έχει αναπτύξει εξάρτηση απο σας με αποτέλεσμα κάθε υποψία χωρισμού να την αγχώνει πάρα πολύ και να της δημιουργεί ανασφάλεια. Η συνθήκη με την οποία μεγάλωσε δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής στον έξω κόσμο, καθώς δεν είναι δυνατόν τα παιδιά να είναι κάθε στιγμή με τη μητέρα ή τους γονείς τους. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μια εκπαίδευση σταδιακή στον τρόπο που οι άνθρωποι αποχωρίζονται για λίγο. Οπλιστείτε με υπομονή και μην νιώθετε ενοχές σε κάθε κλάμα του παιδιού σας, γιατί αυτό σας κάνει να υποχωρείτε σ' αυτό που θέλετε να καταφέρετε. Με ηρεμία και σταθερότητα πάρτε τις αποφάσεις σας και τηρήστε τις. Η μικρή θα περάσει δύσκολα για λίγο καιρό, μετά όμως θα συνηθίσει καθώς θα καταλάβει οτι ακόμα κι αν δεν κοιμάται μαζί σας, είστε πάντα εκεί.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Η κόρη μου σε 2 μήνες θα γίνει 4 ετών. Πηγαίνει παιδικό σταθμό και η συμπεριφορά της εκεί είναι άψογη. Θα ήθελα να με συμβουλέψετε σχετικά με κάποιες συμπεριφορές που βγάζει στο σπίτι. Να σημειώσω ότι απέκτησε αδερφό πριν από 14 μήνες. Συγκεκριμένα, δεν θέλει να κάνει τις ρουτίνες μόλις ξυπνάει και πριν πάει για ύπνο: να πάει τουαλέτα, να πλύνει χέρια μετά την τουαλέτα, πριν το φαγητό και όταν επιστρέφουμε στο σπίτι από βόλτα έξω, να ντυθεί, να χτενιστεί, να πάει στο κρεβάτι της, να μαζέψει τα παιχνίδια της, να πλύνει δόντια. Δεν ντύνεται μόνη της, δεν τρώει μόνη της στο σπίτι (ενώ στο σχολείο το κάνει), και γενικά αντιδρά στο να αυτοεξυπηρετείται. Στο φαγητό πρέπει να παραδεχτώ ότι λόγω αφαγίας, προτιμάμε να την ταϊσουμε εμείς προκειμένου να φάει ικανοποιητική ποσότητα. Επίσης, δεν πάει τουαλέτα για κακά της στο σπίτι παρά σχεδόν αποκλειστικά στο σχολείο με παραίνεση της δασκάλας της (και με μεγάλη ευκολία). Για όλα τα παραπάνω καταβάλλω τεράστια προσπάθεια και επιστρατεύω την πειθώ μου κάθε μέρα, ζητώντας και ξαναζητώντας της να κάνει αυτά που πρέπει, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, και όταν πλέον χάσω την υπομονή μου, καθώς με αγνοεί, με απειλές, αμοιβές, φωνές, μάλωμα, κατσάδιασμα. Τα ίδια κάνει και στο μπαμπά αν και εκείνος είναι λίγο πιο υποχωρητικός και υπομονετικός από εμένα -περνάει βέβαια λιγότερο χρόνο λόγω δουλειάς μαζί της. Έχει να κάνει με ψυχαναγκασμό -ιδιαίτερα το θέμα με τα κακά? Τι μας συμβουλεύετε να κάνουμε? Σας ευχαριστώ θερμά εκ των προτέρων.

 

A: Aγαπητή φίλη, η μικρή κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή σας και να ασχολείστε περισσότερο μαζί της, παρά με το μωρό. Μην υποκύψετε. Σταματήστε να την μαλώνετε γι' αυτά που δεν κάνει ενώ μπορεί και αγνοήστε τις προκλήσεις της. Να της δίνετε σημασία μόνο όταν  δείχνει ωριμότητα καταβάλλοντας την προσπάθεια που απαιτείται. Τονίστε της επίσης πόσο την θαυμάζετε που έχει μεγαλώσει και μπορεί να κάνει τόσα πράγματα που δεν έκανε όταν ήταν μωρό. Δείξτε της οτι είναι πολύ σημαντική για να σταματήσει να ζηλεύει.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

, όταν είναι θυμωμένη... έτσι νομίζω, και κουρασμένη νομίζω ταυτόχρονα..
Πώς να το χειριστώ όταν το κάνει; Τί να κάνω εκείνη την στιγμή;
Και κάτι αλλο, όταν ξύνει τον τοίχο με ένα αντικείμενο ή με τα νύχια της και εγώ φωνάζω όχι αυτή συνεχίζει ακόμα περισσότερο. Αυτό πώς να το σταματήσω?
Ευχαριστώ θα περιμένω απάντηση

 

A: Αγαπητή Ελένη, θα ήθελα πολύ να ξέρω γιατί νομίζεις οτι η κόρη σου έχει διαλέξει αυτόν τον τρόπο αντίδρασης, ώστε να μπορέσω να σε συμβουλέψω τι να κάνεις. Είναι αντίδραση στον ερχομό της μικρής ή ήταν πάντα έτσι;... Χρειάζομαι περισσότερες πληροφορίες

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Καλησπερα σας, Εχω ενα αγορακι 7μισυ ετων , υιοθετιμενο το οποιο συχνα με φτανει στα ορια μου για να δει αν θα φυγω και εγω οπως μου λεει. Τον γιο μου τον αποκτησαμε 1 ετους , αλλα δυστυχως ο συζυγος μου εφυγε απο το σπιτι πριν τρια χρονια  και εχουμε παρει διαζυγιο. Πριν απο δεκα μερες περιπου ειδα μια διαφορετικη συμπεριφορα στο θεμα της τουαλετας. Δεν μ'αφηνει να τον βοηθησω να σκουπιστει και αυτο ειναι λογικο, αλλα ανακαλυψα πως κανει κακα μεσα σε χαρτια , μεσα σε λεκανακια καθαρισμου, στον κουβα που σφουγγαριζω , ενω συχνα πασαλιβεται. Ανακαλυψα οτι τα εκρυψε δυο φορες μεσα στο συρταρι του γραφειου του, αλλα και σε ντουλαπια του σπιτιου.
Επισης ανακαλυψα οτι ενω βρισκοτανε μπροστα στον υπολογιστη για να κανει καποιο μαθημα ( στο σχολειο μας η τεχνολογια ειναι πολυ ανεπτυγμενη ) ,εχει μπει στο you tube  και κατεβαζει βιντεο με γυναικες που κανουν κακα και εχω φρικαρει. Δεν τον μαλωσα, αντιθετα του ειπα οτι υπαρχουν πολλοι κινδυνοι  στο διαδικτυο και του μιλησα γι'αυτους, εμαθα οτι ο μεγαλος αδελφος ενος φιλου του του εδειξε πως να ψαχνει ολα οσα θελει. Του ειπα πως θελω να ειμαι διπλα του και να δουμε μαζι οτι ειναι αυτο για το οποιο θελει να μαθει και το δεχτηκε, αλλα δεν μπορω να κατεβασω αυτα που μου ζηταει. Δεν ξερω αν τα δυο γεγονοτα συνδεονται, αν ειναι τυχαιο και κυριως δενξερω πως να τον αποτρεψω με το θεμα κακα.
Επισης του ειπα , πως μπορει να καθαριζει αυτος την τουαλετα της γατας που εχουμε , ελπιζοντας πως θα του ειναι δυσαρεστο και πως θα τον αποτρεψει...
περιμενω την απαντηση σας με πολυ ενδιαφερον, ευχαριστω εκ τω προτερων.

Α: Αγαπητή φίλη, νομίζω οτι το πρόβλημα αυτό είναι κάπως δύσκολο να αντιμετωπιστεί χωρίς τη συνδρομή κάποιου ειδικού παιδοψυχολόγου. Εν τω μεταξύ, βάλτε φίλτρα ελέγχου στο Ιντερνετ για να μπλοκάρετε κάποιες ιστοσελίδες. Οι εικόνες αυτές που είδε είναι σίγουρα ακατάλληλες για ένα μικρό παιδί και δεν ξέρουμε πως μπορεί να τις έχει εκλάβει στη φαντασία του. Συμβουλευτείτε ειδικό.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Εχω δυο αγοράκια 4,5 ετών πηγαίνουν προνήπιο. Ο ένας είναι πολύ κοινωνικός και έχει τις παρέες του στο σχολείο, από ότι έχω καταλάβει είναι από τους αρχηγούς στην τάξη. Ακόμη και στην παιδική χαρά να πάμε θα βρεί αμέσως ένα παιδάκι να παίξει.
Ο άλλος είναι πολύ ευαίσθητο παιδί ήρεμο και οι παρέες του είναι συνήθως με κορίτσια, αν τον ρωτήσεις ποιός είναι ο καλύτερός σου φίλος στο σχολείο θα σου πεί ή δεν έχω κανένα φίλο ή ότι φίλη μου είναι η Δανάη, με την οποία ξέρω ότι παίζουν πολύ μαζί.
Το προβλημά μου είναι ότι τον βλέπω ότι προτιμάει να παίζει με κορίτσια και δεν βρίσκει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην μπάλα και στα υπόλοιπα αγορίστικα παιχνίδια. Του αρέσει πολύ να ζωγραφίζει αλλά και οι ζωγραφίες του δεν είναι συνήθως αυτοκίνητα κ.λ.π. θα ζωγραφίσει σπιτάκια, κοριτσάκια, οικογένειες, καρδιές, λουλούδια.
Θα πρέπει να ανυσηχώ?

Α: Αγαπητή φίλη, το κάθε παιδί έχει την ιδιοσυγκρασία του και δεν νομίζω οτι χρειάζεται ν' ανησυχείς. Είναι συχνό φαινόμενο τα δίδυμα παιδιά να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το ένα από το άλλο κάνοντας διαφορετικά πράγματα. Είναι καλό που ο γιος σου έχει φίλους και δεν είναι απομονωμένος.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Μένω στην Κύπρο αλλα ο σύζυγος μου είναι Αθηναίος . Το κοριτσάκι μας είναι μόλις 4 1/2 μηνων. Tο πήγαμε το πρώτο του ταξίδι με αεροπλανο το Πάσχα όταν ήταν 4 μηνων και τώρα λέμε να το ξανά πάμε του κατακλυσμου και μετα τον δεκαπενταύγουστο αλλα κάποιος μου είπε ότι μπορει να βλάψει την καρδούλα του.

Απο τότε ανησυχω. Είναι αλήθεια;

 

Α: Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τα παιδιά μπορούν να ταξιδεύουν απο την πρώτη μέρα της γέννησης τους και όσο συχνά χρειάζεται. Μην ξεχνάς τις αεροδιακομιδές σε νέογεννητα με προβλήματα υγείας, λες να επιτρέπονται αν ήταν επικίνδυνο ?

