Από τη φύση του, το στρώμα του όζοντος δεν έχει το ίδιο πάχος όλες τις εποχές του χρόνου, και ειδικά πάνω από την Ανταρκτική διαλύεται κάθε άνοιξη. Ωστόσο, η λεγόμενη τρύπα του όζοντος δεν υπήρχε προτού εμείς οι άνθρωποι αρχίσουμε να απελευθερώνουμε στην ατμόσφαιρα ενώσεις χλωρίου όπως οι χλωροφθοράνθρακες (CFCs).

Το ότι το όζον έχει μειωθεί τόσο δραματικά, σε σημείο που πάνω από κάποιες περιοχές να έχει σχεδόν εξαφανιστεί, οφείλεται λοιπόν σε αυτά τα αέρια, που προέρχονται από ανθρώπινες δραστηριότητες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όμως, υπογράφηκαν διεθνείς συνθήκες που απαγόρευαν τις εκπομπές χλωροφθορανθράκων.

Παρ’ όλο που και σήμερα καταγράφονται τρύπες του όζοντος με μέγεθος ρεκόρ πάνω από την Ανταρκτική, η καταστροφή του όζοντος αναμένεται σταδιακά να περιοριστεί. Ωστόσο, οι χλωροφθοράνθρακες διασπώνται πολύ αργά, και θα πάρει άλλα 50 με 100 χρόνια μέχρι να είμαστε σε θέση να πούμε ότι η τρύπα του όζοντος έχει κλείσει.

Τα μονοζυγωτικά δίδυμα (που προέρχονται από το ίδιο ωάριο) έχουν εν γένει το ίδιο DNA. Δεν αποκλείεται να καταγραφούν διαφοροποιήσεις στις περιπτώσεις που συμβούν μεταλλάξεις κατά τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης. Τα διζυγωτικά δίδυμα έχουν διαφορετικά γονίδια, ακριβώς όπως και τα συνηθισμένα αδέλφια.

Τα περισσότερα έντομα δεν προλαβαίνουν ούτε να χρονίσουν. Πολλά είδη ζουν μέχρι και λίγα χρόνια. Όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως η βασίλισσα στους τερμίτες, που μπορεί να φτάσει τα 50 έτη, και κάποια σκαθάρια, που ανοίγουν τρύπες σε δέντρα, γεννούν μέσα αυγά και τα ώριμα άτομα εμφανίζονται ύστερα από 40 χρόνια.

Τα δέντρα δεν παύουν ποτέ να μεγαλώνουν σε μέγεθος. Προσθέτουν χρόνο με το χρόνο στον κορμό τους ετήσιους δακτυλίους, μέχρι μια καταιγίδα να τα ρίξει. Ως προς το ύψος, που σε κάθε περίπτωση είναι προδιαγεγραμμένο για κάθε είδος, φτάνει μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο και εξαρτάται άμεσα από το πόσο ψηλά μπορεί κάθε δέντρο να μεταφέρει νερό από το έδαφος. Επιστήμονες υπολόγισαν πως οι γιγαντιαίες σεκόγιες της Καλιφόρνια δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα 129 μέτρα. Το ψηλότερο δέντρο στον πλανήτη μας αγγίζει τα 113 μέτρα.

Κατά τη διάρκεια ενός 24ώρου, περίπου ένα λίτρο σάλιου εκκρίνεται από τους δύο μεγάλους σιελογόνους αδένες στις δυο πλευρές του κεφαλιού μας και από μικρότερους αδένες γύρω από το στόμα μας. Το σάλιο υγραίνει τους βλεννογόνους υμένες, υποβοηθά την ομιλία, αναστέλλει την ανάπτυξη βακτηρίων και μεταφέρει ένζυμα που βοηθούν στην πέψη του φαγητού.

Το ταχύτερο ψάρι είναι ο ιστιοφόρος του Ειρηνικού (Istiophorus platypterus), που πλέει δαιμονιωδώς με 110 χλμ./ώρα. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο ξιφίας με 80 χλμ./ώρα και στην τρίτη ο τόνος με 74 χλμ./ώρα. Στον αντίποδα βρίσκεται ο ιππόκαμπος με 15 μ./ώρα.

Στη Σκανδιναβία, για την παραγωγή χαρτιού χρησιμοποιείται κυρίως έλατο. Η ποσότητα που λαμβάνεται έχει άμεση σχέση με το μέγεθος του δέντρου και τη μάζα του κορμού του. Κατά κανόνα, ένα μέσο δέντρο δίνει 40 κιλά γραφικής ύλης (8.000 φύλλα Α4) και 80 περίπου είναι τα κιλά αν πρόκειται για χαρτί εφημερίδας.

Όχι, δεν είναι επικίνδυνο αρκεί να μην το παρακάνουμε. Η τσίχλα αποτελείται βασικά από κόμμι και διάφορα πρόσθετα, όπως γευστικές, χρωστικές και γλυκαντικές ουσίες. Ορισμένα από τα πρόσθετα, όπως τα υποκατάστατα της ζάχαρης, διασπώνται στο στομάχι και τα έντερα. Παρά το όξινο περιβάλλον και τα άκρως αποτελεσματικά πεπτικά ένζυμα του στομάχου, ο οργανισμός μας δεν μπορεί να κάνει και πολλά για το κόμμι. Το κόμμι περνά από το στομάχι και τα έντερα αναλλοίωτο σε μεγάλο βαθμό, αν και πιο αργά από άλλες τροφές που καταπίνουμε.

Κίνδυνος να κολλήσει το κόμμι στην έσω επιφάνεια του στομάχου δεν υπάρχει, αφού συνεχώς “κολυμπά” σε υγρό, όπως ακριβώς και όταν βρίσκεται στο στόμα μας. Αν, ωστόσο, καταπίνουμε ακατάπαυστα τσίχλες και άλλα πράγματα που δεν λιώνουν, μπορεί να πάθουμε ειλεό στο έντερο.

Ας αποφεύγουμε, λοιπόν, να δίνουμε σε πολύ μικρά παιδιά τσίχλες, αφού δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με τέτοιες λιχουδιές.

Μια πεταλούδα ζει κατά μέσο όρο λιγότερο από μια εβδομάδα. Μερικές πεθαίνουν σε δέκα μόλις ώρες, ενώ άλλες ζουν μέχρι και οκτώ μήνες, ανάλογα και με το κλίμα. Ξεχειμωνιάζουν και περιμένουν να ζευγαρώσουν την επόμενη άνοιξη. Καμία πάντως πεταλούδα δε ζει πάνω από ένα χρόνο.

Μια ανθρώπινη τρίχα μεγαλώνει 0,4 χιλ. τη ημέρα, δηλαδή 1,3 εκ. το μήνα. Η ανάπτυξη είναι ταχύτερη μεταξύ των ηλικιών 15 και 30. Οι τρίχες μεγαλώνουν ταχύτερα τη μέρα όπως και το καλοκαίρι.