 

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

Καλημέρα. Ονομάζομαι Μάγδα και έχω ένα κοριτσάκι 3 χρονών. Το πάμε φέτος στον παιδικό αν και τώρα είναι η πρώτη φορά που πάει 4 εβδομάδες σερί γιατί όλο αρρώσταινε. Πλέον η συμπεριφορά της είναι πολύ περίεργη ενώ ήταν ένα συνεργάσιμο παιδί ήσυχο τυπικό τώρα ότι ζητεί το ζητά με γκρίνια αν την μαλώσεις κλαίει αμέσων και κλάμα τρελό... Πχ σήμερα: Άντε Φαίδρα σήκω να πάμε σχολειό. σηκώνετε βλέπει τι κοκαλάκι τις έβγαλα να βάλουμε και αρχίζει και φωνάζει όχι αυτό την κάνω σσσσσσσσσς να μην ξυπνήσει τον μικρό ξαπλώνει στο κρεβάτι και κλαίει σήκω να ντυθούμε όχι καλά τις λέω τότε δεν έχει σχολειό και πάω να φύγω από το δωμάτιο και μετά κλάμα δυνατά και να φωνάζει θέλω να πάω σχολειό
Τρελά πράγμα θέλω και δεν θέλω και κλαίω …. τι να κάνουμε πώς να συμπεριφερθούμε;

Α: Αγαπητή Μάγδα,
η συμπεριφορά της κόρης σου είναι πολύ φυσιολογική. Κάθε μεγάλη αλλαγή στη ζωή των παιδιών τους δημιουργεί άγχος. Μίλησέ της και εξήγησέ της οτι καταλαβαίνεις οτι το καινούριο περιβάλλον και σχολείο της δημιουργεί αναστάτωση, αλλά με τον καιρό θα συνηθίσει και θα της αρέσει... Υπομονή, είναι θέμα χρόνου.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Καλησπερα σας και συγχαρητηρια για την εξαιρετικη δουλεια που κανετε.
Ελπιζω να με βοηθησετε στα παρακατω ζητηματα που με απασχολουν το τελευταιο διαστημα:
Εχω μια κορουλα 9.5 μηνων την οποια προσεχει 3 πρωινα την εβδομαδα η πεθερα μου και τις υπολοιπες ημερες ειμαστε μαζι. Μερικες ημερες τωρα, τα πρωινα που ερχεται η γιαγια της για να φυγω εγω, κλαιει γοερα δε θελει με τιποτα να την ταισει η γιαγια εκτος αν ειμαι κι εγω παρουσα και αν κανω πως βγαινω απο το δωματιο σπαραζει.
Δε θελω να την αφηνω να κλαιει τοσο και μενω παραπανω για να την ταισω εγω και μετα προσπαθει η γιαγια να την απασχολει καπου αλλου ωστε να μη με δει που φευγω.
Αναρωτιεμαι ομως, επειδη δε θελω να ξεγελαω το παιδι και να του λεω αλλα απο αυτα που κανω, ειναι αυτος ο σωστος τροπος να αντιμετωπισω την κατασταση? Δεν θα πρεπει να μαθει η μικρη μου οτι η μαμα πρεπει να φυγει αλλα θα επιστρεψει, μηπως ειναι λαθος που ξαφνικα εξαφανιζομαι χωρις να την αποχαιρετησω??
Ωστοσο, το μεσημερι που επιστρεφω ειναι αρκετα προσκολλημενη στη γιαγια σε σημειο που καμια φορα δε θελει καν να την παρω εγω αγκαλια. Οταν βεβαια η γιαγια φευγει δεν την ενοχλει.
Περιμενω με χαρα την αποψη σας. Ευχαριστω πολυ.

A: Αγαπητή Ελένη, είναι πολύ φυσιολογική η αντίδραση της κόρης σου, η οποία βρίσκεται στην ηλικία της προσκόλλησης. Ότι και να κάνεις η μικρή θα στενοχωριέται τη στιγμή που φεύγεις. Μην ανησυχείς όμως. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν αίσθηση του χρόνου κι έτσι θα παρηγοριέται πολύ γρήγορα. Μην νιώθεις ενοχές και είναι σίγουρα καλύτερο να την αποχαιρετάς και να μην της λες ψέμματα.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Εννοείται ότι το κάνει όποτε θέλει να μας τραβήξει την προσοχή, όποτε του αρνιόμαστε κάτι, αλλά και για να ηρεμίσει τον εαυτό του, για παράδειγμα όταν έβγαζε δόντια ξύπναγε μέσα στην νύχτα χτύπαγε με δύναμη το κεφάλι του στην κούνια και μετά ξανακοιμότανε. Εμείς από την πλευρά μας δεν του κάνουμε κανένα χατήρι όταν έχει αυτή την συμπεριφορά αλλά δεν ξέρουμε και ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον αντιμετωπίσουμε ώστε να τον κάνουμε να ξεχάσει αυτή την τόσο επικύνδινη συμπεριφορά. Κάθε συμβουλή είναι για εμάς πολύτιμη.
Ευχαριστώ πολύ

Α: Αγαπητή Κατερίνα, αν όπως λες η χειριστική συμπεριφορά του γιού σας δεν έχει πέραση σε σας, τότε κανονικά θα έπρεπε να έχει σταματήσει.Επειδή είναι πολύ δύσκολο να αγνοήσει κανείς μια επικίνδυνη συμπεριφορά, θα πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να τον σταματάτε όταν το κάνει. Δείξτε του πως είναι ένα καρπούζι που σπάει και εξηγήστε του οτι το ίδιο συμβαίνει και μέσα στο κεφάλι του. Δώστε του την εναλλακτική να λέει κάτι πριν από κάθε φορά που θέλει να χτυπήσει το κεφάλι του. Μάθετέ του να ζητάει την προσοχή σας αλλιώς. Και... μην ανησυχείτε πολύ. Κανείς δεν χτυπάει τόσο δυνατά ώστε να πονάει.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

(είναι 18 μηνών). Να σας πώ ότι έχω και άλλα δύο παιδάκια κορίτσι 7 χρονών και αγόρι 6 χρονών και επειδή γύρισα στην δουλειά μου δεν έχω την οικονομική  δυνατότητα για παιδικό σταθμό και η μητέρα μου μένει μακρυα απο εμένα για να την πηγαίνω κάθε πρωί.
αν γίνεται απαντήστε μου όσο πιο γρήγορα μπορείτε γιατί είμαι ψυχολογικά πολύ χάλια για αυτό.

A: Αγαπητή Κατερίνα, σίγουρα δεν είναι πολύ καλό για την οικογένειά σου να ζουν τα παιδιά χωριστά απο σένα. Ήδη αυτό σε έχει επηρεάσει αρνητικά και σε κάνει να ζεις με ενοχές. Αυτές τις ενοχές σίγουρα τις αισθάνονται και τα μεγαλύτερα παιδιά σου. Οι συνέπειες αυτή τη στιγμή είναι μεγαλύτερες για σένα παρά για το παιδί, αλλά και η μικρή μεγαλώνοντας θα αισθανθει εκτός οικογένειας. Προσπάθησε να βρεις μια λύση. Μήπως αν μετακόμιζες πιο κοντά στη μητέρα σου ή εκείνη σε σένα; Κάποιος άλλος υπάρχει να αναλάβει την πρωινή διαδρομή; Ο μπαμπάς των παιδιών, ίσως;

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Όταν χτυπάει το κουδούνι της πόρτας, κρύβεται κάτω από το τραπέζι. Όταν τι ρωτούν κάτι, απαντά με γρυλλίσματα. Όταν βλέπουμε ένα παιδάκι, κρεμιέται πάνω μου. Πάντως τις περισσότερες φορές, μετά από λίγο, νιώθει πιο άνετα, και πλησιάζει τους άλλους. Γενικά είναι ένα παιδί που δεν του αρέσουν οι αλλαγές. Κάναμε ένα μήνα να δούμε ένα φίλο επειδή είχε γύψο στο χέρι! Μέσα σε όλα αυτά αρχίσαμε παιδικό.. Δεν κλαίει όπως στην αρχή αλλά΄σε όλη τη διαδρομή με ρωτάει αν η δασκάλα της είναι καλά, μήπως αρρώστησε κ.α. Έκείνη μου λέει ότι είναι πανέξυπνη αλλά δείχνει φοβισμένη, δεν παίζει με τους άλλους και θέλει να εξερευνεί μόνη της το χώρο. Συμμετέχει όμως σε όλες τις δραστηριότητες και σε εμένα δείχνει κατενθουσιασμένη με το σχολείο και τις φίλες της.

Τι να κάνω;

Να την πιέζω να έρχεται σε επαφή με τα άλλα παιδάκια, να τη διώχνω από πίσω μου όταν κρύβεται ή όχι;

Τι λάθος έχω στη συμπεριφορά μου και το παιδί μου δείχνει φοβισμένο;

A: Αγαπητή Χριστίνα, κάθε παιδί είναι διαφορετικό και εξοικειώνεται με τα συναισθήματά του σιγά σιγά και με το δικό του τρόπο. Το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο είναι τα παιδιά μας να νιώθουν ανασφάλεια ή φόβο...Μην την αποπαίρνεις και δώσε της χρόνο να νιώσει ασφαλής.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

στα παιχνιδια με τους φιλους του οργανωνει τα παιχνιδια τους, δινει ιδεες για το τι να κανουνε κι απ'αυτα που εχω πει με την δασκαλα του. Όταν καποιο παιδακι και κυριως ο αγαπημενος του φιλος αποφασιζουν για ενα αλλο παιχνιδι ακομα κ μεσα στην ταξη,δεν θυμωνει αλλα κλαιει κ ετσι το αλλο παιδακι αλλαζει γνωμη και κανει αυτο που θελει ο δικος μου. Γενικα του αρεσει να εχει την πρωτια κι οταν δεν γινεται αυτο στενοχωριεται και πληγωνεται. Επισης ειναι αρκετα πεισματαρης αλλα ταυτοχρονα ειναι ευαισθητος.

Τι μπορω να κανω για να του δωσω να καταλαβει οτι δεν μπορουμε παντα να ειμαστε πρωτοι και πρεπει ν'αφηνουμε και τους αλλους να παιρνουν αποφασεις?

Ειναι κατι που θα επρεπε να το δουλεψω με καποιον ειδικο?

 

Α: Αγαπητή Μαρία, έχεις ένα πολύ φυσιολογικό αγοράκι που προσπαθεί με τους δικούς του τρόπους να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Η αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδιά θα του μάθει οτι είναι απαραίτητο να ξέρει, ακόμα κι αν πληγωθεί κάποιες φορές. Δεν χρειάζεται ειδικός, αλλά η συμβουλή και η συζήτηση μαζί σου θα πρέπει να είναι πάντα στην διάθεση του παιδιού σου.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Καλημέρα, Θα ήθελα να σας ρωτήσω για την κόρη μου η οποία είνα 7 χρονών και παέι στην πρωτη τάξη. Σήμερα που πήγα να ρωτήσω την δασκάλα πως τα πάει στο σχολείο, μου είπε πολύ καλά σε όλα, αλλά όταν απαντάει σε κάποια ερώτηση μιλάει σιγά. Η κόρη μου απο το νήπιο θυμάμαι ότι μίλαγε σιγά και γενικά την θεωρούσα ένα ντροπαλό παιδί. Ακόμα αν κάποιος μας έβλεπε στο δρόμο και της μιλούσε έσκυβε το κεφάλι και πολλές φορές δεν μίλαγε ή έλεγε γειά σας σιγά. Ακόμα και τώρα αν είναι κάποιος αγνωστος νιώθω ότι ντρέπεται να μιλήσει. Της έχω πεί να μήν ντρέπεται και να μιλάει και να χαιρετάει ευγενικά, ποτέ όμως δεν το έκανα θέμα ή δεν την πίεσα να κάνει αυτό που θεωρώ εγώ σωστό. Μήπως έχω κάνει κάπου λάθος ?ή θα περάσει? Εχει και έναν αδελφό 5,5 χρονων που πάει νήπιο και είναι το άλλο άκρο (κοινωνικός μιλάει σε όλους κ.τ.λ) και ακόμα ένα αδελφάκι κοριτσάκι που είναι 17 μηνών Σας ευχαριστώ.

 

A: Αγαπητή Κατερίνα, θα ήταν καλό να αποδεχτείς την κόρη σου όπως είναι. Το κοριτσάκι σου έχει ντροπαλό χαρακτήρα και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν χρειαστεί να μιλήσει πιό δυνατά, θα το κάνει...

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΕΝΑ ΓΙΟ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ 3 ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΡΗ 8 ΜΗΝΩΝ. Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΑ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΟΠΟΥ ΠΡΙΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ, ΑΝ ΤΡΕΞΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Π.Χ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΟΥΡΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ Η' ΑΜΑ ΦΩΝΑΞΩ ΔΥΝΑΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ, ΜΠΟΡΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΑΙ Ν ΚΛΑΙΕΙ ΠΑΛΙ. ΜΕ ΒΑΖΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΕΝΩ ΠΡΙΝ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΕΚΑΝΕ.ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΝΑΜΕΝΑ!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΩ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ "ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΔΕ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ" ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΓΓΗΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΤΟΝ ΦΟΒΙΖΕΙ? ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ?

 

A: Αγαπητή Μαριαλένα, ο φόβος είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που βιώνουν όλα τα παιδιά και είναι απαραίτητο για να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους από τον κίνδυνο. Όταν τα παιδιά είναι μικρότερα δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου και γι αυτό δεν νιώθουν φόβο. Μεγαλώνοντας όμως αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα της ζωής τους και να βιώνουν διάφορους φόβους. Δεν είναι καλό λοιπόν να περνάτε στο παιδί σας το μήνυμα οτι ο φόβος είναι απαγορευμένο συναίσθημα για τα αγόρια, γιατί έτσι δεν του δίνετε τη διέξοδο να μπορεί να το συζητήσει μαζί σας. Αντίθετα τον κάνετε να ντρέπεται και να φοβάται περισσότερο. Μιλήστε του για το φόβο με δικά σας παραδείγματα από τότε που ήσασταν παιδιά, ώστε να νοιώσει καλύτερα και να σας μιλήσει.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Γειά σας, θα ήθελα τη γνώμη σας και αν μπορείτε τη βοήθεια σας. Έχω μία κόρη 3 χρονών.
Στην εγκυμοσύνη μου είχα πρόβλημα με τον πλακούντα μου. Είχε κόψει τον πλακούντα στις 23 εβδομάδες και βγήκε κομμάτι. Η εγκυμοσύνη μου συνεχίστηκε κανονικά μέχρι τις 37 εβδομάδες. Γέννησα με καισαρική. Το μωρό είναι υγιέστατο. Στον όγδοο μήνα μετά τη γέννηση του μωρού, άρχισε να μου κάνει πυρετικούς σπασμούς. Κάναμε όλες τις εξετάσεις που μας είπαν οι γιατροί: εγκεφαλογράφημα, παρακέντηση και ότι άλλο μας είπαν τότε και βγήκαν όλες οι εξετάσεις καθαρές. Αντιλαμβάνεται και καταλαβαίνει τα πάντα. Επαναλάβαμε το εγκεφαλογράφημα πριν 2 μήνες το οποίο βγήκε πάλι καθαρό.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω με την κόρη μου είναι οτι φοβάται να περπατήσει μόνη της. Δεν μου έχει πέσει και να χτυπήσει ποτέ. Αν και οι γιατροί λένε οτι μετά τους πυρετικούς σπασμούς δεν θυμάται τίποτα εγώ πιστεύω πως είναι από αυτό που της δημιουργήθηκε φοβία. Δεν με κρατά για να στηριχθεί αλλά γιατί νιώθει ανασφάλεια. Πήγαμε και σε ορθοπεδικό και σε φυσιοθεραπευτή. Δεν έχει τίποτα. Όλα φυσιολογικά.
Εσάς ποιά είναι η γνώμη σας;
Πως μπορώ να την κάνω να εμπιστευτεί τον εαυτό της και να περπατήσει μόνη της, αφού μπορεί;
Είχε κάνει και μόνη της κάποια βήματα όταν την ξεγέλασα και της έδωσα να κρατά μια πετσέτα. Τώρα το κατάλαβε και δεν μπορώ να την γελάσω πάλι. Θέλει, μπορεί αλλά φοβάται. Τί να κάνω;

 

Α: Αγαπητή αναγνώστρια, εφόσον έχετε αποκλείσει τον παθολογικό παράγοντα και ξέρετε οτι μπορεί να περπατήσει, θα πρέπει να την εκπαιδεύσετε με χρήση της μεθόδου της αμοιβής κάθε φορά που προσπαθεί. Σταματήστε την αγκαλιά και συμπεριφερθείτε της όπως σε κάθε φυσιολογικό παιδί. Καλέστε την να έρθει κοντά σας για να πάρει αυτό που θέλει και επιβραβεύστε την όταν το κάνει. Να της τονίσετε οτι είναι ένα φυσιολογικό παιδί και την εμπιστεύεστε απόλυτα να περπατήσει. Αγνοείστε κάθε συμπεριφορά ή εκδήλωση αδυναμίας και βάλτε την να προσπαθήσει με όποιον τρόπο θέλει να σας πλησιάσει εκείνη. Θα χρειαστεί λίγος χρόνος, αλλά θα τα καταφέρετε με σταθερότητα στη συμπεριφορά σας.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Καλησπέρα σας, Με λένε Στέφανο και έχω έναν γιο 6 χρονών και πάει στην πρώτη τάξη του δημοτικού. Είναι ένα παιδί έξυπνο και με πολύ καλή μνήμη. Μην τον υποσχεθείς κάτι ή τον πεις κάτι που του αρέσει, θα το θυμάται ακόμα και του χρόνου. Ένα παράδειγμα. Ένας φίλος μου τον είπε μία μέρα, ”Πασχάλη, του χρόνου που θα έρθω από την Γερμανία θα σου φέρω ένα αυτοκινητάκι. ” Μετά από έναν χρόνο του τον ξαναείδε το πρώτο που τον ρώτησε ήτανε “μου έφερες το αυτοκίνητο μου”. Και αυτό στα τέσσερά του.

Στα έξι του ανοίγει υπολογιστή, μπαίνει internet, youtube, games, ανοίγει το Playstation ή το Wii, κάνει ρυθμίσεις στα παιχνίδια χωρίς να ξέρει αγγλικά και παίζει. Μία φορά τον έδειξα πως γίνετε και δεύτερη δεν χρειάστηκε. Που είναι τώρα το πρόβλημα. Το πρόβλημά μας είναι στο σχολείο. Και γενικά στο μάθημα της γλώσσα πετάει χαρταετό. Λες και παθαίνει blackout. Δεν θυμάται τίποτα, τα κάνει όλα λάθος, δεν συμμετέχει γενικά στο μάθημα. Δεν κάνει σχεδόν τίποτα στο σχολείο από ασκήσεις. Τις φέρνει όλες σπίτι και για να τις συμπληρώσουμε κάνουμε για ένα φυλλάδιο χωρίς πλάκα κάνα 4ωρο. Γράψε Πασχάλη την λέξη “Τρέχω”. Γράφει “Τέχω”. Τον εξηγούμε, το γράφει σωστά. Μετά από ένα λεπτό τον λέμε να το ξαναγράψει και το γράφει πάλι λάθος. Και αυτό όσες φορές και να του το εξηγήσεις.

Τον βλέπεις ότι δεν μπορεί με τίποτα να αφοσιωθεί σε αυτό που κάνει. Τον βλέπεις στα μάτια και λες ότι βλέπεις στο κενό. Ότι δεν υπάρχει εκείνη την στιγμή μυαλό μέσα του. Φτάνει η στιγμή που λέμε με την γυναίκα μου ότι αυτό δεν είναι το παιδί μας αλλά κάποιο άλλο. Κάποιο εξωγήινο. Έχουμε φτάσει σε σημείο που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Έχουμε χαζέψει. Τι μπορούμε να κάνουμε. Μία βοήθεια σας παρακαλώ. Πως θα τον κάνουμε να προσγειώσει τον χαρταετό και να αφοσιωθεί στο μάθημα του. 

 

A: Αγαπητέ Στέφανε, ο γιός σου είναι σαφέστατα ένα πολύ έξυπνο παιδί, αλλά μπορεί να έχει μαθησιακές δυσκολίες που αφορούν το γραπτό λόγο. Θα σας συμβούλευα να πάτε σε ειδικό κέντρο να τον εξετάσουν, γιατί μπορεί να χρειάζεται ειδικό τρόπο εκμάθησης της γλώσσας και της ορθογραφίας. Επίσης, αν πάρει μια τέτοια βοήθεια δεν θα καταπιεστεί και στο σχολείο από τους δασκάλους που πιθανόν να μην ξέρουν πώς να τον διδάξουν. Πολλά πανέξυπνα αγόρια "υποφέρουν" στο σχολείο αν έχουν π.χ.δυσλεξία και δεν κάνουν κάτι έγκαιρα.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Γειά σας, έχω μια κόρη 19 μηνών και από οχτώ μηνών αναγκάζομαι να τη στέλνω σε βρεφικό εκτός από κάποιες μέρες που μπορεί η πεθερά μου και την κρατάει η ίδια. Το πρόβλημά μου είναι ότι είναι πολύ ζωηρή, νευρική και πεισματάρα. Δεν μας ακούει καθόλου και κάνει πάντα ότι της λέμε ότι δεν πρέπει να κάνει. Πολλές φορές μάλιστα λέει από μόνη της όλα όσα δεν πρέπει να κάνει και και ταυτόχρονα τα κάνει. Π.Χ. λέει όχι ψυγείο και αμέσως ανοίγει την πόρτα του ψυγείου. Προσπαθώ να μην της λέω όχι και μή αλλά τί θέλω να κάνει και γιατί δεν πρέπει να κάνει κάτι. Πολλές φορές όμως η υπομονή μου εξαντλείται και της φωνάζω ή της λέω ότι θα βάλω κάποιο παιχνίδι της τιμωρία για κάποιες ώρες προκειμένου να ακούσει. Τίποτα δεν πιάνει. Κάνει πως δεν ακούει ή με κοροϊδεύει ή νομίζει ότι αυτό που κάνει είναι αστείο και γελάει ή αρχίζει και κλαίει και τσιρίζει και χτυπιέται. Τί είναι σωστό να κάνω;  Μήπως φταίει που της έχω βάλει της φωνές; Μήπως είναι πολύ νωρίς για να καταλαβαίνει τί δεν πρέπει να κάνει;
Επίσης ενώ από 3 μηνών κοιμάται σε άλλο δωμάτιο από κάποιες φορές που αναγκαστήκαμε να κοιμηθούμε μαζί της κάθε βράδυ ξυπνάει γύρω στις 4 και ζητάει να έρθει στο κρεββάτι μας. Πολλές φορές ξάπλωνα μαζί της σε ένα κρεββατάκι που έχουμε στο δωμάτιο της και μετά την ξαναέβαζα στην κούνια της. Αυτό γινόταν 3-4 φορές την νύχτα, αλλά επειδή δουλεύω και δεν άντεχα τα ξενύχτια και το πήγαινε-έλα  κάποιες φορές την έβαζα στο κρεββάτι μας ή πήγαινε ο άντρας μου. Πολλές φορές επίσης πήγαινα και ξάπλωνα στο κρεββατάκι και αυτή στην κούνια και προσπαθούσα με τραγούδια και ιστοριούλες να την κάνω να κοιμηθει.Έπιασε κανα δυό φορές αλλά τις περισσότερες κλάιει και φωνάζει και χτυπάει το κεφάλι της στην κούνια μέχρι να την πάρουμε. Ο άντρας μου ήταν αυτός που ερχόταν και την έπαιρνε όταν έκανε έτσι γιατί τη λυπόταν και θεωρούσε ότι ήταν λάθος αυτό που έκανα. Αποτέλεσμα η μικρή ή θα έρθει στο κρεββάτι μας ή θα ουρλιάζει και θα φωνάζει τον μπαμπά της και θα καταλήγουν να κοιμούνται μαζί. Τί μπορώ να κάνω για να σταματήσει όλο αυτό; Δε γίνεται να κοιμόμαστε έτσι και κυρίως δεν γίνεται να κοιμάται με τον μπαμπά της.
Συγγνώμη που έβαλα δυο θέματα και σας ευχαριστώ.

 

Α: Αγαπητή Άννα, φαίνεται οτι το κοριτσάκι σας δεν έχει οριοθετηθεί πολύ καλά στη συμπεριφορά της. Αν το πρόβλημα αυτό εμφανίζεται μόνο στο σπίτι, τότε έχει να κάνει με τη δική σας αδυναμία σαν γονείς να την οριοθετήσετε. Μήπως νιώθεις ενοχές που δεν την βλέπεις όσο θα ήθελες λόγω δουλειάς; Τα παιδιά αντιλαμβάνονται όλες τις αδυναμίες μας και τα συναισθήματά μας και αντιδρούν ανάλογα. Ίσως στην προσπάθειά της να ασχολείστε μαζί της, έχει διαλέξει να τραβάει την προσοχή σας με αρνητικό τρόπο. Θα πρέπει να αγνοήσετε τις συμπεριφορές που έχουν σκοπό να σας τραβήξουν την προσοχή με αρνητισμό (κλάματα, απειθαρχία) και να πηγαίνετε κοντά της μόνο όταν είναι ήρεμη και χαρούμενη. Δώστε της προσοχή μόνο όταν έχει θετικές αντιδράσεις και μην υποχορείτε στις παράλογες αντιδράσεις. Σιγά σιγά θα αλλάξει, αρκεί να βγείτε από τις ενοχές που σας κάνουν να την λυπάστε!

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΨΕΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΤΩΘΟΙ :

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ 9 ΕΤΩΝ ΕΧΩ ΧΩΡΙΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 7 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΟΤΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΦΟΒΑΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ  Π.Χ  ΦΟΒΑΤΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΟ ΑΛΛΟ, ΦΟΒΑΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ  ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ  ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΣΗΜΑΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΦΗΞΙΜΟ – ΦΟΒΑΤΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ – ΦΟΒΑΤΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ 200 ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΙ ΣΠΙΤΙ – ΦΟΒΑΤΕ – ΦΟΒΑΤΕ - ΦΟΒΑΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ

 

Α: Αγαπητή Γιωργία, ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που βιώνουμε όλοι οι άνθρωποι σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Εσύ να μην φοβάσαι να του μιλήσεις γι' αυτό το συναίσθημα και να του επιτρέψεις έτσι να σου πει τι σκέφτεται και τον φοβίζει. Ενθάρρυνέ τον να κάνει πράγματα μόνος του και δείξε του οτι τον εμπιστεύεσαι. Είναι και μιά εποχή τώρα που τα παιδιά φοβούνται από αυτά που ακούν και βλέπουν γύρω τους και από την ανασφάλεια που βιώνουν οι γονείς τους τον τελευταίο καιρό. Υποστήριξέ τον και ασχολειθείτε με ευχάριστα πράγματα.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Ο γιός μου είναι 4 ετών, μοναχοπαίδι και πάμε πρώτη χρονιά στον παιδικό. Ξεκινήσαμε από το Σεπτέμβριο και μέχρι και αυτή τη στιγμή δεν έχει προσαρμοστεί. Κάθε πρωϊ έχουμε κλάματα, δεν θέλει να πάει. Υπάρχουν μέρες που μπορεί να κλαίει συνέχεια έως την ώρα που θα τον πάρει ο μπαμπάς μας 13:30 περίπου. Μετά είναι το χαρούμενο ευδιάθετο παιδί που ξέρω.
Εκεί, όπως λέει η δασκάλα, δε θέλει να συμμετέχει στις δραστηριότητες, δεν παίζει με τα άλλα παιδάκια και όλο κλαίει ζητώντας να πάει ο μπαμπάς του να τον πάρει. Τις τελευταίες 2 εβδομάδες περίπου έχουμε μπορώ να πω μία αμυδρή βελτίωση, καθώς μιλάει στο σπίτι περισσότερο για το σχολείο, για τα παιδάκια και μου λέει η διευθύντρια ότι μπορεί να κλαίει μισή με μία ώρα, αλλά μετά συμμετέχει και παίζει με τα παιδάκια. Η δασκάλα μας λέει ότι δεν έχει συναντήσει παρόμοια περίπτωση και ό,τι ήταν να κάνει για να βοηθήσει το έχει κάνει με τα ακριβή της λόγια να είναι «σηκώνω τα χέρια ψηλά». Χθες μας είπε ότι καλό θα ήταν να πάμε σε παιδοψυχολόγο για να μας πει πώς πρέπει να προσεγγίσουμε το θέμα και ότι το παιδί είναι μεν πανέξυπνο, αλλά "συναισθηματικά ανώριμο". Δεν μου αρέσουν καθόλου οι "¨ταμπέλες", αλλά από την άλλη δεν ξέρω τι να κάνω και πώς να προχωρήσω. Θέλω όσο τίποτε άλλο να βοηθήσω το παιδί μου να μην βιώνει αυτό το μεγάλο άγχος κάθε μέρα.

Από τη δική σας πείρα πώς πιστεύετε ότι πρέπει να κινηθούμε, ώστε να βοηθήσουμε το παιδί μας;;;;;

Σας παρακαλώ πολύ όταν βρείτε χρόνο δώστε μου μία απάντηση.

Με εκτίμηση,
Νικολέτα

 

Α: Αγαπητή Νικολέτα, όλα τα παιδιά περνάνε περίοδο προσαρμογής. Η αλήθεια είναι οτι ο μικρός το βίωσε ίσως λίγο πιο "τραγικά". Τώρα όμως που πέρασε όλη αυτή τη δυσκολία έχει σίγουρα επωφεληθεί από αυτό, καθώς ο αποχωρισμός κάθε είδους είναι κάτι που θα αντιμετωπίσει στη ζωή του. Να είστε σταθεροί στο να πηγαίνει στο σταθμό, χωρίς να δείχνετε τη στενοχώρια ή τις "ενοχές" σας στο παιδί. Ας φύγει η προσοχή όλων από το πόσο δύσκολη ήταν αυτή η προσαρμογή. Αντιμετωπείστε  τον φυσιολογικά με κατανόηση, αλλά χωρίς υπερβολές. Ακόμα κι αν είναι συναισθηματικά ανώριμο το παιδί, ο μόνος τρόπος να ωριμάσει, είναι με το να μάθει να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Άλλωστε καλύτερα που το περνάει τώρα, παρά στο σχολείο.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

εχω ενα κοριτσακι 5 1/2χρονων που μου εχει ιδιαιτερη αδυναμια. Απο πολυ μικρη ειχε ισχυρο 'θελω' & γενικα θα την χαρακτιριζα ισχυρογνωμων. Απο την πρωτη φορα που πηγε παιδικο (πριν 2 χρονια) δεν ηθελε να μου περιγραφει τη παραμονη της εκει. Μετα απο αρκετη επιμονη δικη μου αρχισε να μου λεει αρκετα πραγματα. Φετος στο νηπιο εχει μια ιδιαιτερα αυστηρη & αποτομη νηπιαγωγο η οποια αντιδρα εντονα & καποιες φορες με υπερβολικη αυστηροτητα σε οποιαδηποτε λαθη των παιδιων. Η κορη μου κλειστικε παλι στον εαυτο της & αφου της αναλυσα οτι σε μενα μπορει να λεει οτι της συνεβει στη μερα της χωρις να  εχει την επικριση μου αλλα τη συμβουλη μου, αρχισαμε να 'παιζουμαι' με  το ποια ηταν η παρατηρηση της 'ημερας' αφου καθημερινα η δασκαλα της εκανε παρατηρισεις οχι παντα για καποιο σοβαρο λογο. Τελευταια μου τα παρουσιαζε ολα καλα, μου ελεγε οτι θα επρεπε μονη μου να μαντεψω αν εκεινη αντιμετοπιζε καποιο προβλημα στο νηπιο-εκεινη δεν ηθελε να μου πει. Σταματησα να τη πιεζω & να την ρωτω. εχτες εμαθα απο μαμα συμμαθητριας της οτι η μικρη μου εσπασε κατα λαθος καποιο αντικειμενο στο νηπιο & δεχτηκε τιμωρια που την εφερε σε δυσκολη θεση.  Ρωτησα τη κορη μου για το συμβαν αλλα αρνηθηκε να το συζητισει λεγοντας μου οτι ντρεπετε. Προσπαθω να την κανω να καταλαβει οτι ειμαι διπλα της, συμμαχος της, να την συμβουλεψω για αυτο που την στεναχωρει & οχι να την μαλωσω η΄ να την τιμωρισω (κατι που ισως να φοβατε & να θελει να αποφυγει) αλλωστε οτι εγινε-εγινε οποτε το συζηταμε για να βλεπουμε πως μπορουμε να βελτιωθουμε στο μελλον. Θα ηθελα να μου πειτε τι μπορω να κανω για να την κανω να μου 'ανοιγετε'. μηπως επειμενω πολυ & νιωθει οτι παραβιαζω την ιδιωτικοτιτα της?  θελω ομως να ξερω τι συμβαινει στη ζωη του παιδιου μου οταν δεν ειμαι παρον... ευχαριστω.

 

Α: Αγαπητή Δέσποινα, μην αναρωτιέσαι τι πάει στραβά με την επικοινωνία με την κόρη σου. Ίσως και να προσπαθείς παραπάνω από όσο χρειάζεται... Μήπως όμως να έκανες μια επίσκεψη στη δασκάλα για να προτατεύσεις το παιδί σου από την υπερβολική της αυστηρότητα; Θέλω να πω δηλαδή οτι καμμιά φορά μπορεί να χρειάζεται να κάνουμε και κάποιες παρεμβάσεις στο εξωτερικό περιβάλλον (όχι μόνο στα παιδιά μας) για να δουν έμπρακτα την προστασία μας... Τα ανεξάρτητα παιδιά καταλήγουν να αντιμετωπίζουν όλες τις δυσκολίες μόνα τους και γι' αυτό "κλείνονται" στον εαυτό τους.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΜΙΑΣ ΦΙΛΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΓΙΟ 6 ΕΤΩΝ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ.ΤΑ ΣΑΒ/ΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΖΗΤΑΕΙ ΕΠΙΜΟΝΑ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΣΟ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ Η ΜΗΠΩΣ ΥΠΟΚΡΥΠΤΕΙ ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ; ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΑΔΕΛΦΑΚΙ 6 ΜΗΝΩΝ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΙΡΩΝ.

 

Α: Αγαπητή φίλη, τα παιδιά συνηθίζουν στο πρόγραμμα της καθημερινότητας και δεν τους αρέσει όταν αυτό αλλάζει. Δεν μου δίνεις αρκετές πληροφορίες για να ξέρω αν η συμπεριφορά του παιδιού εκφράζει δυσαρέσκεια προς τους γονείς. Ποιά είναι η σχέση της μαμάς με τη γιαγιά; Πώς αντέδρασε στον ερχομό του μωρού;

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Καλημέρα σας. Είμαι μητέρα ενός κοριτσιού ηλικίας 5 χρονων (πάει στο νηπειο). Το κοριτσάκι μου κάθε άλλο παρά επιθετικό είναι και αυτό ήταν και το ανχος μου ως γονιός πέρσι όταν για πρώτη φορά πήγε στο προνήπειο, μην βρέθει δηλ. κανένα παιδι και το βαράει και πως θα γίνει να αμυνθει το δικό μου το παιδί, ευτυχώς όμως τα πράγματα την περσινή χρονιά πήγαν πάρα πολυ καλά!!!!!!

Φέτος λοιπόν και ενώ είμουν πολύ σύγουρη οτι αφου πέρσι, πρώτη χρονιά στο σχολείο, πήγαν όλα καλά, φέτος θα είναι ακόμα καλήτερα διαψευτήκα πανηγυρικά !!!!! Έρχεται μια μέρα το κοριτσάκι μου και μου λέει ότι ένα αγοράκι απο το προνήπιο την βαράει, η απάντηση η δικιά μου ήταν: παιδί μου πρέπει να τα βγάλεις πέρα μόνη σου, αφού είναι και μικρότερο να του εξιγήσεις ότι δεν είναι σωστη αυτή η συμπεριφορά αν δεν μπορεί να το καταλαβει πες το και στις δασκάλες σου και τέλος πάντον δεν έδωσα και ιδιέτερη σημασια εφόσον δεν μου είχαν αναφέρει και οι δασκάλες κάτι σκέφτηκα οτι ειναι κάτι ελενχόμενο.
Μέτα απο λίγες μερες πάω το παιδί στο σχολείο και με πιάνει μια μητέρα την οποία δεν την ήξερα κιολας, μου λέει πιανου παιδιου είναι ξεκινόντας:
Τι μας έχετε κάνει το παιδί μου έχει χάσει τον ύπνο του με την κόρη σας ΄λέει το όνομα της στον ύπνο του, όπου και να πάμε μιλάει για την κόρη σας, θέλει μια φωτογραφεία της να την εχει να την βλέπει!!!!
Εγώ της λέω ότι το παίδι μου, μου εχει πει ότι το παιδι της την χτυπάει και μου απάντάει :
ναι το ξέρω, αλλά το κάνει γιατί είναι ερωτευμένο και χτυπάει μάλιστα και όποιο παιδι κάθετε δίπλα στη κόρη σας γιατί δεν θέλει να κάνει με κανενα άλλο παιδι παρεα η κόρη σας, ζηλευει το παιδι μου, μάλιστα έχει σε λίγες μέρες τη γιορτη του και δεν θέλει να καλεσει κανενα άλλο παιδι παρα μονο την κόρη σας.Ο πατέρας του του λέει ,μην σε νιαζει αγορι μου θα μεγαλώσεις και θα σε κυνηγαει απο πισω και ο μικρος απαντάει :τότε θα έχει πετάξει το πουλί. Είναι πολύ ερωτιαρης σαν τον πατερα του και ο πατέρας του έτσι στα 11χρονια του είχε ερωτευτει την μάνα ενος συμαθητη του. Και πραγμάτικα η κόρη σας ειναι τόσο όμορφη και δεν σας παιράζει που θα συμπεθεριάσουμε κ.λ.π.........Δεν θυμαμαι και εγω τι άλλο άκουσα !!!!!!!
Αυτο που έκανα εγω ήταν να εξιγησει στο παιδάκι της ότι όσο έχει αυτη τη συμπεριφορα απεναντι στη κορη μου ειναι φυσιολογικο να μην θελει το κοριτσακι να παιξει μαζι του και καλο ειναι να μην δινουμε  σε όλα τα υπολοιπα τοσο μεγαλη βαση εμεις οι μεγαλητεροι γιατι ειναι πολυ μικρα ακομα.
Η κυρια όμως δεν σταματησε εκει ,όταν πήγαμε να πάρουμε το μεσημερι τα παιδια απο το σχολειο αρχησε ,για σου συμπεθερα, μόλις βγήκαν τα παιδια απο τη τάξη, αγόρι μου ζήτα συγνώμη για τη συμπεριφορα σου απο το κοριτσακι ,κοριτσακι μου (γυρναει και λεει στο παιδι μου) το κάνει γιατι σε αγαπαει,το παιδι μου γυρναει και της λεει δεν τον θέλω με βαράει, γυρναει και λεει στο παιδι εμεις καπια στιγμη θα σε κανουμε νυφη και θα σε πάρουμε στο μερος απο οπου καταγονται  ,παθενει μια φρικη το παιδι μου και μαθαίνω ότι εκεινη την ημερα και το είχε δαγκώσει το παιδι μου και του είχε τραβιξει τα μαλλια μαλιστα σε στιγμες που η κόρη μου δεν το περίμενε κιόλας !!!
Απο εκεί και πέρα εγώ πήγα στις δασκάλες να ρωτησω τι συμβαίνει ακριβως οι οποίες μου είπαν ότι πραγματικά συμβαίνει κάποιες φορες αυτό αλλά το ελενχουν. Εγώ όμως επειδή διαπιστωσα ότι η εμμονη του παιδιου έχει προελθει απο έμμονες που έχουν οι γόνεις ζήτησα απο τις δασκάλες όσο το παίδι μου είναι στο σχόλειο και αυτό το παιδί έχει αυτή τη συμεριφορά απενάντι του, να το κρατανε μαρια απο το δικο μου το παιδι. Το ίδιο ακριβώς ειπα στη μάνα του παιδιου (όταν ηρθε να μου ζητησει πάλι συγνώμη εκ'μερους του γιου της που είχε χτυπησει την προηγουμενη μερα την κόρη μου) ότι δηλ.εχω ενημερώσει και τις δασκάλες οτι όσο ο γιός της έχει αυτη τη συμπεριφορα στη κόρη μου να τον κρατανε με όποιον τρόπο μπορουν μακριά της γιάτι μετα απο εκει και πέρα δεν ξέρω πραγματικά πια θα είναι η δικιά μου συμπεριφορα. Δεν ξέρω πραγματικα στη συγκεκριμένη περιπτωση τι είναι το πιο σωστο γι αυτό και σας γράφω, για να ακουσω και την γνωμη καπιου ειδικου και να τελειωνει οσο γινεται πιο ανώδινα αυτη η ιστορια και για το δικο μου το παιδι αλλα και για το αλλο το παιδακι. Σας ευχαριστω πολυ !!!!

 

Α: Αγαπητή φίλη, η περίπτωσή σας πραγματικά είναι σπάνια και κάπως περίεργη. Η καλύτερη λύση είναι να απομακρύνετε τα παιδιά γιατί οι γονείς του άλλου παιδιού συμπεριφέρονται παράξενα. Αν οι δασκάλες δεν καταφέρουν να ελέγξουν το πρόβλημα, αλλάξτε σταθμό.

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

ΓΕΙΑΣ!ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΝΕΑ ΜΑΜΑ ΚΑΙ 24ΧΡΟΝΩΝ!

ΕΧΩ ΜΙΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥ ΠΟΥ ΣΕ 5 ΜΕΡΕΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟΥΣ 2 ΜΗΝΕΣ!! ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΛΙΚΟΥΣ!!!ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΚΛΑΙΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΔΩΘΕ ΤΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ.....ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ....ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 3 ΜΕ 4 ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ....ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΠΟΛΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΚΟΛΙΚΟΥΣ ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΗΜΑΔΙΑ ΟΠΩΣ ΝΑ ΣΦΙΓΓΕΤΑΙ ΝΑ ΛΥΓΙΖΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΛΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΩ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΝΥΣΤΑΖΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ...ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΤΙ "ΓΑΡΙΔΑ"!!!! ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΑΡΔΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ!!!
ΚΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΗΣ ΔΙΝΩ ΤΟ ΝΟΒΑΛΑΚ ΤΟ ΑC ΚΑΙ ΙΝΦΑΚΟΛΙΚ ΑΛΛΑ ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ.ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΩ ΕΠΙΣΗΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΤΑΙΖΩ(ΔΕΝ ΘΗΛΑΖΩ) ΕΝΩ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΝΕΙ 120 ML ΕΓΩ ΤΗΣ ΦΤΙΑΧΝΩ 90 ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΙΕΙ ΟΥΤΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΑ 60 ML ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΙΕΙ ΔΕΝ ΚΑΘΕΤΑΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ...ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ !!!ΤΗΝ ΨΙΛΟΠΙΕΖΩ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΑ ΡΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΠΑΛΙ ...ΠΙΝΕΙ ΛΙΓΑΚΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ....ΕΙΝΑΙ 4500 ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ 2900!!! ΟΠΟΤΕ ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ:
ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΩΡΕΣ ΣΕΡΙ?
ΠΟΤΕ ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΚΟΛΙΚΟΙ?
ΑΝ ΦΥΓΟΥΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ?
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕΙ??
ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΗΣ??ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΑ??
ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΚΙΛΑ??

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ  ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΘΥΣΗΧΑΣΕΤΕ!!

ΕΠΙΣΗΣ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΤΡΩΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΑ ΤΡΙΩΡΟ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΕ ΡΙΛΑΞ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ!!

 

A: Οι κολικοί εμφανίζονται συνήθως μετα τις πρώτες 3 εβδομάδες απο τη γέννηση και σταδιακά μειώνονται, ενώ μετα τον τρίτο μήνα στο μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών περνάνε.

Το παιδι σας πρέπει να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με εσάς αλλά σε άλλο κρεββάτι τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 6 μηνών. Το ριλάξ είναι για λίγη ώρα, γιατί το παιδι κουράζεται, θέλει να απλώνεται, να τεντώνεται...
Γύρω στους 3 μήνες αρχίζουν τα περισσότερα βρέφη να κοιμούνται καλύτερα το βράδυ. Κάθε παιδι, όμως, είναι διαφορετικό και έχει τους δικούς του ρυθμούς ανάπτυξης.
Η πρόσληψη βάρους είναι πολυ καλή και θα έλεγα να σταματήσεις να πιέζεις τη μικρή. Η πίεση στο φαγητο είναι γενικά λάθος.

 

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

Ευχαριστώ πολύ για την προηγούμενη απάντησή σας σε ερώτημά μου. Θα ήθελα να θέσω τώρα το ζήτημα της πιπίλας. Η κόρη μου (σχεδόν 32 μηνών) είναι μοναχοπαίδι και δεν πηγαίνει ακόμα παιδικό σταθμό (από τη γέννησή της μέχρι 15 μηνών ήμουν εγώ στο σπίτι και στη συνέχεια μια νταντά για 5-6 ώρες την ημέρα). Γενικά περνάει αρκετές ώρες παιχνιδιού και με τους δύο γονείς της (είμαστε πολύ αφοσιωμένοι και οι δύο).

Πιπίλα ξεκίνησε από 4 μηνών περίπου και μέχρι 15 μηνών την είχε μόνο στο κρεβάτι. Μετά τους 15 μήνες όμως οπότε και άρχισε να μιλάει, άρχισε να διεκδικεί το δικαίωμα να έχει την πιπίλα και την κουβερτούλα της και άλλες ώρες. Έκτοτε σταδιακά πέτυχε να έχει τα δύο αγαπημένα αντικείμενα πάντα στο χώρο όπου βρίσκεται και να καταφεύγει σ' αυτά όποτε θέλει. Τώρα πια ακόμα και ο όρος που είχε τεθεί "όχι εκτός σπιτιού" είναι πολύ εύκολο να καταστρατηγηθεί.
Ίσως το ίδιο το γεγονός ότι τα χρησιμοποιεί δε θα με απασχολούσε. Αυτό που με ενοχλεί όμως είναι ότι βλέπω μια αυξανόμενη εξάρτηση από αυτά τα αντικείμενα που της αφαιρεί ζωντάνια και κοινωνικότητα. Δηλαδή εκεί που παίζει μόνη της ή με παρέα, εκεί που κάνει οτιδήποτε, μπορεί ξαφνικά να ζητήσει πιπίλα και κουβερτούλα και να παρατήσει τις δραστηριότητές της. Συνήθως μάλιστα ξαπλώνει ή έρχεται στην αγκαλιά μου και μουρμουρίζει σαν να νανουρίζεται. Όλο αυτό επαναλαμβάνεται κάποιες φορές μέσα στη μέρα και δεν έχει να κάνει με την σωματική κούραση, γιατί κοιμάται πολύ καλά. Η αλήθεια είναι ότι όταν κάνει έτσι μοιάζει με πολύ χαριτωμένο μωρό, όμως ξέρω ότι δεν είναι πια και μια τέτοια συμπεριφορά την εμποδίζει να μεγαλώσει και ίσως ανακόπτει την εξέλιξή της.
Το ερώτημά μου είναι πώς να συμπεριφέρομαι εγώ αυτές τις στιγμές (δεδομένου ότι αρκετές φορές νιώθω να απαιτώ από αυτήν διαφορετική συμπεριφορά, πχ. όταν είμαστε σε play date με άλλο παιδί). Επίσης, με ποιο τρόπο θα μου υποδεικνύατε να προχωρήσω στην απαλλαγή από την πιπίλα; Και σε ποια χρονική στιγμή; Να περιμένω να ωριμάσει και να είναι πιο έτοιμη; Ή μήπως αν περιμένω, χάνω χρόνο μη βοηθώντας την επί της ουσίας; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α: Αγαπητή Ειρήνη, η απάντησή μου και σ' αυτό το ερώτημά σου θα είναι παρόμοια, συμβουλεύοντάς σε να ενισχύεις στο παιδί τις συμπεριφορές που είναι αντίστοιχες με την ηλικία της και να αγνοείς αυτές που την κάνουν να φαίνεται "γλυκούλα". Ίσως το παιδί σου, χωρίς να το καταλαβαίνει να ανταποκρίνεται σε μια δική σου αγωνία σε σχέση με την ωρίμανση και το μεγάλωμα. Μπορεί χωρίς να το καταλαβαίνεις κι εσύ να την "προτιμάς" να είναι μωράκι... Σκέψου το αυτό. Στο μεταξύ, η αγαπημένη της πιπίλα θα μπορούσε να "χαθεί" ή να "βρωμίσει πάρα πολύ". Αυτό θα την στενοχωρήσει προσωρινά, αλλά θα το συνηθίσει και θα το ξεχάσει. Να θυμάσαι οτι εσύ είσαι αυτή που θα πρέπει να της δείξεις οτι την εμπιστεύεσαι πως έχει μεγαλώσει ώστε κι εκείνη να εγκαταλείψει αυτές τις συμπεριφορές. Σιγά-σιγά...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Γεια σας, λεγομαι Μαρια κι εχω ενα παιδί περιπου 5.5 ετων. Πιστευω οτι ειναι ενα αγορακι ενεργητικο και χαρουμενο.Υπαρχει ομως κατι που καταλαβαινω γιατι το κανει αλλα δεν ξερω ακριβως πως να το αντιμετωπισω και θα ηθελα τη συμβουλη σας. Οταν δεν του γινει καποιο χατηρι ή πρεπει να φυγουμε απο καπου χρησιμοποιει το κλαμα. Φανταζομαι οτι ειναι συνηθες αλλα με το παραμικρο που δεν θα τον ''βολεψει''κλαιει. Το εχω συζητησει και με την δασκαλα του νηπιαγωγειου και το ιδιο κανει κι εκει. Προσπαθω οταν κλαιει να μην του δινω σημασια, αλλοτε προσπαθω να του εξηγησω οτι δεν καταφερνει κατι γιατι πραγματικα δεν του κανουμε ολα τα χατιρια ειδικα οταν κλαιει, αλλες φορες χανω την υπομονη μου κ του φωναζω. Εχετε κατι αλλο να μου προτεινετε?

Α: Αγαπητή Μαρία, η αντίδραση του γιού σου είναι αρκετά συνηθισμένη για τα μοναχοπαίδια που έχουν συνηθίσει να είναι "παντοδύναμα" μέσα στην οικογένεια. Σ' αυτήν την ηλικία θα πρέπει σιγά σιγά να αρχίσει να αποδέχεται και τις ανάγκες των άλλων γύρω του που είναι βασικός κανόνας επιτυχημένης συμβίωσης στην κοινωνία μας. Αυτό θα πρέπει να το διδαχθεί από τους γονείς, οι οποίοι δίνουν ξεκάθαρα στο παιδί να καταλάβει οτι και οι ίδιοι έχουν ανάγκες και προτεραιότητες που πρέπει το παιδί να σεβαστεί. Επομένως, δεν θα διαπραγματεύεστε καθόλου με το παιδί το πρόγραμμα, καθώς αυτό καθορίζεται από τους γονείς που "ξέρουν καλύτερα τι πρέπει να γίνει". Μην υποχωρείτε στα κλάματά του για να τα σταματήσει.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

. θα πρεπει να αρχισω να ανησυχω?? ευχαριστω.

Α: Τα παιδιά όπως και οι ενήλικες χάνουν περίπου 75 τρίχες  την ημέρα. Έαν 2-3 μήνες πριν είχε περάσει κάποια βαρειά εμπύρετη λοίμωξη ή έζησε κάποια έντονα στρεσογόνα κατάσταση μπορεί να αυξήσουν τον ρυθμό της τριχόπτωσης για μικρό χρονικό διάστημα. Στο μήνυμα σας δεν αναφέρατε εάν παρατηρήσατε αραίωση του τριχωτού ή  και σημεία με πλήρης έλλειψης μαλλιών (αλωπεκία), γιατί τότε  στη διαφοροδιάγνωση του περιστάτικου μπαίνουν και άλλες νοσολογικές οντότητες.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

Ευχαριστώ.

A: Είναι καιρός λοιπόν να καταρρίψουμε  ένα μεγάλο μύθο. Όχι δεν χρειάζονται τα παιδικά παπούτσια να έχουν το μαξιλαράκι. Διαλέγουμε καλής ποιότητας παπούτσια όσο πιο απλά γίνεται στην κατασκευή τους. Η ποδική καμάρα δεν χρειάζεται καμία βοήθεια για να δημιουργηθεί. Αφήστε τα παιδια να περπατάνε όσο πιο συχνά γίνεται ξυπόλυτα, η φύση ξέρει καλύτερα.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

Kαι ένα δέυτερο πρόβλημα του δινω το φαγητό του πολτοπιοιμένω και τώρα που προσπαθω να το δώσω κανονικό (πχ)αστράκι η τραχανά κάνει οτι θέλει να κάνει εμετό να συνεχείσω να προσπαθώ; Ευχαριστώ

Α: Συχνά μετά την αλλαγή πιπιλας τα παιδιά αντιδρούν αρνητικά, αυτό συμβαίνει γιατί με τον καιρό οι πιπίλες μαλακώνουν  και προσαρμόζουν καλύτερα στο στόμα τους. Πρέπει λοιπόν να αλλάζουμε μία κάθε φορά ώστε να χρησιμοποιούμε τις παλιές με την καινούρια,να την "παλιωσουμε" λίγο και μετα να αλλάξουμε την επόμενη. Στην ηλικία που είναι βέβαια ο γιος σας ,καλά θα ήταν σιγά-σιγά  να κόψετε το μπουκάλι και να πέρασετε στο παιδικό ποτηράκι, στο καλαμακι, ή ακομη και στο ποτήρι.

Για το θέμα του φαγητού θα σας συμβούλευα να διακόψετε για δύο με τρεις εβδομάδες την προσπάθεια με το αστράκι και τις υπόλοιπες καινούργιες τροφές. .Μην αγχώνεστε, έχετε δει πολλούς υγιείς ενήλικες να τρώνε αλεσμένα; Κάθε παιδί έχει τους ρυθμούς του και οφείλουμε να τους σεβαστούμε.

Απαντά: Dr.ΑΡΕΤΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΔΗ-ΣΙΓΑΝΟΥ, Παιδίατρος

γιατί καθώς κρατιότανε από αυτό γλίστρισε το χεράκι της. Ευτυχώς δεν ήταν σε καμια γωνία τις οποίες τις έχουμε καλύψει εδώ και καιρό ακριβώς για να αποφύγουμε τέτοια χτυπήματα αλλά η μικρή μας έσκασε με το μάγουλο στο παράλληλο τμήμα του τραπεζιού. Μετά από αυτό έσπευσα να πάρω αυτά τα αφρώδη προστατευτικά για το τραπεζάκι.

Η μικρή μετά από αυτό το χτύπημα συν άλλο ένα πολύ πιο ελαφρύ την επόμενη μέρα όπου έπεσε στο παρκέ επειδή κάπου έπιασε και δεν στηρίχτηκε καλ πάλι, εκεί που ήταν πάρα πολύ ενθουσιασμένη με τα βήματά της και πήγαινε από τον έναν στον άλλο με χαρά και πήγαινε από το τραπεζάκι στον καναπέ μόνη της και έπαιρνε και πρωτοβουλίες να φύγει μόνη της από τον καναπέ και να φτάσει τα παιχνίδια της κοντά εννοείται στο χαλί,σαν να έχει φοβηθεί τώρα και δεν παίρνει πρωτοβουλίες ούτε περπατάει την απόσταση που έκανε πριν από τον ένα στον άλλο, δηλαδή αρχίζει αλλά σαν να κοντοστέκεται και γονατίζει γρήγορα κάτω, σαν να μην θέλει άλλο και επίσης δεν την βλέπω και τόσο σταθερή στα βηματά της ίσω  πάλι γιατί φοβάται. Επίσης να πώ εδώ πως έχουμε και στα δοντάκια πόνους που της ρίχνουν την διάθεση και δεν κοιμάται και πολύ καλά τα βράδυα. Σας φαίνονται φυσιολογικές οι παρπάνω αντιδράσεις? Μπορεί να έχει φοβηθεί τόσο πολύ από το χτύπημα? Θα το ξεπεράσει συντομά λέτε? Εγώ μπορώ να κάνω κάτι πάνω σε αυτό?

A: Αγαπητή Ευαγγελία, καταρχήν μην αγχώνεσαι. Οι αντιδράσεις της μικρής είναι απολύτως φυσιολογικές. Όταν νιώσει ξανά σίγουρη, θα ξαναπροσπαθήσει να περπατήσει. Άλλωστε δεν υπάρχει κανένας λόγος να βιάζεσαι!. Μην την πιέσεις και καλό θα ήταν όταν ξαναπροσπαθήσει να είστε σε ανοιχτό χώρο όπου να μην υπάρχουν κίνδυνοι να χτυπήσει. Τα παιδιά, όπως όλοι μας έχουν το ρυθμό τους και ξέρουν καλύτερα τις δυνάμεις τους. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Μήπως δεν θα περπατήσει;

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού μιλούσαμε για το γιογιό, διαβάζαμε σχετικά βιβλία και την ενθαρρύναμε αν θέλει να το χρησιομποιήσει. Φυσικά τους πρώτες μήνες η πραγματική χρήση του ήταν τυχαία και περιστασιακή, ωστόσο θεωρούσαμε επιτυχία τη δεκτικότητά της να καθίσει και να προσπαθήσει. Το Σεπτέμβρη αποσύραμε το γιογιό από το προσκήνιο, γιατί είδαμε ότι δεν ήταν ώριμη για να βγάλει τις πάνες: Άρχισε να αρνείται να πάει στο γιογιό και ταυτόχρονα εμφάνισε μια άρνηση να μεγαλώσει δηλώνοντας διαρκώς ότι είναι πολύ μικρό μωρό, ότι είναι μωράκι (να σημειώσω ότι είναι μοναχοπαίδι και δε συναναστρεφόμαστε μωρά, εκτός από ένα που συναντάμε μία ή δύο φορές το μήνα).

Είχα αποφασίσει να επαναφέρω το θέμα όταν αυξηθούν τα σημάδια ωριμότητας και ζεστάνει ο καιρός (δηλαδή όχι πριν το Πάσχα), αλλά η νταντά το εισήγαγε ξανά στη ρουτίνα κάπου τον Νοέμβριο. Επειδή μου ανέφερε καθημερινές επιτυχίες, είπα να ενθαρρύνω κι εγώ την προσπάθεια, αφού, κατά τα φαινόμενα, το παιδί το ήθελε. Είχαμε αρκετές επιτυχίες, κυρίως πριν από το μεσημεριανό και το βραδυνό ύπνο. Μέσα στη μέρα όμως δεν έδεχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το γιογιό. Γενικά βέβαια η τακτική μου δεν ήταν ιδιαίτερα αποφασιστική. Περιορίστηκα στο να της υπενθυμίζω ότι μπορεί να πάει στο γιογιό ή να τη ρωτάω ανά διαστήματα αν θέλει να πάει. Συνήθως εισέπραττα αρνητική απάντηση, αφού μονίμως ήταν απασχολημένη με πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Έτσι, αποφάσισα ξανά να αποσιωπήσω το θέμα μέχρι νεοτέρας.
Αυτή τη στιγμή  έχει πολύ καλή επίγνωση των λειτουργιών της. Πολλές φορές ξυπνάει το πρωί με την πάνα της εντελώς στεγνή. Και μέσα στη μέρα μένει στεγνή για ώρες. Ωστόσο, έχω στο νου μου να επαναφέρω το θέμα προς το καλοκαίρι, οπότε και θα βγάλουμε τις πάνες μια και καλή για να μην την μπερδεύω με διπλά μηνύματα.
Τα ερωτήματά μου είναι:
- αν βλέπετε κάποιο λάθος στους έως τώρα χειρισμούς μου.
-Αν θεωρείτε ότι θα έπρεπε να είμαι πιο αποφασιστική και να μην έχει η μικρή τον έλεγχο της επιλογής αν θα πάει ή όχι στο γιογιό.
- Αν τα διπλά μηνύματα (και πάνες και γιογιό) ή τα πισωγυρίσματα (αποσιώπηση του θέματος) μπερδεύουν το παιδί.
- αν μέχρι τη στιγμή που θα δοκιμάσουμε να βγάλουμε τις πάνες θα πρέπει να επιτρέπω την περιστασιακή (όποτε το θυμάται) χρήση του γιογιό.
- αν υπάρχει ένα όριο στο χρόνο που κάθεται στο γιογιό (γιατί πχ. μπορεί να λέει ότι θέλει κακά, να κάθεται μισή ώρα εκεί χωρίς αποτέλεσμα και στην πραγματικότητα να θέλει απλώς να καθυστερήσει τη χρονική στιγμή που θα πάει στο κρεβάτι). 
Ευχαριστώ εκ των προτέρων

A: Αγαπητή Ειρήνη, νομίζω οτι οι χειρισμοί σου μέχρι στιγμής είναι πολύ σωστοί. Είναι καλό που παρακολουθείς την ωριμότητα του παιδιού σου και προσαρμόζεις την τακτική σου. Το κάθε παιδί έχει το ρυθμό του και όταν είναι έτοιμη θα λειτουργήσει όπως όλα τα παιδιά. Δύο παρατηρήσεις/ συμβουλές: Να την επιβραβεύεις όταν καταφέρνει να κάνει την ανάγκη της στο γιογιό και να μην την μαλώνεις όταν δεν τα καταφέρνει.Να συνεχίσεις την χρήση του γιογιό με σκοπό το καλοκαίρι να πετάξετε την πάνα. Να ενισχύεις το ενδιαφέρον σου για όλες τις δραστηριότητες που δείχνουν οτι είναι "μεγάλη", χωρίς να συνδέεις την επιβράβευσή σου αυτή με το θέμα της τουαλέτας. Τέλος, η παρέα με άλλα παιδιά και κυρίως λίγο μεγαλύτερά της θα είναι πολύ βοηθητική. Καλή συνέχεια...

 

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Προτιμάει όταν τα αλλα παιδια παίζουν η ίδια να ζωγραφίζει. Επίσης κατά καιρούς αναφέρεται σε παιδιά με τα οποία η ίδια θέλει να παίξει όμως εκείνα δε  θέλουν να πάιξουν μαζί της (αγόρια κατά κύριο ρόλο). Η νηπιαγωγός μας έχει πει ότι η συμπεριφορά της στο σχολέιο είναι πολυ καλη και φυσιολογική.Εμας μας προβληματιζει το γεγονός ότι δενπαιζει με τους συμμαθητές της.

Α:Αγαπητή Δέσποινα, πολλά παιδιά δυσκολεύονται να ενταχθούν σε μια ομάδα, ειδικά αν είναι η πρώτη φορά που το επιχειρούν. Αν η μικρή είναι μοναχοπαίδι, ίσως δεν έχει συνηθίσει να αγωνίζεται για να κερδίσει την προσοχή, την οποία την είχε δεδομένη. Παρόλο που οι δασκάλες λένε οτι δεν υπάρχει πρόβλημα, προσπάθησε να συζητήσεις περισσότερο με το παιδί για να καταλάβεις τί την δυσκολεύει και κατά πόσο η αρνητική αντίδραση των παιδιών την ενοχλεί. Ζήτησε τη βοήθεια των νηπιαγωγών ώστε να παίζει με κάποια παιδιά που θέλει και την θέλουν. Πάντως, μην ανησυχείς. Η μικρή θα το λύσει αυτό το ζήτημα με τον καιρό. Όλα τα παιδιά εντάσσονται με τον δικό τους τρόπο και ρυθμό.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

ουτε καν προσπαθει να απομακρυνθει απο τα παιδακια που τον χτυπανε. απλα καθεται και περιμενει κλαιγοντας ποτε θα σταματησουν. τι πρεπει να κανω?
A: Αγαπητή αναγνώστρια, μου λείπουν κάποιες πληροφορίες για να μπορέσω να σε συμβουλέψω.
Είσαι μπροστά όταν συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει στο σχολείο;
Προφανώς το παιδί έχει πάρει τη σωστή συμβουλή οτι δεν πρέπει να χτυπάμε τα άλλα παιδιά. Όμως θα πρέπει να μάθει οτι δεν επιτρέπουμε και στα άλλα παιδιά να μας χτυπάνε και πρέπει να αμυνθούμε με κάποιον τρόπο. Επίσης αυτό είναι κάτι που πρέπει να μάθει να κάνει μόνο του το παιδί γιατί δεν θα είναι μπροστά πάντα κάποιος μεγάλος να το προστατέψει. Μιλήστε του. Προσπαθείστε να του δείξετε οτι μπορεί να βγάζει το θυμό του με πολλούς τρόπους εκτός από το να κλαίει. Διαβάστε του κάποιο σχετικό παραμύθι.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Καλημέρα σας. Έχω ένα κοριτσάκι 34μηνών που ξεκίνησε τον Οκτώβρη σε δημοτικό παιδικό σταθμό. Η προσαρμογή μας πήρε σχεδον 1μήνα. Δουλευούμε και οι 2 γονείς πολύ. Δυστυχώς του συζύγου μου το πρόγραμμα είναι πολύ ακατάστατο καθ' ότι είναι ναυτικός, κατά συνέπεια και το δικό της για να μπορεί να τον βλέπει λιγάκι. Αν και γλυκό παιδί είναι γενικός πολύ γκρινιάρα, απαιτητική, χαδιάρα και με 1 πιπίλα στο στόμα. Από το σταθμό την παίρνουν πότε οι γονείς μου και πότε του συζύγου μου αλλά όλοι την έχουν σαν βασίλισσα, ασχολούνται μόνο μαζί της όταν την κρατούν(γι' αυτό και την στείλαμε στο σταθμό μήπως ανεξαρτοποιηθεί).
Παρόλο που την αγαπώ τρελά προσπαθώ να κρατώ ισορροποίες κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο.
Πλέον δεν θέλει να πηγαίνει στο σταθμό ενώ δεν έχει γίνει τίποτα κακό. Με το που φεύγω κλαίει συνεχώς, δεν θέλει να παίξει με τ άλλα παιδιά αλλά θέλει 1 δασκάλα αποκλειστικά για εκείνη, μόλις γίνει αυτό ηρεμεί. Μου δήλωσαν λοιπόν οτι το παιδί δεν είναι έτοιμο ακόμα, ότι πρέπει να της μειώσουμε το ωράρειο ξανά και ότι πρέπει να κόψει σιγά, σιγά την πιπίλα (που έχει μόνο στο σπίτι).
Πώς μπορώ σας παρακαλώ να το κάνω αυτο και πώς μπορώ να την εντάξω στην συμπεριφόρα των συνομηλίκων της; Με το να της μειώσουν το ωράρειο δεν νομίζεται ότι γυρίζει στην αρχή και χάνεται κάθε προσπάθεια;    
Ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Α: Αγαπητή Βάλια, νομίζω οτι το ωράριο του σταθμού δεν πρέπει να μειωθεί γιατί αυτό δεν θα βοηθήσει το παιδί να προσαρμοστεί και να ωριμάσει. Οι παιδαγωγοί προφανώς δυσκολεύονται, θα πρέπει όμως να συνεργαστούν μαζί σας για να βρείτε μια λύση. Νομίζω οτι το πρόβλημα είναι αυτό που γίνεται στο σπίτι και όχι στον παιδικό. Επειδή ίσως έχετε ενοχές που δουλεύετε πολύ, δεν βάζετε όρια στην μικρή. Πρέπει να κατευθύνετε τους γονείς σας να σταματήσουν να της συμπεριφέρονται σαν να είναι βασίλισσα για να μην μετατραπεί το παιδί σε "δυνάστης" όλων σας. Καλή δύναμη.

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

Πάμε στο δωμάτιο και καθόμαστε κάτω να διαβάσουμε παραμύθια ή να παίξουμε, περίπου μισή ώρα. Μετά τον βάζουμε στο κρεβάτι για να σβήσουμε το φεγγαράκι-΄΄ενα απο το ΙΚΕΑ- και να κοιμηθούμε. Με τα πολλά ξαπλώνει αλλά...όλο γυρίζει απο εδω κι απο εκεί, τωρα τελευταία λέει οτι έκανε κακά- με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε στο δωμάτιο που τον αλλάζουμε-το δωμάτιο μας δηλαδή-αλλά συνήθως δεν έχει κάνει, επιστρέφουμε, ξανά τραγουδάκι, ξανά νομίζω οτι κοιμήθηκε πάω να φύγω και φωνάζει μαμά, γυρίζω και του λέω "κοιμήσου" και νάνι νάνι, ξαναφωνάζει και σηκώνεται στα κάγκελα του κρεβατιού να τον αγκαλιάσω και να με φιλήσει, ξαναπέφτει, θυμάται τη μπάλα ή το Μπαρμπα Μπρίλιο και μιλάει μόνος του, σταματάω το τραγούδι, μένει λίγο αμίλητος και ξαναφωνάζει, νομίζω οτι κοιμάται και πάω να φύγω, ξαναφωνάζει δεν του απαντάω, πάει να κλάψει, ξαναμπαίνω και ουτω καθεξής. Αυτό συνέβη σήμερα που ήταν μια δύσκολη βραδιά, αλλά δεν ήθελα να τον κάνω να κλάψει.
Σκέφτομαι μήπως αρχίζει να είναι στην ηλικία που δεν πρέπει να κοιμάται το μεσημέρι, γιατί δε νυστάζει το βράδυ. Δηλαδή σήμερα ξύπνησε στις 9.30 το πρωί, κοιμήθηκε στις 3.30 με 5.30 το μεσημέρι και στις 9.45 ξαναπήγαμε στο δωμάτιο. Ξέρετε νομίζω οτι ο ύπνος είναι καλός για αυτόν ,αλλά τον περιμένουμε πως και πως και εμείς το μεσημέρι για να χαλαρώσουμε και να κάνουμε καμμιά δουλειά...Αλλά πάλι να τον παίρνει ο ύπνος στις 11.30 το βράδυ δεν ειναι σωστό νομίζω...
Αναρωτιέμαι αν όλα τα παιδιά σε αυτή την ηλικία θέλουν συνεχώς παρέα για να κοιμηθούν και συνεχώς φωνάζουν τη μαμά ή το μπαμπά-αναλόγως ποιός τα κοιμίζει- κάτι το οποίο πρέπει να τους κόψουμε ή αν το δικό μας λόγω υιοθεσίας και μη απόλυτης ασφάλειας το ζητά. Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να κοπεί ίσως και με κλάμα.Στη δεύτερη όμως;

A: Σίγουρα η περίπτωση σας ειναι ιδιαίτερη γιατι έχετε υιοθετήσει πρόσφατα το αγοράκι σας. Παρόλ' αυτό υπάρχουν τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση.
 Νομίζω οτι είναι μικρός να κόψει τον μεσημεριανό ύπνο αλλά αυτό που θα μπορούσατε να κάνετε είναι να κοιμάται λίγο λιγότερο. Γιά να μην γκρινιάζει πολύ θα τον ξυπνάτε σταδιακά πιο νωρίς. Δηλαδή 5 λεπτά πριν τις 2 ώρες, μετά 10' και τελικά να τον αφήνετε να κοιμηθεί ας πούμε μετά απο μία εβδομάδα μιάμιση ώρα αντί για 2. Αυτό θα βοηθήσει να κοιμάται λίγο πιο νωρίς και πιό εύκολα το βράδυ. Βεβαίως δεν γίνεται από την μία ημέρα στην άλλη.
Συχνά υπάρχουν παιδιά που δεν κοιμούνται εύκολα το βράδυ, δεν είναι μόνο το δικό σας. Όμως η καλές συνήθειες γύρω από τον ύπνο ξεκινάνε σε πιό μικρή ηλικία οπότε εσείς θα πρέπει να τις αρχίσετε τώρα που σίγουρα θα είναι πιο εύκολο από αργότερα. Χρειάζεται υπομονή και σταθερότητα, δηλαδή κάθε βράδυ να κάνετε περίπου το ίδιο πράγμα. Γενικά αυτά που κάνετε είναι σωστά. Όμως δεν πειράζει να κλαίει και λίγο το παιδάκι σας,(θα τον βεβαιώνετε ότι τον αγαπάτε, ότι είσαστε στο διπλανό δωμάτιο και ότι τώρα είναι η ώρα του ύπνου.) Όχι βέβαια να σπαράζει στο κλάμα, γιατί τώρα το πιό σημαντικό είναι να νιώσει ασφάλεια και να δημιουργήσετε μια σχέση εμπιστοσύνης με το γιό σας. Δεν είναι εύκολο να φύγει απο το χώρο που είχε μάθει να ζει επί 2 χρόνια και να βρεθεί αλλού όπου όλα είναι καινούργια. Θέλει το χρόνο του.

Το θέμα του ύπνου συχνά ειναι περίπλοκο και δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις . Ελπίζω να έχετε βρει τον ρυθμό σας τον τελευταίο μήνα. Είμαι στη διάθεση σας για περισσότερη βοήθεια εάν το θέλετε.

Απαντά: Κάρεν Σιωτη Wolf, Παιδαγωγός

Καλημέρα σας, έχω μια κόρη 3 χρονών (μοναχοπαίδι) πηγαίνει παιδικό σταθμό και γενικά δεν είχα φοβερά προβλήματα με τη συμπεριφορά της και με την προσαρμογή της στο σχολείο. Είναι πανέξυπνη και πολύ κοινωνική αλλά για κορίτσι θα έλεγα ότι είναι ζωηρούλα και πεισματάρα. Εδώ και λίγες μέρες έχω παρατηρήσει (χωρίς να έχει γίνει καμία αλλαγή στο σπίτι) έχει αλλάξει η συμπεριφορά της και στο σπίτι και στο σχολείο όπως μου είπε η δασκάλα. Δεν ακούει όταν της μιλάμε, κάνει το δικό της ακόμη και ζημιές που δεν έκανε, όπως μου είπε και η δασκάλα ξαφνικά είναι πολύ υπερκινητική και πολύ ζωηρή  και επίσης φέρνει από το σχολείο συμπεριφορές που κάνουν τα αγόρια και μου είπε η δασκάλα ότι κάνει πιο πολύ παρέα με τα αγόρια.
Επίσης, θα ήθελα να πω πως έχει δεν κοιμάται καλά τη νύχτα ξυπνάει 2-3 φορές και ξέρω ότι θέλει να έρθει στο κρεβάτι μας (την έχω ρωτήσει και μου το έχει πει γιατί έτσι κοιμάται από 9 μηνών, έχω φοβερό θέμα με τον ύπνο), έχουμε δοκιμάσει τα πάντα αλλά δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα. Φτιάχνει για λίγες μέρες και μετά πάλι τα ίδια.
Συγνώμη που έχω θέσει δύο ζητήματα ταυτόχρονα αλλά μπορεί να είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.
Πιστεύετε ότι είναι μία φάση της ηλικίας της ή κάτι άλλο? Πότε τα παιδιά κοιμούνται όλη νύχτα?
Περιμένω με ανυπομονησία τη συμβουλή σας.

A: Αγαπητή Χριστίνα, η κόρη σου είναι ζωηρή και αυτό δεν είναι κακό. Όμως θα πρέπει να σκεφτείς γιατί υιοθετεί επιθετικές συμπεριφορές στο σχολείο. Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι οτι μ' αυτόν τον τρόπο αποκτά έναν έλεγχο πάνω στα άλλα παιδιά και ίσως μια αίσθηση "δύναμης" απέναντι σε παιδιά και μεγάλους. Θα σου πρότεινα να της δώσεις διεξόδους να εκτονώνει τη σωματική της ενέργεια (ίσως κολυμβητήριο ή κάποια άλλη σωματική άσκηση) κι αυτό μπορεί να την βοηθήσει και στον ύπνο το βράδυ. Επίσης θα σου πρότεινα μέσω διαβάσματος παραμυθιών ή άλλου είδους συζήτησης να της μάθεις τρόπους να κερδίζει την προσοχή χωρίς να έχει αντιδραστική συμπεριφορά. Ενημέρωσέ μας ξανά για το πως προχωράτε...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

(και σε όλα τα υπόλοιπα καθώς μεγαλώνει). Οταν νύσταζε έπρεπε να την πάμε κατευθείαν στο κρεβατάκι της και να την αφήσουμε μόνη της και έτσι κοιμόταν μέχρι και πριν μια εβδομάδα πριν που έγινε 19 μηνών.Ποτέ δεν θέλησε κούνημα για να κοιμηθεί. Στους ίδιους ρυθμούς είχα μάθει και την αδερφή της (με λίγη προσπάθεια παραπάνω γιατί ήταν πιο δύσκολη)με αποτέλεσμα κάθε βράδυ να τις αφήνουμε στα κρεβάτια τους και να κοιμούνται μόνες τους μέσα σε 10 λεπτά. Δεν κλαίγανε, δεν φωνάζανε. Ξαφνικά όμως αυτή που 19 μήνες τώρα κοιμάται ολομόναχη, εδώ και μία εβδομάδα έχει αλλάξει εντελώς. Αρνείται να πάρει την πιπίλα της, αρνείται να πιει το βραδινό της γάλα στο μπιμπερο (ενώ το ρπωί το πίνει) και το κυριότερο απ' όλα αρνείται να κάτσει στην κούνια της για να κοιμηθεί. Ενω νυστάζει, ουρλιάζει και προσπαθεί να βγει (μέχρι που σήμερα έπεσε από το κρεβάτι της). Δοκίμασα να ξαπλώνω στο πάτωμα δίπλα της και να της κρατάω το χεράκι, αλλά και αυτό δεν την ηρεμεί αμέσως. Κοιμάται καθιστή και κλαίει μέσα στο κρεβάτι της μέχρι και μία ώρα. Η όλη κατάσταση μας οδηγεί σε τρέλα όπως καταλαβένεται. Ποτέ δεν περιμέναμε τέτοια αντίδραση στον ύπνο από αυτό το παιδί. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν θέλει πιπίλα στα καλά καθούμενα και γιατί δεν κοιμάται όπως μέχρι τώρα. Απλά να σημειώσω ότι έχει βγάλει όλα της τα δόντια εδώ και καιρό, οπότε δεν νομίζω πως τίθεται τέτοιο θέμα.
Περιμένουμε με ανυπομονησία την γνώμη σας.

Α: Αγαπητή Νάντια, το παιδί φαίνεται να ζητάει επίμονα την προσοχή σας, επομένως υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που το κάνει αυτό. Μπορώ να κάνω δύο υποθέσεις προς διερεύνηση... Είτε έγινε κάτι τη νύχτα στο δωμάτιό της που την τρόμαξε (ίσως και όνειρο ακόμα), είτε αλλάξατε κάτι σε σχέση με την προσοχή που δείχνετε στην αδελφή της. Μήπως αισθάνεται οτι την προσέχετε λιγότερο; Συνήθως τα εύκολα παιδιά που είναι ανεξάρτητα δεν έχουν την προσοχή των γονιών τους, οι οποίοι καθώς δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το παιδί, δεν ανησυχούν. Το παιδί μπορεί και να το εισπράττει αυτό αρνητικά και να σας εκφράζει έτσι την ανάγκη της να είστε περισσότερο κοντά της. Προσπαθείστε να καταλάβετε τι θέλει...

Απαντά: Τόνια Σταυρίδου, Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια